Pomoc związana z wystąpieniem szkód wywołanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi - WODR Poznań

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przypomina wszystkim posiadaczom owiec, kóz lub świń o obowiązku dokonywania spisu zwierząt oznakowanych przebywających w siedzibie stada, co najmniej raz na 12 miesięcy, nie później jednak niż 31 grudnia.

W przypadku owiec i kóz ich liczbę wpisuje się tylko do księgi rejestracji – spisu tych zwierząt nie dostarcza się do ARiMR.

Natomiast w przypadku trzody chlewnej liczbę zwierząt wpisuje się do księgi rejestracji oraz przekazuje do kierownika Biura Powiatowego ARiMR w terminie 7 dni od dokonania spisu.

Szybko i wygodnie można dostarczyć spis do ARiMR za pomocą Portalu IRZplus. Informacje dotyczące obsługi zgłoszeń przez Internet – Portal IRZplus znajdują się na stronie internetowej Agencji: www.arimr.gov.pl.

Dodatkowo ARiMR informuje, że jeżeli posiadacz zwierzęcia uzyskał dostęp do systemu teleinformatycznego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Portalu IRZplus) i wyłącznie za jego pośrednictwem dokonuje zgłoszeń zdarzeń wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, jest zwolniony z prowadzenia księgi rejestracji w formie papierowej. W takim przypadku uważa się, że księga rejestracji prowadzona jest w formie elektronicznej.

W ramach operacji pn.„Mała przedsiębiorczość na obszarach wiejskich”, mającej na celu wspieranie przedsiębiorczości i innowacji na obszarach wiejskich poprzez podnoszenie poziomu wiedzy i umiejętności w zakresie małej przedsiębiorczości, zorganizowany został wyjazd jednodniowy we wrześniu 2020 r. dla grupy 20 osób z terenu powiatu wągrowieckiego do dwóch gospodarstw zajmujących się dodatkową działalnością.

Pierwszym obiektem, który został zaprezentowany, była piekarnia wiejska prowadzona przez Panią Joannę Patan-Nowak w miejscowości Zębowo. Jest to piekarnia wypiekająca chleb w szamotowym piecu opalanym drewnem. Chleb w tej piekarni wypieka się na podstawie starej, bardzo pracochłonnej procedury, na zakwasie z wykorzystaniem dobrej jakościowo mąki z młynów w Nowym Tomyślu i Międzychodzie. Praca przy wypieku chleba jest wykonywana ręcznie. Po oferowane przez piekarnię chleby przyjeżdżają do znajdującego się przy piekarni sklepu mieszkańcy aglomeracji miejskich. Chleb rozwożony jest również do sklepów i punktów sprzedaży.

Oferowane chleby w piekarni to chleb wielkopolski (żytni na zakwasie), razowy, orkiszowy z dodatkami ziół. Produkty wypiekane w piekarni to także bułki, ciasto drożdżowe, ciasta orkiszowe oraz ciasta świąteczne.


Uczestnicy wyjazdu w piekarni u Państwa Nowaków w Zębowie

Drugim obiektem zwiedzanym przez grupę była serowarnia w Linie u Pana Marka Grądzkiego – właściciela gospodarstwa rolnego posiadającego stado kóz wypasanych na ekologicznych łąkach. Z pozyskiwanego koziego mleka wytwarzane są sery wysokiej jakości o ciekawie brzmiących nazwach: herbowy z czarnuszką, orzechami, encantando, wędzona rocotta, ser grądzki, bomba czosnkowa i inne. Tutaj odbyły się warsztaty sporządzania sera podpuszczkowego. Uczestnicy mieli okazję obserwować proces powstawania sera podpuszczkowego i zapoznać się z tajnikami tego procesu.

W gospodarstwie Pana Grądzkiego znajduje się również restauracja „Linie w ogniu” oferująca dworską kuchnię. Potrawy są przygotowywane na ogniu z produktów pochodzących z własnego gospodarstwa.


Sery kozie u Pana Marka Grądzkiego w Linie

Podczas wyjazdu studyjnego uczestnikom zaprezentowano przykłady dywersyfikacji działalności i różne możliwości odniesienia sukcesu w oparciu o prowadzone gospodarstwa rolne.

Ostatnio zmieniany 01 stycznia 2021

U schyłku XIX wieku jeden z czołowych badaczy polskiej kultury ludowej, folklorysta i zarazem etnograf, Zygmunt Gloger powiedział: „Jak kwiaty są ozdobą ziemi i roślin, tak zwyczaje doroczne są okrasą domowego życia narodów. Zwyczaje i obyczaje wypłynęły z warunków tego życia, z obrzędów religijnych, i z pojęć wykołysanych przez serce i dusze ludzką w ciągu wielu wieków żywota społecznego”

Adwent - Początek roku liturgicznego w Kościele Katolickim przypada na pierwszą niedzielę Adwentu. Warto zwrócić uwagę na utrzymujące się zwyczaje i związane z tym przesądy. W Adwencie przestrzegano zakazu wykonywania orki gdyż jak mówiono „Kto w Adwencie ziemię pruje, temu siedem lat choruje” w powiecie kaliskim, w gminie Lisków, mówiono tak: „W Adwencie nie chodzi się na pola, bo ziemia śpi do wiosny”. Na św. Barbarę obserwowano pogodę, gdyż przysłowie mówi „Barbara po wodzie Boże Narodzenie po lodzie, Zmartwychwstanie po wodzie”. Świąteczne porządki i przygotowania rozpoczynano 13 grudnia (Dzień Św. Łucji). Odstępstwa od tego terminu mogły mieć nieprzyjemne skutki np. dla zgody w rodzinie.

