LOGOWANIE:            | 

Start ZD w Powiatach Powiaty C - K w Jarocinie Janusz Michałowicz

Janusz Michałowicz

Janusz Michałowicz

Adres strony WWW: E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

środa, 29 stycznia 2014 15:08

Karnawał pod znakiem miodu pitnego

Karnawał pod znakiem miodu pitnego

 

Karnawał pod znakiem miodu pitnego Zima to wymarzony czas, by podelektować się miodem pitnym – tym bardziej, że ten nasz jest wyjątkowo pyszny. Nic dziwnego – za nami stoi parę tysięcy lat doświadczenia w produkowaniu tego zacnego trunku!

Miód pitny jest jednym z najstarszych alkoholi znanych ludzkości. Pierwsze ślady jego produkcji pochodzą z siódmego tysiąclecia przed Chrystusem. Wszystko wskazuje też na to, że pierwszymi, którzy odkryli metodę jego wytwarzania byli... Chińczycy. Wydaje się, że pomogła im sama natura: miód zmieszany z deszczówką w zagłębieniu drzewa musiał fermentować i jakiś nasz chiński praprzodek skosztowały tej dziwnej substancji. I rozsmakował się w niej. Jednak najstarsza zapisana receptura jest dużo późniejsza i zawdzięczamy ją Arystotelesowi. Potwierdza on, iż Zeus i Afrodyta na Olimpie raczyli się właśnie pitnym miodem – nazywając go nektarem bogów. To od niego nazwę swą wziął « miesiąc miodowy » : ślub świętowano przez parę tygodni od uroczystości, wznosząc toasty zacnym trunkiem. Z resztą przez długie stulecia uważano, że jego picie zapewnia parze rychłe potomstwo. Już Hipokrates przypisywał mu mnóstwo innych zalet : podczas choroby miał ułatwiać oddychanie i łagodzić kaszel. Także i w Polsce miodosytnictwo ma ponad tysiącletnią tradycję – plemiona słowiańskie nauczyły się wytwarzać miód pitny jeszcze w czasach przedpaństwowych. A że klimat i roślinność sprzyjały pszczołom, więc i miód na polskich ziemiach zawsze był doskonałej jakości. Nic dziwnego, że Ibrahim Ibn Jakub, kupiec z Kordoby, który gościł na dworze króla Mieszka, poświęcił miodom pitnym długą wzmiankę. Także i Gall Anonim zapisał, iż nasz kraj obfituje w złoto i srebro, chleb, mięso, ryby i miód.

indeks

Proponujemy więc, by w czasie tego karnawału wrócić do korzeni i część toastów wznieść najstarszym polskim trunkiem. Możemy przygotować z niego grzaniec – podgrzewając do temp. około 80°C, z dodatkiem cynamonu, imbiru, goździków, anyżu i kardamonu, a także – nie każdy o tym wie - ziarenka pieprzu. Taki gorący, trzeba koniecznie podać w glinianych kubeczkach! Smacznego!

images

Katarzyna Kowalska
Źródło : „ Trzy znaki smaku „

f38021bc083425179a451f591caf0d3b5110-88-1000-626-0
KRAJOWE SYSTEMY JAKOŚCI ŻYWNOŚCI- część 5

 

System Gwarantowanej Jakości Żywności (QAFP)

opracowany przez Unię Producentów i Pracodawców Przemysłu Mięsnego

QAFP

System Gwarantowanej Jakości Żywności (QAFP) ma charakter multiproduktowy, obejmuje mięso wieprzowe, drobiowe oraz wędliny drobiowe i wieprzowo-wołowe:

– Kulinarne mięso wieprzowe

Jakość mięsa wieprzowego wytworzonego w ramach systemu QAFP wynika ze szczegółowych obowiązków producentów żywca, które gwarantują cechy charakterystyczne w procesie produkcji jakimi są:

– wykorzystanie w krzyżowaniu towarowym wyłącznie świń ras dostarczających mięso wysokiej jakości kulinarnej z krzyżowania towarowego dwurasowego (wielka biała polska (wbp) x polska biała zwisłoucha (pbz) lub polska biała zwisłoucha (pbz) x wielka biała polska (wbp)) lub trzyrasowego (wielka biała polska (wbp) x polska biała zwisłoucha (pbz) x duroc lub polska biała zwisłoucha (pbz) x wielka biała polska (wbp) x duroc). W miejsce knurów duroc mogą być używane również knury linii 990,

– wykorzystanie w krzyżowaniu towarowym wyłącznie świń wolnych od genu RYR1T, czyli genu odpowiedzialnego za zwiększoną częstotliwość występowania wad jakości mięsa typu PSE (od ang. pale – soft – exudative – mięso jasne, miękkie, wodniste),

– przestrzeganie standardów systemu QAFP dotyczących żywienia, w szczególności zakazu żywienia tuczników paszami z komponentami, które wpływają na wartość sensoryczną lub technologiczną tusz, co najmniej na trzy tygodnie przed uzyskaniem masy ubojowej,

– ustanowienie górnej granicy mięsności świń na poziomie 60%, co ogranicza częstotliwość występowania wad mięsa typu PSE,

– obowiązek zapewnienia zwierzętom odpoczynku w magazynach przedubojowych po zakończonym transporcie i rozładunku, w warunkach określonych w standardach systemu QAFP,

– przestrzeganie, określonej w standardach systemu QAFP, górnej granicy czasu, w jakim należy zakończyć czynności uboju i rozpocząć wychładzanie,

– pakowania mięsa kulinarnego objętego znakiem jakości wyłącznie w atmosferze gazów obojętnych (MAP),

– przestrzeganie zakazu nastrzykiwania mięsa oraz poddawania go jakimkolwiek innym zabiegom, których celem jest wprowadzenie wody bądź jakichkolwiek substancji dodatkowych,

– przestrzeganie zakazu znakowania uprzednio mrożonego mięsa znakiem jakości QAFP.

