Email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
22 lipca 2014

Bezpieczne żniwa

 

Bezpieczne żniwa

 

Nadszedł okres zintensyfikowania prac polowych związanych ze żniwami. Jak co roku w tym czasie zwiększa się prawdopodobieństwo występowania wypadków losowych zagrażających zdrowiu i życiu. Wielu z nich da się uniknąć stosując się do ogólnie przyjętych zasad:

 

  • doprowadzenie  kombajnów, pras i innych maszyn używanych do prac żniwnych do  dobrego stanu technicznego, by nie naprawiać ich podczas prac na polu,
  • stosowanie osłony przekładni napędowych i innych części ruchomych maszyn,
  • bezpieczne przewożenie osób pracujących przy żniwach z i na pole,
  • zapewnienie dzieciom opieki dorosłych w domu, aby nie towarzyszyły rodzicom w pracy na polu,
  • zapewnienie napojów chłodzących i nakrycia głowy wszystkim pracującym na słońcu,
  • niepodejmowanie  pracy po spożyciu alkoholu.

Dzieci i młodzież do lat 15

nie powinny  samodzielnie obsługiwać ciągników, kombajnu i innych maszyn rolniczych, dźwigać ciężarów i pracować na wysokości, np. przy załadunku i rozładunku słomy.

 

  • stosowanie się do wskazań podanych w instrukcjach obsługi przy eksploatacji maszyn rolniczych i innych z napędem,
    • stosowanie silników elektrycznych o odpowiednim do warunków pracy stopniu ochrony;     minimalna odległość układu napędowego od stert, stogów i budynków o konstrukcji palnej powinna wynosić 5 m,

 

  • ustawianie silników spalinowych na podłożu niepalnym, w odległości co najmniej 10 m od stert, stogów lub budynków o konstrukcji palnej,
  • zabezpieczanie urządzeń wydechowych silników spalinowych przed wylotem iskier,
  • zapewnienie możliwości ewakuacji ludzi i sprzętu,
  • przechowywanie niezbędnych materiałów pędnych, w ilości nie przekraczającej dobowego zapotrzebowania, w zamkniętych nie tłukących się naczyniach, w odległości co najmniej 10 m od punktu omłotowego i miejsc występowania palnych płodów rolnych,
  • wyposażenie miejsca omłotów, stertowania i kombajnowania w gaśnice oraz w razie potrzeby w sprzęt służący do wykonywania pasów ograniczających rozprzestrzenianie się pożaru (kombajny do zboża wyposażyć w gaśnicę przeznaczoną do gaszenia pożarów grupy "B" o masie środka gaśniczego min.2 kg oraz gaśnicę przeznaczoną do gaszenia pożarów grupy "A" o masie środka gaśniczego min. 6 kg),
  • niepalenie tytoniu przy obsłudze sprzętu, maszyn i pojazdów podczas zbioru palnych płodów rolnych oraz ich transporcie,
  • nieużywanie otwartego ognia i palenie tytoniu w odległości co najmniej 10 m od punktu omłotowego i miejsc występowania palnych płodów rolnych,
  • strefa pożarowa sterty lub stogu z palnymi produktami roślinnymi nie powinna przekraczać powierzchni 1000 m2 lub kubatury 5000 m3.
  • przy ustawianiu stert, stogów i brogów należy zachować co najmniej następujące odległości:

1)         od budynków wykonanych z materiałów:

a)         palnych - 30 m,

b)         niepalnych i pokryciu co najmniej trudno zapalnym - 20 m,

2)         od dróg publicznych i torów kolejowych - 30 m,

3)         od urządzeń i przewodów linii elektrycznych wysokiego napięcia - 30 m,

4)         od lasów i terenów zadrzewionych - 100 m,

5)         między stertami, stogami stanowiącymi odrębne strefy pożarowe - 30 m,

 

 

  • wokół stert i stogów należy wykonać i utrzymać powierzchnię o szerokości co najmniej 2 m w odległości 3 m od ich obrysu, pozbawioną materiałów palnych.
  • produkty roślinne należy składować w sposób uniemożliwiający ich samozapaleniu. W przypadku konieczności składowania produktów nie dosuszonych, należy okresowo sprawdzać ich temperaturę.

.

Wszystkie podjęte działania zapobiegawcze pozwolą uniknąć wypadków przy pracach żniwnych.