Boże Narodzenie - w tradycji chłopskiej zachowało się wiele przedchrześcijańskich wierzeń i praktyk, które po zetknięciu z doktryną katolicką zostały włączone do zwyczajów świątecznych. W Wielkopolsce występuje także nazwa „Gwiazdka” lub „Gody”. Jest to okres najbardziej związany z obrzędowością i zwyczajami. Badacze podkreślają, że w obchodach Świąt Bożego Narodzenia, a szczególnie w jego Wigilię, pojawiają się echa słowiańskich pogańskich obrzędów związanych z kultem przodków. Znanych jest wiele wróżb wigilijnych. W niektóre z nich wierzy się do dziś. Jest to dzień z całym szeregiem nakazów i zakazów. W tradycji wielkopolskiej powszechne jest przekonanie, że kłótnia w wigilię wróży niezgodę przez cały rok. Nie wolno niczego pożyczać, bo grozi to niedostatkiem w przyszłym roku. Od obserwacji pogody w Boże Narodzenie przepowiadano jaki będzie nadchodzący rok. Jeżeli wieje od zachodu, to zima będzie ciepła, wiatr wiejący od wschodu zapowiadał mroźną zimę. Jeśli Boże Narodzenie przypadało w niedzielę – rok miał być słoneczny i pogodny; w środę – rok robaczywy; w czwartek – rok urodzajny w pszenicę; w piątek – cały rok smutny, mglisty. Jeśli pierwszą napotkaną osobą była kobieta, to „cały rok będzie do niczego i choroba nie wyjdzie z domu”. Wszystkie prace w gospodarstwie, sprzątanie, ozdabianie domów i obejścia, gotowanie potraw należało zakończyć zanim zapłonęła na niebie pierwsza gwiazda. W święta obowiązywał też zakaz szycia i przędzenia. Wierzono, że w noc wigilijną woda w źródłach i potokach zamienia się na krótko w wino, miód a nawet w złoto. Umycie w wodzie źródlanej zaczerpniętej w noc wigilijną chroni od chorób. Postne potrawy z ziaren zbóż, miodu, maku i grzybów przeznaczone były również dla zmarłych. Wierzono, że przychodzą oni na wieczerzę, dlatego starano się nie siadać na ławę bez zdmuchnięcia, aby nie wyrządzić krzywdy przybyłym na wieczerzę zmarłym. Gospodarze nie zapominali również o zwierzętach: dzielili się z nimi opłatkiem i resztkami jedzenia z wigilijnego stołu, co miało chronić je przed chorobami i urokami. Po wieczerzy przychodził czas na śpiewanie kolęd, które od wieków rozbrzmiewają w polskich kościołach i domach. Najstarsze "Anioł pasterzom mówił" pochodzą z XV/XVI w. Później ruszano na pasterkę. Przy tym obserwowano niebo "bo jak Gody widne-to stodoły ciemne, jak Gody ciemne to stodoły jasne"

Zapusty - czas zabaw, spotkań towarzyskich rozpoczynały się wraz z Nowym Rokiem, a kończyły w ostatkowy czwartek. Czas "tańców, hulanek, swawoli". Huczne zabawy ustawały na chwilę w święto Trzech Króli oraz w Matki Boskiej Gromnicznej. Na wsi zbierano się na wspólne "skubanie pierza", które kończyło się poczęstunkiem i muzyką. Najweselszy był ostatni tydzień karnawału, od tłustego czwartku do kusego wtorku. "Do uczty wchodziły pączki, faworki smażone koniecznie na smalcu. po wsi krążyli przebierańcy zapraszając na ostatnią zabawę zwaną "podkoziołkiem".

 

Bibliografia:

Brencz A. (2006), Wielkopolski rok obrzędowy, Poznań, Wydawnictwo Poznańskie

Hryń – Kuśmierek R., Śliwa Z., Encyklopedia tradycji polskich, Wydawnictwo Publicat

W artykule wykorzystano fragment własnej pracy magisterskiej.

Galeria

{gallery}10079{/gallery}
18 grudnia 2020

Cykl życia odmiany

Napisane przez

Cykl życia odmiany

 

Cykl życia produktu to jedno z pojęć marketingowych, oznaczające okres, w którym produkt jest obecny na rynku. W moim opisie produktem jest odmiana rośliny.

Pojawienie się nowej odmiany musi być poprzedzone rzetelną oceną hodowcy, wieloma badaniami oraz rejestracją w uprawnionym do tego urzędzie.

Cykl życia odmiany składa się z czterech faz:

  • Pierwsza to – wprowadzenie na rynek nowej odmiany. W fazie tej odbywają się działania promocyjne, m.in. poprzez reklamę, demonstrację, promocję, edukowanie przyszłych konsumentów o sposobie użytkowania produktu. Na tym etapie koszty są duże , dochody małe. Ceny nowych produktów ustalane są na poziomie zapewniającym zwrot kosztów.

Sprzedaż nasion najczęściej przynosi zyski po jednym lub dwóch sezonach sprzedaży. W dobrej sytuacji, tzn. przy braku konkurencji danej odmiany ten „dobry czas” może trwać nawet kilka lat. Sytuacja ulega zmianie gdy pojawia się „nowość” konkurencji, która przejmuje część rynku sprzedaży.

  • Drugi etap to dojrzałość odmiany. Zaczyna się, gdy na  rynku jest  kilka podobnych odmian. Nasza odmiana przynosi dochody, ale są one bardziej skromne, a jej udział w rynku mniej dynamiczny. W wielu krajach jest to moment wprowadzenia nowej bliźniaczo podobnej odmiany. Wprowadzając ją na rynek korzysta się z wypracowanej wcześniej dobrej opinii i zastosowanej promocji.

 Nasycenie odmiany pojawia się gdy jest duża ilość podobnych odmian, co skutkuje, sytuacją w której  sprzedaż nasion utrzymuje się na pewnym poziomie nie gwarantującym odpowiedniego dochodu.