Ponadto, jakość końcowego produktu charakteryzuje:
– pH mięśnia najdłuższego grzbietu (musculus longissimus dorsi) – pH1 ≥ 6,3 oraz pH2 5,5 – 5,7,
– schab może być objęty przedmiotowym znakiem jakości, gdy jego jasność oceniona wizualnie na podstawie porównania z wzorcem Pork Quality Standards, National Pork Board 1999, zawarta jest w zakresie 3.0-4.0. oraz gdy jego marmurkowatość oceniana wizualnie na podstawie porównania z powyższym wzorcem zawarta jest w zakresie 2.0-3.0,
– szynka może być objęta przedmiotowym znakiem jakości, gdy jej jasność oceniana wizualnie na podstawie porównania z wzorcem Pork Quality Standards, National Pork Board 1999 nie wskazuje na wystąpienie wad jakości mięsa typu PSE i DFD.

– Kulinarne mięso z piersi kurczaka i indyka oraz tuszki i elementy młodej polskiej gęsi owsianej

Jakość mięsa drobiowego wytworzonego w ramach systemu QAFP wynika ze szczegółowych obowiązków producentów żywca, które gwarantują cechy charakterystyczne w procesie produkcji jakimi są:

1. Wykorzystanie w krzyżowaniu towarowym wyłącznie drobiu dostarczającego mięso wysokiej jakości pochodzącego z:
– krzyżowania towarowego dwurasowego kurek i kogutów mieszańców dwurodowych (linii ojcowskiej męskiej i linii ojcowskiej żeńskiej) w przypadku młodych kurcząt rzeźnych;
– krzyżowania rodów indyków białych szerokopierśnych w przypadku młodych indyków rzeźnych.
W przypadku „Młodej polskiej gęsi owsianej" do tuczu przeznacza się pisklęta pochodzące z ferm gęsi białych kołudzkich, lężonych w Zakładach Wylęgu Drobiu, uznanych przez inspekcję weterynaryjną (zgodnie z „Regulaminem znaku wspólnego towarowego – Młoda polska gęś owsiana").

2. Stosowanie w ostatnim okresie żywienia gęsi wyłącznie owsa.

3. Przestrzeganie standardów systemu QAFP dotyczącego żywienia, w szczególności zakazu dodawania do mieszanek paszowych komponentów, które wpływają na wartość sensoryczną, bądź technologiczną drobiu w okresie co najmniej 3 tygodni przed terminem przekazania do uboju młodego drobiu rzeźnego.

4. Pakowanie mięsa kulinarnego kurcząt i indyków objętego znakiem jakości QAFP w atmosferze gazów obojętnych (MAP), których koncentracja ilościowa i jakościowa musi być kontrolowana i dokumentowana. Tuszki, elementy i mięsa pochodzące z młodej polskiej gęsi owsianej powinny być pakowane w opakowania z folii termokurczliwej.

5. Przestrzeganie zakazu wprowadzania wody do mięsa lub jakichkolwiek substancji dodatkowych.

Ponadto, jakość końcowego produktu charakteryzuje:
– barwa
a) kulinarnego mięsa z kurczaka: od jasnoróżowej do różowej,
b) kulinarnego mięsa z piersi indyka: od różowej do ciemnoróżowej,
c) tuszek i elementów młodej polskiej gęsi owsianej: od czerwonej do ciemnoczerwonej,
– brak nadmiernej ilości wycieku swobodnego,
– brak zewnętrznych wybroczyn krwistych,
–pH
a) w przypadku kurcząt i indyków: wartość pH mierzona po 10 godzinach od uboju w mięśniu piersiowym powinna mieścić się w zakresie 5,8 – 6,0,
b) w przypadku gęsi: wartość pH mierzona po 24 godzinach od uboju w mięśniu piersiowym powinna mieścić się w zakresie 5,8 – 6,0.

– Wędliny

System Gwarantowanej Jakości Żywności (QAFP) „Wędliny" obejmuje ściśle zdefiniowane wędliny z podziałem na grupy w zależności od stopnia rozdrobnienia i rodzaju mięsa, szczegółową charakterystykę surowca i przebiegu procesu produkcyjnego oraz parametry fizyko-chemiczne wyrobu gotowego. Wymienione cechy systemu gwarantują obecność na rynku wędlin o powtarzalnej wysokiej jakości.

Jakość wędlin wytworzonych w ramach systemu QAFP wynika z obowiązków jakie spełnia producent w procesie przygotowania surowca i produkcji, i jest właściwa dla poszczególnych kategorii wędlin wieprzowo-wołowych i drobiowych. Ww. jakość przejawia się, w szczególności, w:

– selekcji surowca oraz eliminacji lub ograniczeniu zastosowania mięsa obarczonego wadami technologicznymi,

– eliminacji lub ograniczeniu zastosowania mięsa mrożonego,

– określeniu pH mięsa w zależności od kategorii wędlin,

– określeniu czasu dojrzewania w tuszach mięsa przeznaczonego do produkcji wędlin,

– standaryzacji mięsa wieprzowego kl. II w zakresie zawartości tłuszczu,

– wyeliminowaniu mięsa odkostnionego mechanicznie (MOM),

– ograniczeniu procesu nastrzykiwania mięsa solanką,

– ograniczeniu w zakresie stosowanych dodatków, w tym: askorbinianu lub izoaskorbinianu sodu w maksymalnej dawce 0,5%, fosforanów w dawce nie wyższej niż 1500 mg P2O5/kg gotowego wyrobu, dopuszczeniu do użycia tylko naturalnych przypraw,

– określeniu parametrów chemicznych gotowych produktów,

– określeniu maksymalnej wydajności produktu w stosunku do surowca niepeklowanego,

– wprowadzeniu zakazu używania preparatu dymu wędzarniczego.

