Email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

W dniu 01.02.2018r w sali sesyjnej Urzędu Miasta i Gminy w Szamotułach pod patronatem Wojewody Wielkopolskiego odbyła się konferencja: „Wspólnie dla Wielkopolskiej Wsi” .

W spotkaniu udział wzięli przedstawiciele instytucji związanych z rolnictwem: Wielkopolskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin, Głównego Inspektoratu Weterynarii, oraz Państwowej Straży Pożarnej.

W swoich wystąpieniach przedstawili priorytety swojej działalności, poruszyli najbardziej aktualne zagadnienia dotyczące  tematyki rolniczej;

- planowanych działań PROW 2014-2020

- zasad gospodarowania nieruchomościami rolnymi Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w 2018 roku,

- aktualnej sytuacja  afrykańskiego pomoru świń i choroby guzowatej skóry bydła

- Rolniczego Handlu  Detalicznego

- bezpieczeństwa  pożarowego  na obszarach wiejskich

- promocji produktów .

Po zakończonym spotkaniu zainteresowani rolnicy mogli zasięgnąć specjalistycznej i fachowej wiedzy od przedstawicieli  poszczególnych instytucji.

Do wykonania bombki potrzebujemy: sznurek lub włóczkę może być też wełna np.: ze starego swetra, balony, pędzelek, klej typu  Wikol, brokat lub farba w sprayu, nożyczki, miseczka i rękawiczki do ochrony rąk przed klejem.

Zaczynamy od nadmuchania baloników do wielkości jakiej potrzebujemy, aby udekorować choinkę, czy może jakiś stroik. Owijamy balonik sznurkiem. Przygotowujemy klej w miseczce z odrobiną wody ( możemy dodać brokat). Balonik „malujemy” przygotowanym klejem i zostawiamy do wyschnięcia. Gdy sznurek wyschnie, przebijamy balonik i wyciągamy go delikatnie ze środka bombki.

Gdy nie używamy brokatu  możemy pomalować bombkę na taki kolor jak chcemy np. przy użyciu sprayu . W ten sposób otrzymujemy piękną ręcznie robioną bombkę, która przystroi naszą choinkę w niepowtarzalny sposób.

09 października 2017

Święto Pyry

W Szczepankowie, już po raz czwarty odbyło się  „Święto Pyry”. Impreza miała miejsce w dniu 01.10.2017. na boisku szkolnym w Szczepankowie w  gminie Ostroróg. Spotkali się na niej amatorzy  ziemniaków jak  i dań z nich przygotowanych. Uczestnicy mogli zdegustować  potrawy  przygotowanych przez mieszkańców. Były to:

-kluchy z pyrów z boczkiem i kapustą,

-zupa szczawiowa,

-zupa ziemniaczana,

-plyndze,

-pyry z gzikiem.

Dla najmłodszych zorganizowano szereg atrakcji i konkursów: rzut ziemniakiem do kosza, slalom z ziemniakami, skoki w workach, oraz  konkurs na postacie z ziemniaków. Dzieci, które brały udział w zabawie otrzymały upominki.

Przy  okazji tego święta utworzono  „kącik wspomnień” z lat ubiegłych, a także zaprezentowano mieszkańców Szczepankowa na starej fotografii.

W Urzędzie Miasta i Gminy Szamotuły  w dniu 08.02.2017. miało miejsce spotkanie poświęcone  przybliżeniu tematów aktualnych w rolnictwie dla rolników i mieszkańców wsi. Odbyło się ono w ramach cyklu spotkań „Wspólnie dla wielkopolskiej wsi” pod patronatem Wojewody Wielkopolskiego. Wykładowcami byli przedstawiciele  instytucji działających na rzecz rolnictwa: Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa, Wielkopolskiego Ośrodki Doradztwa Rolniczego, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Agencji rynku Rolnego, Agencji Nieruchomości Rolnych i Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. W trakcie szkolenia poruszane były miedzy innymi tematy związane z: PROW  2014-2020, dopłatami do materiału siewnego, zmianami w obszarze świadczeń społecznych rolników, sytuacją dotyczącą afrykańskiego pomoru świń i ptasiej grypy.

Uczestnicy mieli możliwość bezpośredniego kontaktu i zadawania pytań  przedstawicielom wymienionych instytucji.

 

O zasobach wodnych :

 

       W Polsce a tym samym w Wielkopolsce zasoby wodne w porównaniu z innymi rejonami naszego kraju oraz innymi państwami sąsiadującymi z Polską są niewielkie i w znacznym stopniu zależą tylko od opadów deszczu.

Na  bilans  zasobów  wodnych  składają  także  wody  powierzchniowe  w  jeziorach i rzekach oraz w zbiornikach wodnych w tym zbiornikach dużej i małej retencji wodnej.