  • Trzeci etap to spadek popytu. Związany jest z zainteresowaniem się inną odmianą proponowaną przez inne firmy. Sprzedaż nasion maleje, stają się mniej atrakcyjne do nowo wprowadzanych na rynek.
  • Czwarty etap to wycofanie lub skreślenie. Jest to ostatni etap w cyklu „życia” odmiany. Podejmuje się decyzje o wycofaniu jej z rejestru lub tzw. listy rekomendowanej. Taki krok podejmuje się, gdy odmiana nie przynosi już jakichkolwiek zysków. Skreślenia dokonuje odpowiedni urząd w sytuacji gdy nie ma wniosku hodowcy lub nie zostały dokonane odpowiednie opłaty.

Aby wydłużyć cykl odmiany firma może wprowadzać na rynek w cyklu 2 lub 3 letnim podobne odmiany, stosując podobną zbliżoną nazwę, która będzie się kojarzyć z poprzednio udostępnianą. W celu osiągnięcia większego sukcesu można wypromować dana odmianę w nowych kanałach dystrybucji zdobywając w ten sposób większe rynki zbytu. Często też zabiegiem marketingowym jest obniżenie ceny znanej, ale lekko już nasyconej rynkiem   odmiany.

Zabiegi te wykonywane są przez hodowców odmian cyklicznie, co umożliwia dochód i szukanie coraz lepszych bardziej dopracowanych odmian.

 

Żródło:

- „ Marketing Nasion” Roman Hołubowicz.

- „Wikipedia”- wolna encyklopedia – strona internetowa.

Opracowanie: Barbara Skrzypniak , główny doradca PZDR nr 7

Ostatnio zmieniany 18 grudnia 2020
18 grudnia 2020

Bioasekuracja

Napisane przez

Biosekuracja w gospodarstwie rolnym

 

Bioasekuracja jest to działanie prowadzone na terenie gospodarstwa, jak i w jego najbliższym otoczeniu mające na celu ochronę biologiczną i zdrowotną gospodarstwa. Celem bioasekuracji jest ograniczenie rozprzestrzeniania się w obrębie gospodarstwa wirusów, bakterii, mykoplazm, pasożytów, wektorów biologicznych, poprzez stworzenie środowiska maksymalnie wolnego od drobnoustrojów chorobotwórczych. Bioasekuracja jest więc zestawem praktycznych działań i środków, które pomagają zapobiegać przedostawaniu się infekcji do budynków inwentarskich oraz kontrolę rozprzestrzeniania się infekcji na terenie fermy. Ochrona gospodarstwa jest definiowana jako planowanie oraz wdrażanie programu minimalizującego występowanie ryzyka, które mogłoby wywierać szkodliwy wpływ na pogłowie świń, budynki inwentarskie oraz inne zabudowania. Afrykański pomór świń jest obecnie uznawany za najgroźniejszą chorobę świń. Objawy afrykańskiego pomoru świń są niespecyficzne, co oznacza, że przypominają inne choroby lub zatrucia. Pierwszym objawem ASF w ostrym przebiegu choroby jest wzrost w.c.c. do 41-42 ℃, przy czym nie są obserwowane inne symptomy. Zakażone świnie zachowują się normalnie ,mają zachowany apetyt. Niektóre z nich pod koniec okresu inkubacji wirusa wykazują nadmierne podniecenie lub dużo leżą. Po 3-4 dniach temperatura spada, obserwowane są inne symptomy kliniczne, takie jak sinica skóry uszu, brzucha i boków ciała, duszność, drobne wybroczyny w skórze, wypływ z nosa oraz z worka spojówkowego, wymioty, biegunka, niedowład zadu. Maciory prośne ronią. Dzisiejszych czasach przestrzeganie podstawowych zasad bioasekuracji wydaje się najważniejszym sposobem ochrony pogłowia świń przed chorobami. Daje nam szansę na zmniejszenie rozprzestrzeniania się drobnoustrojów chorobotwórczych, w tym wirusa afrykańskiego pomoru świń. Bioasekurację możemy podzielić na zewnętrzną oraz wewnętrzną

Biosekracją zewnętrzną będzie:

  • montaż ogrodzenia budynków,  gdzie wysokość ogrodzenia na całej jego długości nie powinien być mniejszy niż 1,5m. Do płotu należy zrobić podmurówkę lub wykopać krawężnik na całej długości ogrodzenia, w tym również pod furtkami i bramami. Bramy wjazdowe oraz drzwi powinny pozostawać zamknięte. W gospodarstwach, gdzie trzoda chlewna ma dostęp do wybiegu należy wybudować ogrodzenie podwójne. Bramy oraz furtki powinny być zamknięte, a wejścia na gospodarstwo należy oznaczyć tablicami informacyjnym.
  • Należy ograniczyć również  do niezbędnego minimum liczbę osób wizytujących, które mogą być źródłem zakażenia jeszcze zdrowego pogłowia świń. Wizyty osób trzecich powinny być wcześniej umówione z wyprzedzeniem oraz odnotowywane z zeszycie, który jest zlokalizowany przy wejściu.
  • Wejście do budynku, gdzie utrzymywane są zwierzęta, powinno odbywać się przez śluzę, która stanowi przejście między strefą „czystą” (produkcja) i „brudną” (obszar otaczający strefę czystą). Wszystkie osoby, które wchodzą do strefy czystej powinny wziąć prysznic.
  • Pracownikom chlewni nie wolno posiadać ani pracować w innych gospodarstwach, gdzie mają kontakt z innymi świniami.
  • Sprzęt oraz urządzenia do obsługi świń powinien być używany wyłącznie w jednym gospodarstwie. Należy je regularnie czyścić, dezynfekować i konserwować przeznaczonymi do tego środkami. Ciągniki nie powinny jeździć do innych gospodarstw ani do lasu. Ze względów bezpieczeństwa nie powinny opuszczać terenu gospodarstwa.
  • dostawa pasz do gospodarstwa – ma odbywać się przez czyszczone i dezynfekowane pojazdy przy wjeździe powinny przejeżdżać przez matę dezynfekcyjną lub nieckę wypełnioną płynem dezynfekcyjnym.
  • Wloty powietrza i okna powinny być zabezpieczone siatkami, aby ptaki nie mogły wlatywać do obiektu.
  • Słoma, mogąca być wektorem wirusa ASF, powinna pochodzić z obszaru wolnego od choroby, dodatkowo nie powinna być zbierana z pól pod lasem. Magazyn na słomę należy zabezpieczyć przed dostępem dla dzików i innych dzikich zwierząt.
  • Konieczne jest monitorowanie i zwalczanie gryzoni na terenie chlewni oraz posiadanie stosownej do tego działania dokumentacji. Szczury i myszy mogą być wektorem nie tylko ASF, ale również leptospirozy, salmonellozy, toksoplazmowy, różycy, włośnicy i innych chorób. Szczur może przemieszczać się na duże odległości, przenosząc patogeny z jednej chlewni na drugą. Bez skutecznej deratyzacji nie istnieje skuteczna bioasekuracja.
  • Świnie nie powinny być skarmiane resztkami z gospodarstwa domowego, w tym resztkami dziczyzny i wieprzowiny.
  • Psy i koty nie mogą przebywać na terenie wydzielonej strefy czystej. Właściciele świń oraz pracownicy nie mogą brać udziału w polowaniach ani nagance