Więcej informacji o systemie QAFP można znaleźć na stronie internetowej http://www.qafp.pl/#static

opracowała:

Katarzyna Kowalska

piątek, 24 stycznia 2014 13:26

Krajowy systemy jakości żywności część 4

PQS_2
KRAJOWE SYSTEMY JAKOŚCI ŻYWNOŚCI –część 4.

 

System Jakości Wieprzowiny PQS (Pork Quality System)

opracowany przez Polski Związek Hodowców i Producentów Trzody Chlewnej „POLSUS" oraz Związek „Polskie Mięso"
System Jakości Wieprzowiny PQS (Pork Quality System)

Jakość wieprzowiny wytworzonej w ramach systemu PQS wynika ze szczegółowych obowiązków producentów żywca, które gwarantują cechy charakterystyczne w procesie produkcji jakimi są:

– wykorzystanie do krzyżowania zwierząt wolnych od homozygotycznej formy recesywnej wrażliwości na stres RYR1T (nn), czyli genu odpowiedzialnego za zwiększoną częstotliwość występowania wad jakości mięsa typu PSE (od ang. pale – soft – exudative – mięso jasne, miękkie, wodniste),

– stosowanie w krzyżowaniu towarowym ras świń i mieszańców z planowych kojarzeń. Wykorzystanie potencjału genetycznego ras: wielkiej białej polskiej (wbp) lub large white/yorkshire, polskiej białej zwisłouchej (pbz) lub landrace, puławskiej, duroc, hampshire i pietrain (pietrain wyłącznie do produkcji mieszańców). Są to rasy o wysokiej zawartości mięsa w tuszy, niskim otłuszczeniu, odpowiedniej jakości mięsa i korzystnym poziomie tłuszczu śródmięśniowego IMF. Zakaz wykorzystywania w produkcji tuczników świń czystej rasy pietrain. Świnie rasy pietrain mogą być stosowane w ramach Systemu wyłącznie jako jeden z komponentów ojcowskich w formie mieszańca powstałego w wyniku krzyżowania z rasą duroc lub hampshire,

– stosowanie podziału na komponenty mateczne (rasy: wielka biała polska (wbp) lub large white/yorkshire, polska biała zwisłoucha (pbz) lub landrace i puławska) oraz ojcowskie (duroc, hampshire i pietrain),

– żywienie zbilansowane i dwufazowe pozwalające na maksymalne wykorzystanie potencjału genetycznego zwierząt w zakresie umięśnienia oraz pozwala zapobiec występowaniu wad jakości mięsa i nadmiernemu otłuszczeniu tuczników, w tym w zakresie odkładania tłuszczu śródmięśniowego,

– zakaz stosowania mączki rybnej w ostatnim okresie tuczu (ostatni miesiąc przed ubojem) oraz ograniczenie udziału kukurydzy do poziomu maksymalnie 20% w dawce pokarmowej,

– eliminowanie lub minimalizowanie w obrocie przedubojowym oddziaływania czynników stresogennych, które mogą wywoływać nieodwracalne reakcje metaboliczne, prowadzące do powstania wad jakości mięsa. W szczególności typu PSE (od ang. pale – soft – exudative – mięso jasne, miękkie, wodniste) oraz DFD (od ang. dark – firm – dry – mięso ciemne, twarde i suche),

– przestrzeganie uboju tuczników przy masie ciała około 100 kg (+/- 15 kg), co odpowiada obowiązkowi uboju zwierząt w wieku 5-6 miesięcy.

Ponadto, jakość końcowego produktu charakteryzuje:
– barwa mięsa w przedziale – L* 43-56,
– wodochłonność (WHC) – określana metodą drip loss 2-5%,
– zawartość tłuszczu śródmięśniowego IMF 0,8 - 2,5%,
– kwasowość mięsa – pH1 5,8 – 6,4,
– zawartość mięsa w tuszy przewyższająca średnią mięsność tusz pochodzących ze skupu masowego i wynosząca średnio nie mniej niż 55%,
– barwa tłuszczu (słoniny) – barwa biała, biała z odcieniem kremowym lub lekko różowym,
– jędrna konsystencja tłuszczu,
– mięso wolne od rybiego zapachu.

Więcej informacji o systemie PQS można znaleźć na stronie internetowej http://www.wieprzowinapqs.pl/strona-glowna.aspx

Katarzyna Kowalska
Źródło MRiRW

czwartek, 23 stycznia 2014 18:47

Krajowy systemy jakości żywności część 3

KRAJOWE SYSTEMY JAKOŚCI ŻYWNOŚCI –część 3
System Quality Meat Program (QMP)

 

Jakość wołowiny i młodej wołowiny wytworzonej w ramach systemu QMP wynika ze szczegółowych obowiązków producentów żywca, które gwarantują cechy charakterystyczne w procesie produkcji, a w szczególności:

– dobór odpowiednich ras do produkcji zwierząt kwalifikowanych w Systemie QMP – zwierzęta ras mięsnych (Limousin (LM), Charolaise (CH), Angus (AN), (AR), Hereford (HH), Salers (SL), Simentaler (SM) oraz krzyżówki ras mięsnych (MM) w których komponent ojcowski stanowią rasy mięsne),

– sposób postępowania ze zwierzętami, w szczególności stosowanie systemu bezuwięziowego w gospodarstwie,

– stosowanie zaleceń opasania w ramach Systemu QMP, w szczególności osiągnięcie wagi ubojowej i parametrów tuszy dla zwierząt w wymaganym wieku.