Opracowanie: Iwona Sadowska

 

http://www.powiat.suwalski.pl

http://www.rawicz.psp.wlkp.pl

„Mała retencja – duży problem, czy duże korzyści”

        Z uwagi na deficyt wodny na obszarze Polski powodowany stopniowym obniżaniem się poziomu wód, wysychaniem potoków czy naturalnych oczek,  powstał pomysł mający przyczynić się do poprawy tego stanu rzeczy. Stworzone zostały Wojewódzkie Programy Małej Retencji diagnozujące sytuację oraz wskazujące możliwości zwiększenia retencji na poziomie regionalnym. Jednym z wielu instrumentów mających podnieść poziom wiedzy i świadomości powagi problemu są debaty ze środowiskami wiejskimi. Jedna  z  nich, o nazwie „Mała retencja – duży problem czy duże korzyści”, odbyła się 10 czerwca 2014 roku w Centrum Wystawowo-Szkoleniowym w Sielinku w ramach kampanii na rzecz poprawy małej retencji na obszarach wiejskich. Debata zorganizowana została przez Fundację Ekologiczną „Zielona Akcja” i Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego, a dofinansowana została ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Podczas spotkania uczestnicy wysłuchali bloku wykładów na tematy dotyczące  roli  i znaczenia małej retencji dla jakości życia i środowiska na obszarach wiejskich, przeciwdziałania zmianom klimatu, wdrażania programu małej retencji wodnej w województwie wielkopolskim, ujęcia małej retencji w aspekcie programowania przyszłych funduszy UE na lata 2014-2020. Zapoznano się także z przykładami dobrych praktyk w ramach małej retencji. W dalszej części spotkania miała miejsce dyskusja nad możliwością zwiększenia retencji na poziomie regionalnym poprzez realizację wielu małych proekologicznych przedsięwzięć, które mogą podnieść i poprawić nie tylko retencję, ale także walory przyrodnicze, turystyczne i krajobrazowe obszarów wiejskich. W dyskusji brali udział przedstawiciele samorządów, instytucji i środowisk naukowych związanych z gospodarką wodną, organizacji ekologicznych oraz mieszkańcy wsi i doradcy WODR w Poznaniu. Burzliwa dyskusja na temat problemów i szans wdrożenia małej retencji na poziomie lokalnym i regionalnym świadczy o zasadności organizowania spotkań w podobnej formie. Więcej informacji na www.malaretencja.pl.

Tekst: Iwona Sadowska – WODR w Poznaniu

Co z tym azbestem ?

         Azbest to nazwa handlowa minerałów o charakterze włóknistym występujących w przyrodzie, w skład których wchodzą uwodnione krzemiany magnezu, sodu, wapnia lub żelaza. Prawie niezniszczalne właściwości azbestu, takie jak: odporność na wysokie i niskie temperatury, dźwiękochłonność, oraz łatwość łączenia się z tworzywami sztucznymi i cementem, a także brak informacji o szkodliwości zadecydowały o jego popularności. Azbest jest zaliczany do substancji o działaniu rakotwórczym, a jego szkodliwość tkwi w jego włóknistej strukturze. Obróbka mechaniczna tj. cięcie, rozbijanie, wiercenie otworów stwarza niebezpieczeństwo wnikania włókien i kumulowanie się w płucach co może prowadzić do pylicy azbestowej, raka płuc, międzybłonniaka opłucnej i szeregu zmian opłucnowych. Najczęściej spotykanymi wyrobami azbestowymi były materiały budowlane wykorzystywane zwłaszcza w polskim budownictwie mieszkaniowym. Do dnia dzisiejszego częstym widokiem są dachy  pokryte płytami cementowo – azbestowymi zwanymi eternitem.  Wysokie tempo produkcji wyrobów azbestowych przypada na okres pomiędzy rokiem 1950 a 1998, kiedy to weszła w Polsce w życie Ustawa o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, zgodnie z którą do 28 marca 1998 r. zakończono produkcje płyt azbestowo-cementowych, zaś od 28 września 1999 r. obowiązują zakaz obrotu azbestem i wyrobami z jego udziałem.  W krajach UE całkowity zakaz stosowania azbestu został wprowadzony 1 stycznia 2005 r. W 2002 r. został przyjęty przez Radę Ministrów „Program usuwania azbestu i wyrobów zawierających azbest stosowanych na terytorium Polski”. Realizację programu założono na lata 2003-2032. Tym samym dzień 31 grudnia 2032 roku będzie tym, w którym azbest i wyroby z jego udziałem ostatecznie znikną z naszego otoczenia.