 

Natomiast bioasekuracja wewnętrzna obejmuje działania, które celem jest zwalczanie chorób i nosicielstwa drobnoustrojów warunkowo chorobotwórczych. Podstawowym działaniem jest diagnostyka kliniczna i laboratoryjna, która oznacza grupy patogenów, występujące na fermie oraz ich zwalczanie.

 Wśród działań podejmowanych w gospodarstwie w których jest  przemieszczanie zwierząt, po którym należy wykonać mycie i dezynfekcję pomieszczeń. Niezwykle ważne staje się prowadzenie obrotu stada według zasady całe pomieszczenie puste – całe pomieszczenie pełne. Po wyprowadzeniu zwierząt z pomieszczenia należy je umyć mechanicznie, zdezynfekować i wysuszyć, a następnie ogrzać przed wprowadzeniem kolejnej grupy zwierząt. Ważnym elementem bioasekuracji jest zarządzania zdrowiem stada. Nieustane monitorowanie stanu zdrowia świń oraz wykonywanie testów laboratoryjnych pomaga ustrzec się przed chorobami, a w razie wykrycia szybko je zwalczać. Należy dbać o wykonywanie szczepień profilaktycznych.

Przedstawione w tym artykule  zasady są jedynie nakierowaniem na działania, jakie można podjąć oraz na jakie elementy warto zwrócić uwagę, opracowując strategię wprowadzania bioasekuracji. Szansą na ochronę polskiego pogłowia trzody chlewnej przed wirusem ASF daje wprowadzenie skutecznej bioasekuracji we wszystkich gospodarstwach w Polsce. Warto stale pamiętać o tym, że w naszym kraju są tereny zamieszkiwane przez dziki zarażone wirusem, które stanowią potencjalne źródło zakażenia. Przy zachowaniu rygorystycznych zasad bioasekuracji, pomimo występowania wirusa u dzików, możliwe jest zwalczenie tej choroby w populacji świń.

 

 

Korzystałem z stron:

https://www.zywnosc.com.pl/nowe-zasady-bioasekuracji/

http://podr.pl/wp-content/uploads/2020/10/Ulotka-Bioasekuracja-ASF-19-10-2020-Inga-Kleina.pdf

https://www.tygodnik-rolniczy.pl/articles/hodowla-zwierzat/bioasekuracja-juz-wkrotce-w-calym-kraju/

https://www.tygodnik-rolniczy.pl/articles/hodowla-zwierzat/10- najważniejszych-zasad-bioasekuracji/ https://www.agropolska.pl/produkcja-zwierzeca/trzodachlewna/bioasekuracja-fermy-czyli-jak-to-sie-robi,2210.html https://www.farmer.pl/produkcja-zwierzeca/trzoda-chlewna/nowezaostrzone-zasady-bioasekuracji,93402.html http://www.ostrowmaz.piwet.net/asf/bioasekuracja.pdf http://kzp-ptch.pl/index.php/publikacie/722-bioasekuracja-swin-iochrona-fermy-trzody-chlewnej https://www.agrofakt.pl/bioasekuracja-w-gospodarstwie/ https://pl.wikipedia.org/wiki/Bioasekuracja https://www.topagrar.pl/articles/afrykanski-pomor-swin-asf/jakiezasady-bioasekuracji-obowiazuja-rolnikow-w-strefach-as

Ostatnio zmieniany 18 grudnia 2020

Rolnik wnioskujący o płatności bezpośrednie zobowiązany jest do spełnienia norm dotyczących utrzymania gruntów wchodzących w skład gospodarstwa w Dobrej Kulturze Rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normy DKR) oraz podstawowych wymogów z zakresu zarządzania. Powyższe normy i wymogi składają się na jeden mechanizm noszący wspólną nazwę zasady wzajemnej zgodności. Zasada wzajemnej zgodności oznacza powiązanie wysokości uzyskiwanych przez rolników płatności bezpośrednich, a także niektórych płatności w ramach PROW na lata 2014-2020 tj. płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW), rolno-środowiskowo-klimatycznych, ekologicznych, na zalesianie gruntów rolnych, jak również płatności dobrostanowej ze spełnianiem przez nich określonych wymogów. Wymogi te zostały podzielone na następujące obszary:

•środowisko, zmiana klimatu oraz utrzymanie gruntów w dobrej kulturze rolnej;

•zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i zdrowie roślin;

•dobrostan zwierząt Normy Dobrej Kultury Rolnej Zgodnej z Ochroną Środowiską (DKR) dotyczą wszystkich gospodarstw posiadających grunty rolne.