System QMP określa również standardy dotyczące transportu zwierząt i sposobu postępowania z nimi w rzeźniach.

Ponadto, jakość końcowego produktu charakteryzuje:

1. W odniesieniu do wołowiny QMP:
– umięśnienie E, U, R, O+ oraz otłuszczenie 2, 3, 4- wg skali EUROP,
– minimalna waga tuszy buhajka i wolca 240 kg, jałówki 220 kg,
– wiek ubojowy bydła: nie mniej niż 12 miesięcy i nie więcej niż 16 miesięcy w przypadku buhajków oraz nie więcej niż 24 miesiące w przypadku jałówek i wolców,
– tłuszcz twardy, biały lub kremowo-biały,
– mięśnie i tłuszcz wolne od krwiaków,
– pH mięsa po wychłodzeniu nie może przekraczać 5,8,
– mięso wolne od wady typu DFD (od ang. dark, firin, dry).

2. W odniesieniu do młodej wołowiny QMP:
– umięśnienie E, U, R, O+ oraz otłuszczenie 1, 2, 3 wg skali EUROP,
– masa tuszy nie może być niższa niż 160 kg,
– wiek ubojowy bydła od 8 do 12 miesięcy,
– tłuszcz twardy i biały lub kremowo-biały,
– mięśnie i tłuszcz wolne od krwiaków,
– pH mięsa po wychłodzeniu nie może przekraczać 5,8,
– mięso wolne od wady typu DFD (od ang. dark, firm, dry).

Więcej informacji o systemie QMP można znaleźć na stronie internetowej http://www.kochamwolowine.pl/Program-QMP/Program-QMPProgram-QMP_preview

Katarzyna Kowalska
Źródło MRiRW

czwartek, 23 stycznia 2014 18:16

Krajowy systemy jakości żywności część 2

topmap-02
KRAJOWE SYSTEMY JAKOŚCI ŻYWNOŚCI -część 2.

 

Jakość Tradycja

opracowany przez Polską Izbę Produktu Regionalnego i Lokalnego i Związek Województw Rzeczypospolitej Polskiej .

Decyzją z dnia 12 czerwca 2007r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał system „Jakość Tradycja" za krajowy system jakości żywności.
Opis systemu jakościowego "Jakość Tradycja"

System jakościowy „Jakość Tradycja" służy wyróżnianiu produktów żywnościowych wysokiej jakości z uwzględnieniem produktów tradycyjnych.

System stawia na:

Jakość produktu: do systemu będą przyjmowane wyłącznie produkty wysokiej jakości wynikające z ich tradycyjnego charakteru, posiadające szczególną jakość, reputację lub inne cechy odróżniające je od innych należących do tej samej kategorii. Producent deklaruje zachowanie wyższych standardów produkcyjnych lub wyjątkowych cech produktów. Przed dopuszczeniem do uczestnictwa w systemie produkt będzie podlegał szczegółowej weryfikacji zgodnie z Regulaminem Znaku, który został przyjęty przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, a wcześniej zatwierdzony przez Radę, Zarząd Izby oraz Związek Województw Rzeczypospolitej Polskiej. Znak Jakość Tradycja jest znakiem zarejestrowanym w Urzędzie Patentowym za numerem Z-307821 i chroniony zgodnie z prawem własności przemysłowej jako znak wspólny gwarancyjny.
Kontrolę jakości: producenci są zobowiązani do posiadania certyfikatu zgodności, potwierdzającego wytwarzanie produktu zgodnie ze specyfikacją. Producenci używający znaku jakościowego „Jakość Tradycja" będący w Systemie Jakości Żywności powinni poddawać swoje produkty kontroli, której celem jest zagwarantowanie że stosowana metoda wytwarzania jest zgodna z metodą deklarowaną we wniosku. Wyboru jednostki kontrolnej dokonują sami producenci, koszty kontroli ponoszą uprawnieni do korzystania ze Znaku. Kontroli tej nie należy mylić z kontrolą urzędową gwarantującą bezpieczeństwo żywności dokonywaną przez odpowiednie służby weterynaryjne lub sanitarne.
Otwartość Systemu: do systemu organizowanego prze PIPRiL we współpracy ze Związkiem Województw Rzeczypospolitej Polskiej mogą przystąpić wszyscy rolnicy, producenci rolni, przetwórcy w kraju i za granicą, członkowie Izby i nie należący do niej. Jedynym kryterium przyjęcia do systemu produktu jest jego jakość. Nie można odmówić, bez ważnych powodów, prawa używania znaku przedsiębiorcom, którzy spełniają kryteria określone w regulaminie. Uczestnictwo w systemie potwierdzania jakości żywności jest całkowicie dobrowolne.
Przejrzystość i identyfikowalność produktu: regulamin określa tryb i zasady korzystania ze znaku. Używający go producenci są zobowiązani do określenia częstotliwości i zakresu kontroli oraz prowadzenia dokumentacji mającej na celu zapewnienie pełnej identyfikowalności produktu .
Aktualnie ponad 100 produktów uczestniczy już w systemie „ Jakość Tradycja" . Opisy tych produktów znajdują się na stronie www.produktytradycyjne.pl .