 

FILMAS-opt
film edukacyjno-informacyjny

Opracowała: Iwona Sadowska na podstawie publikacji wydanej na potrzeby „Kampanii antyazbestowej” - Federacja Zielonych GAJA

Szansa na wyższą premię dla młodych rolników.

Od 15 maja do 21 czerwca 2014 r. będzie można składać wnioski o przyznanie pomocy z działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Wsparcie to jest  finansowane z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013. W zbliżającym się naborze ARiMR ma do rozdzielenia 796,47 mln zł. Zmieniają się niektóre zasady ubiegania się o pomoc.

Tym razem bezzwrotna premia finansowa jest wyższa od przyznawanej poprzednio kwoty 75 tys. zł.  i  wynosi 100 tys.  zł. z przeznaczeniem na inwestycje w gospodarstwach rolnych przejmowanych przez młodych rolników.

Kolejność przysługiwania wsparcia będzie zależała od  liczby zdobytych punktów przez  beneficjenta.  Punkty  przyznawane będą  na podstawie  trzech kryteriów. Jednym z nich jest  powierzchnia użytków rolnych, (im większa powierzchnia nowotworzonego gospodarstwa, tym więcej punktów - maksymalnie 16 pkt). Kolejne kryteria to: wykształcenie rolnika i stopa bezrobocia w powiecie, w którym położone jest gospodarstwo ( im wyższe wykształcenie i im wyższa stopa bezrobocia tym więcej punktów- maks. 5 pkt. ) Warunkiem przyznania pomocy będzie uzyskanie przez wnioskującego o premię rolnika,  co najmniej 7 punktów.

Kolejną zmianą jest wydłużenie okresu prowadzenia gospodarstwa przez młodego rolnika, liczony przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy z 12 do 15 miesięcy. Na uzupełnienie wykształcenia rolnik także będzie miał więcej czasu, bowiem zwiększa się on z 3 lat do 3 lat i 9 miesięcy od momentu otrzymania decyzji o przyznaniu wsparcia, ale tylko w przypadku wystąpienia tzw. siły wyższej i przedłożeniu w  związku z tym stosownych dokumentów. Wydłużony został także okres prowadzenia działalności rolniczej z 12 do 15 miesięcy (licząc od dnia rozpoczęcia działalności do dnia złożenia winsoku).

W tegorocznym naborze Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na weryfikację oraz pełną merytoryczna ocenę złożonych wniosków będzie miała 50 dni, a rolnik na uzupełnienie braków i dokonaniu korekt we wniosku tylko 7 dni. Pozostałe zasady przyznawania tej pomocy nie zostały zmienione w stosunku do tych, które obowiązywały w poprzednich naborach wniosków.

Szczegółowych informacji udzielają pracownicy Wielkopolskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego.

Tekst na podstawie www.arimr.gov.p : Iwona Sadowska

 

Ogólnopolska kampania informacyjna pn.:  Racjonalna gospodarka nawozami.

       Ruszyła nowa ogólnopolska kampania edukacyjno-informacyjna pod hasłem: "Racjonalna gospodarka nawozami". Inicjatorem akcji w ramach działań prośrodowiskowych i promocji koncepcji zrównoważonego rozwoju jest resort rolnictwa. Głównym jej celem jest informacja i promocja dobrych praktyk rolniczych,  w szczególności racjonalnego i świadomego gospodarowania nawozami. Rolnictwo to jedna z gałęzi gospodarki wpływające znacząco na środowisko. Jest to związane  z bezpośrednio z produkcją zarówno roślinną jak i zwierzęcą, a jej intensyfikacja na obszarach wiejskich,  przy nieumiejętnym stosowaniu nawozów  może prowadzić do pogorszenia stanu wód. Z uwagi na realne zagrożenie rozpraszania azotu i fosforu do środowiska, należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłowe ich aplikowanie. Stosowanie nawozów w odpowiednich ilościach i terminach wpływa znacząco na wykorzystanie ich przez rośliny, zmniejszając straty ponoszone przez producentów rolnych, a także minimalizując zagrożenie dla środowiska przyrodniczego, a w szczególności  środowiska wodnego.