Celem Dobrej Kultury Rolnej jest właściwe zarządzanie glebą poprzez przestrzeganie norm dotyczących: przeciwdziałania erozji gleby, ograniczania degradacji substancji organicznej, przeciwdziałania zmianom struktury gleby, zarządzania zasobami wodnymi w rolnictwie i ochroną wody oraz ukierunkowanie ich na wzmocnienie standardów w zakresie ochrony środowiska oraz zmiany klimatu. DKR 1 Ustanowienie stref buforowych wzdłuż cieków wodnych W 2018 r., w związku z wejściem w życie „Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu”, zmianie uległy wymagane szerokości stref buforowych na terenie o dużym nachyleniu (stok o nachyleniu większym niż 10% - wzrost pochylenia terenu o 1 m na długości 10 m).

•Gnojowicy

nie stosuje się w odległości: 1)do 10 m lub – w przypadku terenu o dużym nachyleniu, w kierunku wód powierzchniowych – do 15 m od brzegu: jezior i zbiorników wodnych o powierzchni do 50 ha, cieków naturalnych, rowów, z wyłączeniem rowów o szerokości do 5 m liczonej na wysokości górnej krawędzi brzegu rowu, kanałów, lub 2) do 20 m lub – w przypadku terenu o dużym nachyleniu w kierunku wód powierzchniowych – do 25 m od: brzegu jezior i zbiorników wodnych o powierzchni powyżej 50 ha, ujęć wody, jeżeli nie ustanowiono strefy ochronnej na podstawie przepisów Prawa wodnego, obszarów morskiego pasa nadbrzeżnego.

•Pozostałych nawozów azotowych (z wyłączeniem gnojowicy) nie stosuje się w odległości:

1)do 5 m lub – w przypadku terenu o dużym nachyleniu w kierunku wód powierzchniowych – do 10 m od brzegu: jezior i zbiorników wodnych o powierzchni do 50 ha, cieków naturalnych, rowów, z wyłączeniem rowów o szerokości do 5 m liczonej na wysokości górnej krawędzi brzegu rowu, kanałów, lub

2)do 20 m lub – w przypadku terenu o dużym nachyleniu w kierunku wód powierzchniowych – do 25 m od: brzegu jezior i zbiorników wodnych o powierzchni powyżej 50 ha, ujęć wody, jeżeli nie ustanowiono strefy ochronnej na podstawie przepisów Prawa wodnego, obszarów morskiego pasa nadbrzeżnego.

Powyższe strefy buforowe mogą być zmniejszone o połowę w przypadku gruntów rolnych z uprawami oraz w przypadku stosowania nawozów przy pomocy urządzeń aplikujących je bezpośrednio do gleby lub podzielenia pełnej dawki nawozów co najmniej na 3 równe dawki, przy czym odstęp między zastosowaniem tych dawek nawozu nie może być krótszy niż 14 dni.

DKR 2 Przestrzeganie procedur wydawania zezwoleń w przypadku nawadniania

•Przy nawadnianiu gruntów rolnych wodami w ilości większej niż średniorocznie 5 m3 na dobę lub poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie większej niż 5 m3 na dobę w celu nawadniania, rolnik posiada pozwolenie wodnoprawne wydane w trybie określonym w przepisach działu IX Prawa wodnego.

DKR 3 Ochrona wód podziemnych przed zanieczyszczeniem

•Zabrania się wprowadzania bezpośrednio i pośrednio do wód podziemnych substancji szczególnie szkodliwych określonych w wykazie I załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. poz. 1311), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego”, w zakresie w jakim dotyczy to działalności rolniczej. (Nie dotyczy sytuacji, gdy substancje niebezpieczne są zawarte w ściekach bytowych lub komunalnych).

• Zabrania się wprowadzania do gleby substancji szczególnie szkodliwych określonych w wykazie II załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, w zakresie w jakim dotyczy to działalności rolniczej. (Nie dotyczy sytuacji, gdy rolnik posiada pozwolenie wodnoprawne i przestrzega warunków w nim zawartych lub gdy substancje niebezpieczne są zawarte w ściekach bytowych lub komunalnych).

DKR 4 Minimalna pokrywa glebowa

•Powierzchnię stanowiącą co najmniej 30 % gruntów ornych, położonych na obszarach zagrożonych erozją wodną, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, pozostawia się pod okrywą ochronną gleby w terminie co najmniej od dnia 1 listopada do dnia 15 lutego. Pod pojęciem okrywy ochronnej gleby rozumie się: okrywę roślinną, ściernisko, resztki pożniwne, mulcz. DKR 5 Minimalne zagospodarowanie terenu odzwierciedlające warunki danego miejsca w celu ograniczenia erozji

•Grunty orne położone na stokach o nachyleniu powyżej 20º nie są wykorzystywane pod uprawę roślin wymagających utrzymywania redlin wzdłuż stoku lub jako ugór czarny. Można je wykorzystywać pod uprawę roślin wieloletnich, z okrywą roślinną lub ściółką w międzyrzędziach.

DKR 6 Utrzymanie poziomu materii organicznej gleby

•Zabrania się wypalania gruntów rolnych.

DKR 7 Zachowanie cech krajobrazu (zakaz przycinania żywopłotów i drzew w okresie wylęgu i chowu ptaków)

•Nie wolno niszczyć drzew będących pomnikami przyrody oraz rowów do 2 m szerokości znajdujących się na użytkach rolnych będących w posiadaniu rolnika.

•Rolnik jest obowiązany do zachowania oczek wodnych o łącznej powierzchni poniżej 100 m², które znajdują się na użytkach rolnych będących w posiadaniu rolnika.

•Zabrania się przycinania żywopłotów i drzew znajdujących się na użytkach rolnych będących w posiadaniu rolnika w okresie od 15 kwietnia do 31 lipca (z wyłączeniem wierzb, drzew owocowych i zagajników o krótkiej rotacji).