Katarzyna Kowalska
Źródło Polska Izba Produktu Regionalnego

czwartek, 23 stycznia 2014 18:09

Krajowy systemy jakości żywności część 1

Krajowe systemy jakości żywności część 1 .

 

Krajowe systemy jakości żywności tym różnią się od innych metod wyróżniania produktów , że produkty uczestniczące w tym systemie są systematycznie kontrolowane i certyfikowane przez akredytowane jednostki kontrolne . W Polsce aktualnie funkcjonuje pięć uznanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi krajowych systemów jakości: Integrowana produkcja (IP) ,System „Jakość Tradycja" ,System Quality Meat Program (QMP) ,System Pore Quality System (PQS) , System Gwarantowanej Jakości Żywności (QAFP).

1. Integrowana Produkcja

Integrowana produkcja (IP) jest nowoczesnym system jakości żywności, wykorzystującym w sposób zrównoważony postęp techniczny i biologiczny w uprawie, ochronie roślin i nawożeniu oraz zwracającym szczególną uwagę na ochronę środowiska i zdrowie ludzi.

Uczestnictwo w systemie IP pozwala na otrzymanie zdrowej produkcji roślinnej podlegającej certyfikacji i oznakowanej logo IP. Uzyskany certyfikat jest urzędowym poświadczeniem, że produkcja odbywała się w oparciu o metodyki IP. Stosowanie metodyk IP zapewnia, że w wytworzonych płodach rolnych nie zostały przekroczone dopuszczalne poziomy pozostałości środków ochrony roślin, metali ciężkich, azotanów i innych pierwiastków oraz substancji szkodliwych. Jednocześnie w sposób zrównoważony wykorzystywane są zasoby środowiskowe w gospodarstwie.

Oprócz korzyści marketingowych wynikających ze sprzedaży żywności o poświadczonej urzędowo jakości istnieje szereg innych argumentów, dla których warto wdrożyć IP:

Zbieżność założeń sytemu Integrowanej Produkcji z zasadami integrowanej ochrony roślin pozwala stwierdzić, że wdrożenie IP w chwili obecnej gwarantuje wypełnienie obligatoryjnego wymogu wprowadzenia zasad integrowanej ochrony roślin od 2014 r. Obecnie trwają prace legislacyjne nad ustawą o środkach ochrony roślin, która będzie między innymi wdrażała przepisy UE w tym zakresie.
Uzyskanie certyfikatu w systemie IP pozwala na refundację części poniesionych kosztów związanych z uczestnictwem w systemie oraz promocją w ramach działań PROW 2007-2013.
Zastosowanie zasad IP pozwala na spełnienie wymogów stawianych przez system Wzajemnej Zgodności – Cross Compliance w ramach płatności bezpośrednich, które w zakresie ochrony roślin i bezpieczeństwa żywności obowiązują od 1 stycznia 2011 r.
Wdrożenie w gospodarstwie IP jest niezwykle istotne w przypadku konieczności potwierdzenia wymogów odnośnie bezpieczeństwa żywności. Dotyczy to sprzedaży na rynku krajowym, jak i przy eksporcie roślin i produktów roślinnych, w szczególności na potrzeby eksportu owoców i warzyw na rynek Federacji Rosyjskiej. W ramach IP przewidziano możliwość prowadzenia produkcji zgodnie z normami rosyjskimi. Zasadniczym elementem są w tym przypadku opracowane przez Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach specjalne programy ochrony roślin.
IP pozwala także na wypełnienie w dużym zakresie wymogów bezpieczeństwa żywności i ochrony środowiska w ramach innych komercyjnych systemów jakości wymaganych przez np. wielkopowierzchniowe sieci handlowe.

Urzędem odpowiedzialnym na mocy prawa za wydawanie certyfikatów oraz nadzór nad systemem jest Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa, która kontroluje cały proces produkcyjny w gospodarstwie rolnym.

Katarzyna Kowalska
Wykorzystano materiały
MRiRW cdn.