 

O retencji wodnej :

 

       Retencja wodna to zdolność gromadzenia zasobów wodnych i ich przechowywanie przez dłuższy czas w środowisku. W dużym uproszczeniu pod pojęciem małej retencji wodnej rozumie się zdolność do gromadzenia wody w małych zbiornikach naturalnych i sztucznych oraz wody podpiętrzone w korytach rzek, kanałach, rowach i innych ciekach wodnych w danym rejonie.

 

Celem małej retencji wodnej jest  :

 

    - poprawa uwilgotnienia gruntów rolnych, leśnych i innych poprzez podniesienie

        lustra wody na terenach bezpośrednio przylegających do zbiorników wodnych

        lub urządzeń piętrzących,

     -  ograniczenie szybkiego odpływu wód powierzchniowych z terenów użytków

        rolniczych, leśnych i innych,

     -  gromadzenie wody dla zwierząt leśnych, ptaków, owadów i innej fauny,

     -  gromadzenie wody do celów przeciwpożarowych terenów zurbanizowanych

        rolniczych I leśnych,

     -  gromadzenie zasobów wody do celów gospodarczych, np. deszczowanie

        upraw rolniczych, sadowniczych, ogrodniczych i upraw leśnych,

     -  tworzenie warunków do wypoczynku i rekreacji ludności.

Mała retencja wodna a rolnictwo w Wielkopolsce :

Obecny niski stan zasobów wodnych w Polsce oraz w Wielkopolsce jest wynikiem nieprawidłowego prowadzenia działań melioracyjnych w rolnictwie i leśnictwie w latach powojennych oraz nasilających się w ostatnich latach bardzo istotnych zmian klimatu co w przypadku rejonu Wielkopolski staje się szczególnie zauważalne i dotkliwe. Szczególnie groźne i niebezpieczne dla poprawnego funkcjonowania rolnictwa stały się następujące niebezpieczne czynniki :

    -  nasilający się i  powtarzająca się od  szeregu lat wzrost niekorzystnego  zjawiska

       jakim jest susza, brak opadów deszczu lub ich niekorzystny rozkład w okresie

       wegetacji roślin,

    -  systematyczne obniżanie  się poziomu wód gruntowych,

    -  zwiększanie szybkości odprowadzania wód gruntowych i opadowych w wyniku

       braku lub niewłaściwej konserwacji urządzeń melioracyjnych,

    -  zmniejszanie powierzchni terenów podmokłych i naturalnych oczek wodnych

    -  przesuszanie naturalnych siedlisk,

    -  zaburzanie podziemnych systemów zasilania źródlisk,

    -  zwiększanie zagrożenia pożarowego terenów rolniczych i leśnych,

    -  likwidacja urządzeń melioracyjnych poprzez przeznaczanie terenów rolniczych

       pod zabudowę mieszkaniową i jednorodzinną,

    -  systematyczny zanik różnorodności biologicznej.

Ochroną przed wyżej wymienionymi niekorzystnymi zjawiskami są na pewno duże zbiorniki retencyjne utworzone na terenie całego kraju. Jednak ich stosunkowo mała ilość i ich ograniczona pojemność powoduje, że nie dają one dużych możliwości ochrony przed suszą i nie gwarantują odpowiedniego zaopatrzenia w wodę przyległych terenów objętych działalnością rolniczą lub leśną. Zatem można stwierdzić, że możliwości zaopatrywania w wodę dla rolnictwa z dużych zbiorników retencyjnych w Polsce są bardzo ograniczone,  niewielki i nie rozwiązują problemu.

Dlatego tak bardzo istotne staje się lokalne zachowanie istniejących niewielkich obszarów wodno-błotnych, śródpolnych oczek wodnych oraz terenów podmokłych lub ich odtwarzanie poprzez tworzenie zbiorników małej retencji wodnej. Istotą zjawiska małej retencji jest budowa małych zbiorników wodnych i piętrzenie wody w ciekach  wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu i istniejące już lokalizacje sprzyjające budowie niewielkich zbiorników, które umożliwiają zatrzymywanie i gromadzenie wody oraz spowalnianie jej odpływu, przy jednoczesnym wspieraniu krajobrazu naturalnego.  Konsekwencją takich działań jest znaczne zwiększenie możliwości retencyjnych, podnoszenie poziomu wód gruntowych, przeciwdziałanie  suszy i powodzi oraz przeciwdziałanie skutkom szybkiego odpływu wód opadowych dla danego terenu.  Dalsze pozytywne skutki działań w ramach małej retencji wodnej to efekty ekologiczne takie jak :  odtwarzanie lub utrzymanie istniejących obszarów wodno-błotnych, zachowanie naturalnych zbiorników wodnych i odbudowa siedlisk podmokłych. 