Wioletta Szkopek PZDR nr 8 w powiecie kępińskim

Źródło: https://www.gov.pl/web/rolnictwo/normy-i-wymogi-wzajemnej-zgodnosci-cross-compliance2

 

Ogłoszenie o konkursie nr 5/2021 dla partnerów Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich (KSOW) na wybór operacji, które będą realizowane w 2021 roku, w ramach dwuletniego planu operacyjnego KSOW na lata 2020-2021, oraz szczegółowe informacje na temat konkursu znajdują się na stronie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich.

Wnioski należy składać w dniach od 4 do 22 stycznia 2021 r.

Ostatnio zmieniany 14 stycznia 2021

Aktywność lokalnej społeczności na przykładzie KGW

            Koła Gospodyń Wiejskich to nic innego jak dobrowolna, oddolna organizacja  zrzeszająca  kobiety na terenach wiejskich. Mimo iż pierwsze wzmianki na temat funkcjonowania takowych  organizacji pojawiły się już w II połowie XIX wieku, a ich działalność rozwijała się na przestrzeni wieków – w wyniku czego niemalże każda wieś mogła poszczycić się ich aktywnością na rzecz społeczności lokalnej – to Koła Gospodyń Wiejskich dopiero dnia 29 listopada 2019 roku doczekały się samodzielnej regulacji prawnej pod postacią ustawy o kołach gospodyń wiejskich. Na mocy nowo powstałych przepisów istnienie Koła Gospodyń Wiejskich nie wymaga istnienia kółka  rolniczego w danej wsi – Koła Gospodyń Wiejskich stanowiąc samodzielny byt uzyskały osobowość prawną i podlegają wpisowi do Krajowego Rejestru Kół Gospodyń Wiejskich, prowadzonego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

            Głównymi zadaniami, które realizują Koła Gospodyń Wiejskich jest reprezentowanie interesów i działanie na rzecz poprawy sytuacji społeczno-zawodowej kobiet, ich rodzin, a także wspieranie rozwoju terenów wiejskich. Wiele inicjatyw służących integracji lokalnej społeczności, polegających na organizacji takich wydarzeń jak choćby dzień kobiet, dzień dziecka, dożynki i festyny, nie może się obyć bez czynnego udziału kobiet zrzeszonych w KGW danej wsi. Nadto, Koła Gospodyń Wiejskich są bezcennym źródłem podtrzymywania i popularyzowania tradycji, kultury ludowej oraz szeroko pojętego folkloru charakterystycznego dla danego regionu. W związku z realnym wpływem jaki wywierają Koła Gospodyń Wiejskich na kształt i rozwój obszarów wiejskich, ta kobieca organizacja może liczyć na wsparcie ze strony pełnomocnika rządu do spraw lokalnych inicjatyw społecznych, a przy tworzeniu i prowadzeniu swoich struktur uzyskuje pomoc biur powiatowych ARiMR.

            Dobrym przykładem funkcjonowania koła gospodyń wiejskich jest KGW w Trzemżalu (woj, wielkopolskie, powiat gnieźnieński). Zrzeszone w ramach KGW Panie z Trzemżala korzystają z każdej okazji, żeby realizować zadania z jakimi przychodzi im się zmierzyć, które stanowią dla nich nie tylko możliwość wzajemnego wsparcia, rozmowy, ale są też sposobnością promocji samej miejscowości. Nawet obecnie, w trudnym czasie  pandemii, kiedy aktywność KGW jest ograniczona, Koło w Trzemżalu stara się nie wypaść z formy i chętnie uczestniczy w konkursach organizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednym z takich konkursów był konkurs kulinarny pt. „Pitrasimy po Wielkopolsku”. Panie z KGW z Trzemżala przygotowały  rybę duszoną w porach oraz cebulę faszerowaną po wielkopolsku, sfotografowały dania i przesłały zdjęcia na adres organizatora – Biura Regionalnego ARiMR w Poznaniu. Ich kulinarny wyczyn został doceniony a ich praca wyróżniona. Panie z KGW z Trzemżala, zmotywowane sukcesem przystąpiły do kolejnego konkursu „ Koło ARiMR – w sercu wsi”. Tym razem  zadanie konkursowe polegało na przygotowaniu krótkiego filmiku prezentującego jak zostało wykorzystane  dofinansowanie z ARiMR. Wyniki konkursu będą znane niebawem.

 

Grażyna Konieczna

PZDR NR 5

Zródło

arimr.gov.pl

 

 

Ostatnio zmieniany 17 grudnia 2020

W 2020 roku zostało wznowione działanie Grupy Dyskusyjnej na terenie Gminy Ryczywół. w bieżącym roku zgodnie z ustalonym harmonogramem zostały zaplanowane 4 spotkania po 1 w każdym kwartale. Tematem wiodącym w jest integrowana ochrona roślin, ale poruszane były również inne tematy interesujące członków grupy dyskusyjnej.