czwartek, 19 grudnia 2013 12:48

Wigilia dawniej i dziś

Wigilia dawniej i dziś.
Wigilia rozpoczyna święta Bożego Narodzenia – rodzinne święta pełne pięknych tradycji i podniosłego nastroju. Wieczór wigilijny jest najbardziej uroczystym i najbardziej wzruszającym wieczorem w roku. Niesie z sobą wiele obrzędów religijnych i zwyczajów ludowych. Jedne z nich stopniowo zanikały i do dzisiejszych czasów zachowały się jedynie w formie cząstkowej, inne rozrastały się, a każdy naród dodał do nich cechy własnej kultury i praktykuje je do dziś. Nazwa „wigilia" pochodzi od łacińskiego słowa „vigiliare" - czuwać, „vigilia" - czuwanie. Pierwotnie słowo to znaczyło: straż nocna, nocne czuwanie.
Jedną z najmłodszych tradycji wigilijnych jest strojenie choinki. W Polsce, na Mazurach np. zwyczaj stawiania przyjął się dopiero ok. 1910r., na rzeszowszczyźnie – tuż przed I wojną światową, a w górskich wioskach pojawiła się dopiero w latach 20. i 30. naszego wieku. Jest to więc zwyczaj bardzo młody, ale czyż dzisiaj potrafimy wyobrazić sobie święta Bożego Narodzenia bez choinki ? Nie jest jednak przypadkiem, że choinka – to świerk, jodła lub sosna, bo według najstarszych wierzeń ludowych drzewa te zawierają w sobie życiodajne moce i mają cudotwórcze właściwości.
Choinka. A co pod choinką? Prezenty, prezenty... oczekiwanie wszystkich dzieci. W późniejszych czasach zwyczaj dawania prezentów nazwano „Gwiazdką", ponieważ według starej wigilijnej tradycji prezenty wręczano zawsze, gdy zapłonęła na niebie pierwsza gwiazdka. A prezenty gwiazdkowe były różne: dzieciom dawano na ogół zabawki (i daje się do dzisiaj), w biedniejszych domach – symboliczne podarunki.
Z nocą wigilijną związane są szczególnie liczne wierzenia. Jest to noc, w czasie której błąkają się duchy, a w wierzeniach ludowych noc ta jest okresem czarów, dziwów, niesamowitych zjawisk i nadprzyrodzonych mocy. Wieczerza wigilijna rozpoczynała się zawsze (i do dziś rozpoczyna) wspólną modlitwą i do końca ma charakter uroczysty i poważny. Nikomu oprócz gospodyni nie wolno było wstawać od stołu, ani nawet rozmawiać. Wieczerzę spożywano w milczeniu, zachowywano uroczysty spokój.
Najważniejszym momentem wieczerzy wigilijnej jest dzielenie się opłatkiem. Zwyczaj ten głęboko zapadł w nasze serca i jest z naszym krajem ściśle związany. Poza Polską nie jest znany. Dzielenie się opłatkiem rozpoczynał zawsze pan domu, w jego zastępstwie najstarszy syn. Domownicy składali sobie wzajemnie życzenia, później można było zasiadać do wigilijnej wieczerzy. Tradycja ta w całej swojej ozdobie zachowała się do dnia dzisiejszego i praktykowana jest w każdym polskim domu.
Po przełamaniu się opłatkiem i złożeniu wzajemnych życzeń cała rodzina zasiadała do wigilijnego stołu. Jadłospis wigilijnych potraw był tak przemyślany, żeby uwzględniał wszystkie płody rolne. Na stole pojawiało się zawsze obowiązkowo dwanaście potraw. Każdy rejon Polski spożywał rozmaite potrawy, podstawą jednak była zawsze ryba. Do dnia dzisiejszego w naszych domach na wigilijnym stole pojawiają się potrawy z dawnych czasów. Na Śląsku spożywamy na przykład siemieniotkę, zupę rybną, suszone śliwki, kapustę z grzybami, makówki, moczkę, kutię, groch na gęsto, makowiec i tym podobne. Wiele z tych potraw przyjęliśmy od naszych przodków i stanowią one dla nas bardzo ważną wartość sentymentalną.
Po wieczerzy wigilijnej zazwyczaj śpiewa się kolędy. Jest to również jeden z najpiękniejszych zwyczajów bożonarodzeniowych. Pierwszymi kolędami polskimi były kolędy ze śpiewników braci czeskich. Z tych śpiewników przełożono na język polski 31 kolęd na samym początku XV w.
Następnym ważnym momentem tego uroczystego wieczoru są prezenty-najbardziej oczekiwany moment przez wszystkie dzieci.
Później już tylko pasterka. W noc wigilijną wszyscy domownicy wychodzili na pasterkę do kościoła. W czasie tej podniosłej chwili dzieci przedstawiały jasełka, które uświetniały uroczystość narodzenia Dzieciątka. Pasterka była ostatnim obrzędem tego wspaniałego dnia.
Narodowe dzieje sprawiły, że wigilia wpisała się w polską tradycję jako wieczór zadumy, refleksji, prawdziwego zbliżenia. Niewiele dzisiaj zachowało się prastarych obyczajów i niewielu ludzi je praktykuje w swych domach. Brakuje na naszych stołach dwunastu rybnych dań, ale jeśli nawet pojawi się tylko pięć potraw-zachowajmy pogodę ducha i bądźmy dla siebie życzliwi.

 

Materiały Muzeum Etnograficzne
Katarzyna Kowalska

Praktyczne wskazówki dla rolników w przypadku konieczności uboju zwierząt gospodarskich kopytnych poza rzeźnią.

 

Ubój z konieczności zwierząt gospodarskich kopytnych poza rzeźnią dotyczy sytuacji, gdy zdrowe zwierzę, np. świnia, owca, koza, krowa, czy koń, ulegnie wypadkowi, np. złamie kończynę, kręgosłup, lub też ulegnie innemu urazowi, który uniemożliwia mu naturalne poruszanie się i tym samym transport do rzeźni. W takiej sytuacji istnieje możliwość uratowania wartości rzeźnej zwierzęcia.

Pytanie 1. Co należy zrobić, gdy zdrowe zwierzę ulegnie wypadkowi ?

W pierwszej kolejności należy jak najszybciej wezwać lekarza weterynarii zajmującego się leczeniem zwierząt gospodarskich, który stwierdzi czy zwierzę powinno być leczone, poddane ubojowi z konieczności, czy też uśmiercone.

Pytanie 2. Co należy zrobić, jeżeli wezwany lekarz weterynarii stwierdzi, że zwierzę może być poddane ubojowi z konieczności ?

a) Należy skontaktować się z najbliższą rzeźnią celem ustalenia, czy istnieje możliwość przyjęcia tuszy i narządów wewnętrznych zwierzęcia poddanego ubojowi z konieczności.