Mając na uwadze powyższe wnioski należy stwierdzić, że zjawisko małej retencji wodnej ma bardzo duże znaczenie nie tylko gospodarcze dla rolnictwa i leśnictwa ale także ekologiczne. Szczególnie dużą rolę odgrywa w rejonach naszego kraju takich jak Wielkopolska gdzie od szeregu lat nasila się zjawisko suszy, która szczególnie dotkliwa jest w produkcji rolniczej, ogrodniczej i sadowniczej oraz w gospodarce leśnej. Dlatego budowa zbiorników, w których gromadzona będzie woda gruntowa i opadowa z danego terenu lub piętrzenie wody w ciekach wodnych staje się zadaniem priorytetowym szczególnie w miejscach gdzie istnieją już naturalne oczka wodne lub tereny podmokłe i zastoiska wodne. Należy jednak dodać, że zadanie jakim jest budowa zbiornika wodnego przeznaczonego do małej retencji  jest to inwestycja kosztowna, wymagająca szeregu dokumentów, projektów, pozwoleń i nakładów finansowych. Jednak korzyści jakie wynikają z utworzenia i posiadania zasobów wodnych w zbiorniku retencyjnym w ujęciu wieloletniego użytkowania w aspekcie zaopatrzenia w wodę roślin uprawnych lub roślinności leśnej i prowadzenia prawidłowej gospodarki szczególnie w okresach intensywnego zaopatrzenia roślin w wodę jest ogromna i stabilizuje prowadzoną działalność rolniczą lub leśną na przestrzeni całego roku. Należy zaznaczyć także, że istnieją możliwości wsparcia finansowego dla podmiotów zainteresowanych utworzeniem takich obiektów w formie dopłaty do kosztów budowy zbiornika retencyjnego ze środków Marszałka Województwa Wielkopolskiego.Ponadto aktualnie trwają prace nad opracowaniem programów wsparcia dla obszarów wiejskich na szczeblu krajowym i regionalnym, które zakładają wsparcie dla tworzenia małej retencji wodnej.

 

12.08.2016r. w Poznaniu na Starym Rynku odbył się finał konkursu Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów. Zmagały się tam o nagrodę najlepsze regionalne i lokalne produkty żywnościowe i najlepsze potrawy regionalne.

Celem konkursu od 16 lat jest identyfikacja i promocja polskich produktów regionalnych, które wytwarzane są takimi samymi metodami i według takich samych receptur od pokoleń. Powiat szamotulski reprezentowało 12 wystawców, którzy do konkursu zgłosili 17 produktów  w tym 4 do nagrody  „Perły”.

Nagrody i wyróżnienia otrzymali:

- I nagrodę w kategorii produkty warzywne za kapustę po żydowsku otrzymała pani Barbara Jaskuła

- I nagrodę w kategorii produkty mleczne za pniewski ser piwny otrzymała pani Maria Sawczyn – Stamatoska

- wyróżnienie w kategorii napoje regionalne za miksturę różaną otrzymała Maria Skrzeczkowska

Nominację do „Perły” otrzymali:

- w kategorii przetwory warzywne za maleńkie buraczki  Angelika Gotowa – Grabowska

- w kategorii przetwory owocowe za szamotulską konfiturę czereśniową Beata Peksa

- w kategorii produkty zbożowe za olej z czarnuszki Krystyna Just.

23 czerwca 2016

Zaproszenie

Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Poznaniu Zespół Doradczy w powiecie szamotulskim

zaprasza na spotkanie: ”Poprawa bezpieczeństwa przeciwpożarowego na obszarach wiejskich województwa wielkopolskiego”,

które rozpocznie się w dniu 24.06.2016 o godzinie 9.00 w sali wiejskiej w Kłodzisku (gmina Wronki),następnie przejazd do  Strażnicy OSP Wronki na prelekcje i pokazy ppoż. na wsi.

Serdecznie zapraszamy

W dniu 10 marca 2016r. w sali konferencyjnej P.R.H  „Gałopol” Sp. z o.o. w Gałowie odbyło się szkolenie na temat:  "Rozpoznawanie zakażeń i zwalczanie gruźlicy bydła". Spotkanie zorganizowali Powiatowy Lekarz Weterynarii w Szamotułach Robert Łęgosz oraz Prezes Przedsiębiorstwa Rolniczo – Hodowlanego „Gałopol” Marian Pankowski ze względu na występowanie tej jednostki chorobowej na terenie powiatu  i  jej wpływ na rozwój hodowli bydła.

Zgromadzonych powitał pan Marian Pankowski i przedstawił krótką charakterystykę gospodarstwa , które prowadzi.  Następnie doktor Robert Łęgosz omówił ogniska chorobowe zaobserwowane na terenie powiatu.

Prelegentem na tym spotkaniu był pan dr Marek Lipiec, pracownik naukowy Państwowego Instytutu Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach.