Więcej informacji w załączniku poniżej.

 

 

 

Opracowanie: Iwona Sadowska

Źródło: http://www.farmer.pl, http://www.schr.gov.pl, http://www.iung.pulawy.pl

 

14 kwietnia 2014

ŻYCZENIA

jako-wielkanocne

07 kwietnia 2014

Podsumowanie powiatowe

Podsumowanie powiatowe

      Dnia 2 kwietnia 2014 roku w Murowanej Goślinie miało miejsce spotkanie podsumowujące działalność doradczą Zespołu Doradczego w powiecie poznańskim Wielkopolskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego. W spotkaniu uczestniczyli rolnicy i doradcy, a także zaproszeni goście: pani Julia Bartkowiak – Przewodnicząca Komisji Rolnictwa Urzędu Miasta w Kórniku, pan Ireneusz Kozecki - Dyrektor Biura Zarządu Wielkopolskiej Izby Rolniczej, pani Małgorzata Iwańska - Kierownik  Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu, pan Paweł Bukowski - członek Rady Powiatowej Wielkopolskiej Izby Rolniczej, pan Jarosław Balcerek - Przewodniczący Rady Gminy Pobiedziska, pan Roman Białecki  - przedstawiciel Wojewódzkiego Związku Kółek i Organizacji Rolniczych. Zebranych  powitał Kierownik ZD w powiecie poznańskim, pan Romuald Buczkowski. 

      Następnie omówił on realizację zadań statutowych zrealizowanych przez służby doradcze WODR w 2013 roku. Pośród wielu zadań doradczych wymienione zostały cieszące się największym powodzeniem wśród rolników i mieszkańców obszarów wiejskich szkolenia informacyjne, specjalistyczne i pokazy. Przedstawiono ofertę doradczą ośrodka, a Kierownik ZD zachęcił do korzystania z usług doradczych świadczonych przez doradców zarówno o charakterze masowym jaki indywidualnym. Obecni z uwagą wysłuchali także krótkiej charakterystyki powiatu poznańskiego i jego specyfiki rolniczej.

      W dalszej części spotkania zebrani mieli możliwość zapoznania się z zasadami przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i płatności ONW w 2014 roku, które przedstawiła pani Małgorzata Iwańska - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR. Omówiła ona także szczegóły związane z samym wypełnianiem wniosku o przyznanie płatności, co  stało się bodźcem do pytań i dyskusji.

     Jako następny głos zabrał pan Ireneusz Kozecki - Dyrektor Biura Zarządu Wielkopolskiej Izby Rolniczej, który przedstawił w ogólnym zarysie działalność WIR-u, polegającej między innymi na organizowaniu kursów, szkoleń, konkursów, udzielaniu porad  prawnych, prowadzeniu kalkulacji kosztów produkcji podstawowych produktów rolniczych, sporządzaniu notowań cen podstawowych produktów rolnych.  Zachęcił też  do korzystania z materiałów udostępnianych przez Wielkopolską Izbę Rolniczą w formie: raportów, analiz, zestawień, sprawozdań i artykułów doradczych i czytania Biuletynu „Siewca wielkopolski”. Na zakończenie swojego wystąpienia podziękował pracownikom WODR za bardzo dobrą, owocną dla rolników współpracę i zaprosił rolników wraz z rodzinami na organizowane corocznie „Śniadanie Wielkanocne Środowisk Wiejskich”, które odbędzie się 13 kwietnia 2014 r. w Pleszewie.