Tusza zwierzęcia wraz z przynależnymi do niej narządami wewnętrznymi musi być przewieziona do rzeźni, gdzie urzędowy lekarz weterynarii dokona badania poubojowego i wyda ocenę przydatności mięsa do spożycia przez ludzi. Wydanie takiej oceny jest warunkiem koniecznym wprowadzenia mięsa na rynek, tj. oferowania do sprzedaży i tym samym uratowania wartości rzeźnej zwierzęcia.

b) Należy poddać zwierzę ubojowi z konieczności.

Pytanie 3. Kto może dokonać uboju z konieczności ?

Ubój z konieczności powinien być dokonany przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, tj. takie same jak w przypadku uboju zwierząt w rzeźni.

Pytanie 4. W jaki sposób i w jakich warunkach powinien odbyć się ubój z konieczności ?

W przypadku uboju zwierząt z konieczności poza rzeźnią posiadacz zwierząt jest zobowiązany do podjęcia wszelkich koniecznych działań, aby jak najszybciej dokonać uboju zwierzęcia, w tym dołożyć starań, aby podczas uboju i działań z nim związanych oszczędzić zwierzętom wszelkiego niepotrzebnego bólu, niepokoju i cierpienia.

Należy spełnić wymagania dotyczące ochrony zwierząt podczas uboju. Zwierzę powinno być ogłuszone i wykrwawione zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu Rady nr 1099/2009 przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje.

Po uboju tusza powinna być wykrwawiona. W miejscu dokonania uboju można również, pod nadzorem wezwanego lekarza weterynarii, usunąć z tuszy żołądek oraz jelita zwierzęcia. Usunięte narządy należy oznakować (w sposób umożliwiający ich identyfikację z daną tuszą) i wraz z tuszą przewieźć do rzeźni.

Pytanie 5. Jakie dokumenty muszą być dostarczone do rzeźni wraz z tuszą i narządami wewnętrznymi zwierzęcia ?

Do rzeźni wraz z tuszą i narządami wewnętrznymi zwierzęcia muszą być dostarczone następujące dokumenty:

a) oświadczenie rolnika - stwierdzające tożsamość zwierzęcia oraz zawierające informacje na temat weterynaryjnych produktów leczniczych lub innych środków, jakie podawano zwierzęciu lub wobec niego stosowano, z wyszczególnieniem dat podawania i okresów karencji;

b) zaświadczenie lekarza weterynarii - stwierdzające korzystny wynik badania przedubojowego, datę i czas przeprowadzenia tego badania, przyczynę dokonania uboju z konieczności oraz informację na temat leczenia, jakiemu poddane było to zwierzę.

Pytanie 6. W jakich warunkach tusza wraz z narządami wewnętrznymi zwierzęcia powinna być przewieziona do rzeźni ?

Tusza zwierzęcia wraz z przynależnymi do niej narządami wewnętrznymi powinna być przewieziona do rzeźni w warunkach higienicznych i najszybciej jak to możliwe. Jeżeli transport potrwa dłużej niż 2 godziny od chwili dokonania uboju zwierzęcia, należy zapewnić warunki chłodnicze dla przewożonej tuszy i narządów wewnętrznych. W przypadku, gdy warunki klimatyczne na to pozwolą, nie ma konieczności poddawania chłodzeniu tusz i narządów wewnętrznych.

Pytanie 7. Co się stanie jeśli lekarz weterynarii uzna, że nie może być przeprowadzony ubój z konieczności ?

Lekarz weterynarii może stwierdzić, że zwierzę powinno być leczone, albo uśmiercone.

W przypadku gdy podjęta jest decyzja o uśmierceniu zwierzęcia, to:

1) uśmiercanie przeprowadza lekarz weterynarii przez podanie środka usypiającego,

2) tusza może być:

a) poddana utylizacji lub

b) za zgodą urzędowego lekarza weterynarii przeznaczona do skarmiania mięsożernych zwierząt futerkowych (jeżeli chce się uzyskać taką zgodę, należy skontaktować się z powiatowym lekarzem weterynarii).

Ponadto, w przypadku zdrowych zwierząt kopytnych, które uległy wypadkowi, takich jak świnia, owca, koza lub cielę do 6 miesiąca życia, możliwe jest przeprowadzenie uboju zwierzęcia w celu pozyskania mięsa na własne potrzeby. Przy przeprowadzaniu takiego uboju nie jest konieczna obecność lekarza weterynarii, niemniej jednak pozyskane mięso nie może być oferowane do sprzedaży.

Pytanie 8. Co należy zrobić, jeśli nie znajdzie się rzeźni, który zgodziłaby się na przyjęcie tuszy wraz z narządami wewnętrznymi zwierzęcia poddanego ubojowi z konieczności ?

W tej sytuacji rolnik może zdecydować się na leczenie zwierzęcia, uśmiercenie go bądź przeprowadzenie uboju w celu pozyskania mięsa na własne potrzeby. Jeśli nastąpi śmierć zwierzęcia, zwłoki należy poddać utylizacji, w tym przypadku koszty utylizacji pokrywa Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Pytanie 9. Czy w każdym przypadku prawidłowo przeprowadzonego uboju z konieczności można zagwarantować, że zostanie uratowana wartość rzeźna zwierzęcia ?

Mięso pozyskane ze zwierzęcia poddanego ubojowi z konieczności, w każdym przypadku poddawane jest badaniu poubojowemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii w rzeźni. Badanie to ma na celu dokonanie oceny, czy mięso jest zdatne, czy też niezdatne do spożycia przez ludzi, zanim zostanie wprowadzone na rynek.

Wartość rzeźna zwierzęcia zostanie uratowana w przypadku, gdy tusza zostanie oceniona jako zdatna do spożycia przez ludzi.