Pierwsze spotkanie doradztwa grupowego odbyło się 11 marca br., a jego tematem było, ,,Program działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu”. Zostały szczegółowo przedstawione zasady jakie rolnik musi przestrzegać i spełnić w swoim gospodarstwie oraz omówiony program do sporządzania planu azotowego. w ramach zajęć praktycznych został sporządzony plan azotanowy dla przykładowego gospodarstwa oraz wykonane rejestry działań związane z nawożeniem upraw nawozami naturalnymi i sztucznymi zgodnie z sporządzonym planem. Spotkanie rozwiało wiele wątpliwości jakie posiadali jej uczestnicy. Ze względu na obostrzenia epidemiologiczne nie zostały przeprowadzone szkolenia zaplanowane na maj i sierpień. Ich realizacja została przesunięta na późniejszy termin i odbyła się w październiku i listopadzie. Ponieważ nie można było wykonać ich w trybie szkolenia stacjonarnego, zostały wykonane jako szkolenia zdalne – webinaria. Dużym utrudnieniem w przypadku takiego prowadzenia wykładów jest brak bezpośredniego kontaktu z uczestnikami, jednakże dzięki czatowi było możliwe zadawanie pytań w trakcie prezentacji i uzyskiwanie na nie odpowiedzi przez uczestników.

 w dniu 29 października odbyło się pierwsze szkolenie on-line w którym przedstawiono prezentację na temat ,,Szkodników roślin uprawnych”. Zostały przedstawione i omówione podstawowe szkodniki jakie występują w zbożach, rzepaku i kukurydzy. Zaprezentowano biologię szkodników, skutki żerowania. Omówiono ich rozpoznawanie i zwalczanie. Kolejne webinarium odbyło się 5 listopada. Na nim zostały przedstawione i omówione podstawowe choroby występujące w uprawach rolniczych (zbożach, rzepaku i kukurydzy). Ostatnie szkolenie on-line odbyło się 12 listopada. Na tym szkoleniu zostały omówione i przedstawione najczęściej występujące chwasty w uprawach rolniczych. Zaprezentowano ich biologię, progi szkodliwości i warunki jakie należy spełnić, aby wykonać prawidłowo zabieg chemiczny. Dodatkowo członkowie w ramach pogłębienia wiedzy związanej z nawożeniem uczestniczyli w pokazach dnia 5 sierpnia - ,,Użycie N-Testera do określenia rekomendacji drugiej dawki nawozu azotowego w uprawach rolniczych” i w dniu 19 sierpnia ,,Prawidłowe pobieranie prób glebowych z działki, zabezpieczenie próby glebowej do transportu. Pokazy te były zaplanowane na kwiecień i maj, jednak zostały przeprowadzone w późniejszym terminie. Pokaz z użyciem N-Testera jest dodatkowo zaplanowany na wiosnę 2021 roku.

Wzajemna wymiana informacji, spostrzeżeń i problemów między doradcą, a rolnikiem to najlepszy poligon dla wprowadzania praktycznych rozwiązań, które z jednej strony pozwalają członkom Grupy Dyskusyjnej w optymalny sposób wdrożyć nowe wymagania w ich gospodarstwach, a z drugiej zdobyte przez doradcę doświadczenie ułatwia mu wprowadzanie metod i sposobów udzielania pomocy i porad innym rolnikom.

16 grudnia 2020

KGW w powiecie obornickim

Przygotowane przez

Wieś przez lata zmienia się. Kiedyś postrzegana jako ciężka praca na roli, teraz nowoczesna, pełna innowacyjnych rozwiązań. Ludzie podążając za zmianami, też zmieniali swój punkt widzenia. Kiedyś uciekali do miast, pracując w fabrykach, mieszkając w blokach, małych mieszkaniach. Obecnie chętnie budowane są domy jednorodzinne na obszarach wiejskich.   Kobiety w początkowo ukierunkowały swoje działania na przetrwanie. Podejmowały działania dostosowawcze, które opierały się na minimalizacji potrzeb i aspiracji oraz na wymuszonym wycofaniu się z niektórych rejonów życia społecznego. Na pierwszym planie była walka o przetrwanie, jak też poszukiwanie innych, pozarolniczych źródeł utrzymania. Zmieniały położenie i pozycję kobiety w rodzinie oraz waloryzowały i wzmacniały jej rolę i pozycję w strukturze wsi.

Kobiety stanowią fundament społeczeństwa obywatelskiego, a ich aktywność sprowadza się na ogół do uczestnictwa w Kole Gospodyń Wiejskich i różnych prac prowadzonych w jego ramach. Kiedy pojawiły się preferencje wśród konsumentów na lokalną i tradycyjnie wytwarzaną żywność, zaczęto zwracać uwagę na rozwój lokalnych systemów wytwarzania żywności, poprawę jej jakości i warunki bezpieczeństwa. Stworzyło to możliwość aktywności kobiet na terenach wiejskich, szczególnie w mniejszych, indywidualnych gospodarstwach. Gotowały i gotują różne tradycyjne potrawy, przekazując wiedze młodszemu pokoleniu. Często na festynach , ich stoiska są najbardziej rozpoznawane. Nie tylko przez kolorowe dekoracje, ale przede wszystkim z pysznych smakołyków. Ciasta, ciastka, zupy, dania mięsne, sałatki to smaki dzieciństwa, do których chętnie wracamy. Znakiem rozpoznawczym KGW to ich piękne kobiety, które ubrane są w niesamowite stroje. Koła z długoletnią tradycją mają w swoich zasobach haftowane bluzki, spódnice, fartuszki i wiele innych dodatków, o pięknych kolorach i wykonane z niezwykłą starannością. W poprzednich latach panie uczyły się szyć, gotować, piec czy wyszywać. Obecnie kobiety zmieniły swoje potrzeby. Nadal kultywują tradycję i przekazują ją kolejnym pokoleniom, ale ich postrzeżenie świata zmieniło się. One wyznaczają nowe kierunki, chcą się rozwijać, spełniać się zawodowo. Tak właśnie KGW wygląda w powiecie obornickim. Kobiety spełniają się jako matki, żony, ale także aktywistki. Prezentują swoje talenty, uczą kultury. Angażują się w akcje charytatywne.  Pomagają ludziom i zwierzętom  w potrzebie. Organizują wspólne wyjazdy, festyny, spotkania.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 9 listopada  2018 roku wydało ustawę , w której określa formy i zasady dobrowolnego zrzeszania się w kołach gospodyń wiejskich, tryb ich zakładania oraz organizację kół gospodyń wiejskich działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Równocześnie ARiMR uruchomiła na to działanie dotację od 3000zł do 5000zł, w zależności od ilości członków.  Środki należy wykorzystać do 31.12.2020, natomiast sprawozdanie należy złożyć do 31.01.2021r.