SC05933

SC05935

SC05944

SC05947

SC05938


 

Źródło:

Opracowanie własne: Iwona Sadowska

Zachowanie dziedzictwa kulturowego polskiej wsi

       Dnia 18 marca bieżącego roku w ramach cyklu szkoleń realizowanych przez Zespół Doradczy w powiecie poznańskim miało miejsce spotkanie w Owińskach, na które licznie przybyli mieszkańcy gminy Czerwonak. Wykład na temat zachowania dziedzictwa kulturowego polskiej wsi przeprowadziła Aldona Jankowska z WODR w Poznaniu, a organizacją zajęła się Iwona Sadowska, doradca w powiecie poznańskim. Słuchacze zapoznali się między innymi z definicją tzw. dziedzictwa kulturowego jako zasobów zabytków materialnych, będących świadectwem przeszłości narodu i niematerialnych skupiających wartości duchowe, zjawiska historyczne i obyczajowe, uznawane za godne ochrony prawnej dla dobra społeczeństwa i jego rozwoju oraz przekazania następnym pokoleniom z uwagi na zrozumiałe i akceptowane wartości historyczne,  religijne, naukowe czy artystyczne, które wpływają na zachowanie tożsamości i ciągłości rozwoju na płaszczyźnie politycznej, społecznej i kulturalnej. Kanwą do dyskusji stał się szereg procesów zachodzących na polskiej wsi, zarówno tych pozytywnych, jak i zdecydowanie obniżających jej walory. W nawiązaniu do dyskusji, jaka wywiązała się podczas prelekcji można było zaobserwować chęć powrotu do bioróżnorodności florystycznej ogrodów charakterystycznych dla krajobrazu wiejskiego i powolny powrót do wplatania elementów wiejskich w nowoczesną architekturę. Celem szkolenia było przybliżenie miejsc godnych zachowania, występujących na terenie Owińsk oraz podniesienie świadomości dążenia do zachowania walorów polskiej wsi,  a więc dbałość o tradycyjny krajobraz głównie pod względem  zachowania harmonii przestrzennej, poprzez umiejętne, na ile jest to możliwe, kreowanie własnego otoczenia,  tak aby uniknąć swoistych paradoksów krajobrazowych, których często jesteśmy obserwatorami. Wszystko po to, aby wieś pozostała atrakcyjnym miejscem wypoczynku w środowisku przyrodniczym zarówno dla mieszkańców, jak i odwiedzających.

 

IMAG0037

images22

szpak

images

images1

 

Opracowanie: Iwona Sadowska

11 marca 2014

Wypalanie traw

 

Wypalanie traw

 

         Okres wiosny to czas, kiedy świat roślin i zwierząt budzi się do życia. Rusza wegetacja roślin, pojawiają się pierwsze pąki. Większość drobnych ssaków, mięczaków, płazów i ptaków budzi się z zimowego snu. Od wielu lat przełom zimy i wiosny to czas, w którym częściej niż w pozostałych okresach notuje się wzrost występowania pożarów na terenach łąk i nieużytków. Pożary te są często skutkiem celowego wzniecania ognia na obszarach pokrytych zeszłoroczną, wysuszoną roślinnością bardzo podatną na podpalenia. W odległej przeszłości wypalanie stosowano jako jeden z zabiegów agrotechnicznych, mający polepszyć żyzność gleby i zniszczyć nasiona chwastów. Podobne, lecz błędne przekonania panują wśród wielu osób, najczęściej rolników, niestety również dziś.

         Wypalanie niesie za sobą szereg negatywnych skutków zarówno dla świata flory i fauny, jak i dla człowieka. Jednym z nich jest emisja niebezpiecznych związków chemicznych do atmosfery, negatywnie wpływająca na stan zdrowia społeczeństwa. Ponadto, zostaje wysoce zaburzona bioróżnorodność w składzie gatunkowym roślin. Ogień wyjaławia glebę, hamuje proces rozkładu resztek roślinnych i zmniejsza asymilację azotu z powietrza. Nierzadko jest także przyczyną kalectwa a nawet śmierci wielu osób. W ogniu ginie bezpowrotnie wielu przedstawicieli cennych gatunków roślin i zwierząt. Zniszczeniu ulegają często gniazda lęgowe ptaków. Śmierć ponoszą również zwierzęta takie jak: żaby, jaszczurki, krety, jeże, zające, borsuki, lisy oraz gryzonie. W oparach dymów duszą się owady zapylające, co w przyszłości może obniżyć plony. Każdy, kto nosi się zamiarem dopuszczenia się procederu wypalania traw musi się liczyć z konsekwencjami prawnymi, jakie reguluje ustawa  z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody  (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), gdzie Art. 124. stanowi: „Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów”.

Art. 131: „Kto...wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary… – podlega karze aresztu albo grzywny”.
Art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.); stanowi, że "w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:
1. rozniecenia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego,
2.korzystania z otwartego płomienia,
3. wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych”.