Zdjęcia: Eugeniusz Wiśniewski

Informujemy, że został już powołany Społeczny Komitet Pomocy Pogorzelcom w Dusznikach, który zajmuje się zbieraniem darów rzeczowych i finansowych oraz koordynacją pomocy dla poszkodowanej rodziny.

Przekazujemy numer konta bankowego utworzonego w celu zbierania środków finansowych dla rodziny:
Społeczny Komitet Pomocy Pogorzelcom w Dusznikach, ul. Jana Pawła II 8
38 9072 0002 2011 1103 8098 0001 (konto w Banku Spółdzielczym w Dusznikach)

Rodzina straciła cały swój dobytek, a poszkodowany chłopiec będzie prawdopodobnie wymagał kosztownego leczenia. Uprzejmie prosimy przede wszystkim o pomoc finansową.

Potrzebne jest również wsparcie rzeczowe. Ważne jest jednak to, by pomoc zaspokajała konkretne potrzeby zgłoszone przez rodzinę. Spontaniczne akcje są niezwykle cenne. Mogą jednak doprowadzić do gromadzenia nadmiaru rzeczy, których rodzina nie będzie w stanie spożytkować i które mogą się okazać nieprzydatne. Dlatego apelujemy, aby ewentualne zbiórki rzeczy organizować w porozumieniu z pracownikami Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Dusznikach, którzy posiadają informacje o tym, co aktualnie jest rodzinie najbardziej potrzebne – tel. 61 29 19 080, kom. 781 988 004.

Za pomoc i okazane wsparcie dziękujemy.

Oświadczenie Wójta Gminy Duszniki

Serowarstwo jest pasją i sztuką, która w rodzinie Pani Marii była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Obserwowanie babci, a później mamy robiącej sery było jej ulubionym zajęciem, a także impulsem, który spowodował, że już jako kilkunastoletnia dziewczyna samodzielnie wykonywała pierwsze proste sery twarogowe. Ciekawość, chęć tworzenia coraz to trudniejszych technologicznie serów  i rozwijania swoich umiejętności sprawiła, że ukończyła ona w Lidzbarku Warmińskim profesjonalny kurs dla serowarów rzemieślniczych, a także kilkukrotnie uczestniczyła w praktykach serowarskich m.in. na Bałkanach, poznając techniki wyrobu serów regionalnych.

W Polsce serowarstwo domowe i rzemieślnicze nie jest rozwinięte, choć można zaobserwować zwiększającą się liczbę serowni farmerskich, przede wszystkim na północnym wschodzie naszego kraju, gdzie wyrób serów, np. korycińskich, ma swoją wieloletnią tradycję. Jednak w Wielkopolsce wyrób domowy innych serów niż twarogowe należy do rzadkości. Pani Maria, ku uciesze domowników i przyjaciół, w swojej domowej kuchni potrafi stworzyć wiele serów, od francuskich twarogów dojrzewających, które pokrywają się szlachetną pleśnią, czy włoskiej ricotty, przez te typowo bałkańskie jak feta (lub: sir, sirenje), cypryjskie haloumi, czy macedoński kaszkawał, po sery długo dojrzewające, które przez kilka miesięcy leżakują na drewnianych półkach piwnicy.  

Inspiracje i receptury serów Pani Maria czerpie z książek, których uzbierała już małą biblioteczkę, a także wymieniając doświadczenia z innymi serowarami w Polsce i innych krajach. Jednak najbardziej pasjonujące jest przypadkowe odkrycie starych, czasem już zupełnie zapomnianych receptur. Jedną z nich była receptura na ser piwny, który jeszcze w latach 20 XX wieku wykonywany był na terenach Wielkopolski. Właśnie za taki „Pniewski ser piwny” otrzymała Pani Maria wyróżnienie w konkursie Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów, którego finał odbył się w Poznaniu. Jest to ser podpuszczkowy twardy, który w czasie dojrzewania jest codziennie przemywany w ciemnym słodowym piwie, dzięki czemu nabiera on wyjątkowego aromatu, a jego skórka ma głęboką ciemną barwę. 

Do wyrobu serów kupuje ona mleko od okolicznych rolników, takie prosto po udoju i jeszcze ciepłe, które w ciągu dwóch godzin jest zaprawiane specjalnymi kulturami bakterii, różnymi w zależności od rodzaju sera, który chcemy zrobić. Później do mleka dodawana jest podpuszczka, a po utworzeniu skrzepu jest on krojony, ogrzewany i mieszany. Dalsza procedura zależna jest od receptury i wielu innych czynników, jak temperatura i wilgotność powietrza potrzebna przy dojrzewaniu serów.

A jaka jest recepta na udany ser? Doskonałe mleko, najlepiej od krów wypasanych na pastwisku, czystość, dużo cierpliwości i pasja tworzenia, której nie zmąci żadne niepowodzenie.