Cele, na jakie koła gospodyń wiejskich mogą przeznaczyć przyznaną pomoc finansową:

  1. działalnością społeczno-wychowawczą i oświatowo-kulturalną w środowiskach wiejskich;
  2. działalnością na rzecz wszechstronnego rozwoju obszarów wiejskich;
  3. rozwojem przedsiębiorczości kobiet;
  4. inicjowaniem działań na rzecz poprawy warunków życia i pracy kobiet na wsi;
  5. upowszechnianiem i rozwijaniem form współdziałania, gospodarowania i racjonalnych metod prowadzenia gospodarstw domowych;
  6. reprezentacją interesów środowiska kobiet wiejskich wobec organów administracji publicznej;
  7. rozwojem kultury ludowej, w tym w szczególności kultury lokalnej i regionalnej.

To naprawdę Kobiety Gospodarne i Wyjątkowe. Gospodarne, ponieważ potrafią pogodzić wiele rzeczy – praca, rodzina, obowiązki domowe. A Wyjątkowe, bo chcą wciąż dużo od życia, wciąż się rozwijają i mają mnóstwo pomysłów.  Są pełne energii i witalności, potrafią wiele i na wiele je stać. Dbają o innych, nie zapominając o samorealizacji. Są silne, mądre i zorganizowane. Jestem dumna, że należę do Koła Gospodyń Wiejskich w Kowanówku. A dlaczego? W mojej rodzinie zawsze kobiety należały do KGW, co prawda w innych wsiach, ale tradycja w sercu pozostała. Urokliwa wieś Kowanówko, to prócz walorów krajobrazowych, to są ludzie.  Dzięki ogromnemu zaangażowaniu sołtys Kariny Wojdanowicz oraz Stefani Kiwerz z rady sołeckiej, wieś otrzymała nagrodę pieniężną w wysokości 3 tysięcy złotych oraz pamiątkowy dyplom w  IV edycji konkursu „Aktywna Wieś Wielkopolska”. To  jedyna wieś z powiatu obornickiego. Środki zostaną przeznaczone na budowę wiosną ogródka przed wiejską świetlicą.

W powiecie obornickim jest zarejestrowanych 39 Kół Gospodyń Wiejskich. Środki zostały przeznaczone na: wyjazdy, warsztaty, konsultacje modowe, festyny, zabawy, spotkania wigilijne, zakup sprzętów min. maszyny do waty cukrowej, popcornu, frytkownice, gofrownice, vouchery do kosmetyczki, itp. To dobra inicjatywa , ponieważ kobiety się spotykają, chętnie wymieniają informacjami i umiejętnościami. Uczą się, a przy tym miło spędzają czas.

Gmina Oborniki:

1. Koło Gospodyń Wiejskich w Bogdanowie

2. Koło Gospodyń Wiejskich w Kowanówku

3. Koło Gospodyń Wiejskich w Rożnowie

4. Koło Gospodyń Wiejskich Kiszewo

5. Koło Gospodyń Wiejskich w Uścikówcu

6. Koło Gospodyń Wiejskich w Nieczajnie

7. Koło Gospodyń Wiejskich w Kiszewku Kiszewkowianki

8. Koło Gospodyń Wiejskich w Żukowie

9. Koło Gospodyń Wiejskich w Wargowie Koło Gospodarnych Kobiet Wargowianki

10. Koło Gospodyń Wiejskich w Uścikowie

11. Koło Gospodyń Wiejskich w Świerkówkach „Jodełki”

12. Koło Gospodyń Wiejskich Kowalewko

13. Koło Gospodyń Wiejskich Ocieszyn Wieś Przyszłości

14. Koło Gospodyń Wiejskich w Dąbrówce Leśnej Zaradni

15. Koło Gospodyń Wiejskich Lulinianki w Lulinie

16. Koło Gospodyń Wiejskich w Ślepuchowie

17. Koło Gospodyń Wiejskich w Górce

18. Koło Gospodyń Wiejskich „Aktywne Kowanowo”

19. Koło Gospodyń Wiejskich „Niezapominajki” w Pacholewie

20. Koło Gospodyń Wiejskich Wymysłowo

Gmina Rogoźno:

1. Koło Gospodyń Wiejskich Grudna „Ale Babki”

2. Koło Gospodyń Wiejskich w Józefinowie

3. Stowarzyszenie Koło Gospodyń Wiejskich „Parkowianka” – Działająca na Rzecz Rozwoju i Aktywizacji Społecznej Sołectwa Parkowo w Parkowie

4. Koło Gospodyń Wiejskich Stowarzyszenie Gościnianka

5. Koło Gospodyń Wiejskich w Owieczkach

6. Koło Gospodyń Wiejskich w Jaraczu

7. Koło Gospodyń Wiejskich „EkoBabki” w Budziszewku

8. Koło Gospodyń Wiejskich Boguniewo

9. Koło Gospodyń Wiejskich Międzystudzienki w Studzieńcu

Gmina Ryczywół:
1. Koło Gospodyń Wiejskich w Piotrowie

2. Koło Gospodyń Wiejskich Ryczywół nad Flintą

3. Koło Gospodyń Wiejskich Pasjonatki w Łaszczewcu

4. Koło Gospodyń Wiejskich Radomianie

5. Koło Gospodyń Wiejskich „ Skrzetuszanki” w Skrzetuszu

6. Koło Gospodyń Wiejskich w Nininie

7. Koło Gospodyń i Gospodarzy  Wiejskich w Boruchowie

8. Koło Gospodyń Wiejskich w Tłukawach Tłukawianie

9. Koło Gospodyń Wiejskich w Wiardunkach

10. Koło Gospodyń Wiejskich w Dąbrówce Ludomskiej

 

Źródło: ARiMR, MRiRW