Za wykroczenia tego typu grożą surowe sankcje:

Art. 82 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeksu wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 z późn. zm.) – kara aresztu, nagany lub grzywny, której wysokość w myśl art. 24, § 1 może wynosić od 20 do 5000 zł. Art. 163. § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997r. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.) stanowi: „Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać pożaru, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”.

       Poza sankcjami karnymi rolnikowi, na którego polu podczas kontroli pracownika ARiMR stwierdzono wypalanie gruntów rolnych grozi także obniżenie o 3% płatności bezpośrednich, płatności ONW, płatności rolnośrodowiskowych oraz płatności na zalesienia gruntów rolnych. Przestrzeganie zakazu wypalania gruntów jest jedną z norm wzajemnej zgodności (cross compliance) jakie musi przestrzegać rolnik ubiegający się o nie. W przypadkach świadomego wypalania gruntów wartość całkowitej kwoty należnych płatności może zostać obniżona od 15-20% , a w skrajnych przypadkach nawet do 100%.

         

                     

                                                      je1  

                                                                                                                               je

 

Opracowanie: Iwona Sadowska

Źródło: www.arimr.gov.pl, www.straz.gov.pl, www.edukacja.pl, www.adp.org.pl, www.wikipedia.org, www.tryton.waw.pl, www.glos.wielkopolski.pl, www.zrodlo.org.pl

AFRYKAŃSKI POMÓR ŚWIŃ (ASF)

Pomór świń to zakaźna choroba wirusowa, która szerzy się szybko wśród takich zwierząt jak świnie domowe i dzikie, oraz dziki. Nie przenosi się na inne gatunki zwierząt i ludzi.

Do zakażeń zwierząt może najczęściej dochodzić poprzez:

  • Bezpośredni lub pośredni kontakt z zakażonym zwierzęciem,
  • Rany  (kolczykowanie, kastracja, kleszcze),
  • Błony śluzowe oka (np. kurz zanieczyszczony wirusem),
  • Drogi rodne,
  • Osoby odwiedzające gospodarstwo,
  • Zakażoną paszę, wodę, wyposażenie i skarmianie zwierząt odpadami kuchennymi.

Rozpoznanie i objawy:

  • Gorączka,
  • Apatia,
  • Niechęć zwierząt do ruchu,
  • Sinica skóry, uszu, boków brzucha,
  • Wybroczyny na ciele zwierząt,
  • Duszność,
  • Pienisty wyciek z nosa,
  • Krwawa biegunka,
  • Wymioty,
  • Chwiejny chód,
  • Niedowład kończyn,
  • Masowe padnięcia zwierząt.

HODOWCO ZAPAMIETAJ!!!

Charakterystycznym objawem jest cisza w chlewni oraz zapach będący następstwem cuchnącej biegunki

Zapobieganie:

  • Odpowiednie ogrodzenie,
  • Nie wpuszczanie na teren gospodarstwa pojazdów oraz postronnych osób,
  • Zmiana obuwia i odzieży przez osoby, które muszą wejść do chlewni,
  • Nie wykorzystywanie jako ściółki zanieczyszczonej słomy.

 

W ZWIĄZKU Z ZAGROŻENIEM ASF WŁAŚCICIEL POWINIEN CODZIENNIE WNIKLIWIE OBSERWOWAĆ SWOJE ŚWINIE.

JEŻELI WŁAŚCICIEL STWIERDZA OBJAWY ZWIĘKSZONYCH ZACHOROWAŃ i PADNIĘĆ ŚWIŃ , NATYCHMIAST POWINIEN ZAWIADOMIĆ POWIATOWEGO LEKARZA WETERYNARII BEZPOŚREDNIO LUB ZA POŚREDNICTWEM SWOJEGO LEKARZA, WÓJTA LUB BURMISTRZA.

OBJAWY CHOROBY

1

  2

3

4

5

 

Opracowała  Iwona Sadowska na podstawie:

http://www.wetgiw.gov.pl/files/aktualnosci/ulotka-csv.pdf, Materiały szkoleniowe dla hodowców świń - Afrykański pomór świń- Zygmunt Pejsak, Iwona Markowska - Daniel

Krajowe Laboratorium Referencyjne ds. ASFPIWet - PIB w Puławach. Luty, 2014