Natomiast gdy tusza zostanie oceniona jako niezdatna do spożycia przez ludzi, poddawana jest utylizacji (kto ponosi koszt utylizacji zależy od umowy jaka została zawarta pomiędzy rolnikiem a podmiotem prowadzącym rzeźnię) bądź za zgodą urzędowego lekarza weterynarii przeznaczona jest do skarmiania mięsożernych zwierząt futerkowych.

Pytanie 10. Czy w przypadku uboju z konieczności wymagane jest powiadomienie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa?

W każdym przypadku przeprowadzenia uboju z konieczności zwierząt z gatunku bydło, owce, kozy lub świnie, konieczne jest powiadomienie o tym zdarzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Należy pamiętać, że ubój bydła, owcy lub kozy należy zgłosić w terminie 7 dni, natomiast ubój świni w terminie 30 dni od dnia dokonania uboju z konieczności.

Opracowano w Departamencie Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
« Grudzień 2013 » Wykorzystała
K.Kowalska

Wyższy dopuszczalny przychód w KRUS od 1 grudnia 2013 r.

 

Rosną kwoty dopuszczalnego przychodu dla świadczeniobiorców KRUS. 2.556 zł 20 gr i 4.747 zł 30 gr – to granice przychodu dopuszczalne od 1 grudnia 2013 r.

Osiąganie przez emeryta lub rencistę, który ma ustalone prawo do emerytury rolniczej lub okresowej emerytury rolniczej albo renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, przychodów z tytułu wykonywania działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego może spowodować zawieszenie rolniczych świadczeń emerytalno-rentowych lub ich zmniejszenie (dot. części uzupełniającej tych świadczeń).
Podjęcie przez rencistę, uprawnionego do okresowej renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego od 1 stycznia 2013 r. nie powoduje utraty prawa do tej renty. W zależności od uzyskanego przychodu świadczenie może ulegać zawieszeniu (zmniejszeniu).
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te ulegają zmniejszeniu w przypadku osiągania przychodu (np. z tytułu zatrudnienia, służby, innej pracy zarobkowej lub prowadzenia pozarolniczej działalności) przekraczającego tak zwane dopuszczalne kwoty obliczane od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa GUS. Przepisy dot. zawieszenia (zmniejszenia) emerytury/renty stosuje się również do emerytów/rencistów osiągających przychód z tytułu działalności wykonywanej za granicą.
W związku z ogłoszeniem przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego komunikatu o wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2013 r., które wyniosło 3.651 zł 72 gr, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego poinformowała, że od 1 grudnia 2013 r. zmieniają się kwoty przychodu decydujące o zmniejszeniu lub zawieszeniu emerytur i rent.
Wynoszą one:
- 70 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia 2.556 zł 20 gr (dot. emerytur, rent rolniczych z tytułu niezdolności do pracy oraz rent rodzinnych)
- 130 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia 4.747 zł 30 gr (dot. emerytur/rent rolniczych z tytułu niezdolności do pracy oraz rent rodzinnych).
Jeśli osiągane przez emeryta lub rencistę przychody nie przekraczają 70 proc. kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (od 1.12.2013 r. – 2.556,20 zł), świadczenie jest nadal wypłacane w dotychczasowej wysokości.

Natomiast przychody przekraczające kwotę 2.556,20 zł, a nie przekraczające kwoty stanowiącej 130 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (od 1.12.2013 r. – 4.747,30 zł), powodują zmniejszenie części uzupełniającej (części wynoszącej 95 proc. emerytury podstawowej w przypadku świadczeń przyznanych przed 1.01.1991 r. lub 85 proc. emerytury podstawowej w przypadku rent rodzinnych) o kwotę przekroczenia, ale nie więcej niż o maksymalną kwotę zmniejszenia ustaloną dla danego świadczenia (549,12 zł oraz 466,78 zł dla rent rodzinnych, do których uprawniona jest jedna osoba).
W razie osiągania przychodu przekraczającego kwotę 130 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (od 1.12.2013 r. – 4.747,30 zł) ulega zawieszeniu część uzupełniająca (część wynosząca 95 proc. emerytury podstawowej lub 85 proc. emerytury podstawowej w przypadku rent rodzinnych) rolniczego świadczenia emerytalno-rentowego.
Bez względu na wysokość osiąganego przychodu nie podlegają zawieszeniu ani zmniejszeniu świadczenia osób, które mają ustalone prawo do emerytury rolniczej i osiągnęły powszechny wiek emerytalny. Emeryci ci mogą zarobkować bez ograniczeń. Dotyczy to również osób uprawnionych do częściowej emerytury rolniczej. Natomiast pozostali emeryci (pobierający tzw. emeryturę rolniczą „wcześniejszą") muszą liczyć się z zawieszeniem (zmniejszeniem) pobieranej przez nich emerytury rolniczej, w przypadku osiągania przychodu przekraczającego określone wyżej progi zarobkowe.

Materiał źródłowy - farmer.pl/MP
Jerzy Pękała
Zespół Doradczy Jarocin

Ogniwa fotowoltaiczne – jeszcze raz w skrócie.

 

Do zamieniania energii promieniowania słonecznego w energię elektryczną służą ogniwa fotowoltaiczne (inaczej: ogniwa słoneczne bądź fotoogniwa), a proces zamiany nosi nazwę konwersji fotowoltaicznej.

ba397m_ogniwo2

Image Nazwa „fotowoltaika" pochodzi od dwóch słów: greckiego „photos", oznaczającego światło i nazwiska włoskiego fizyka Aleksandro Volta – mimo, że to nie on, lecz Francuz Antoine Cesar Becquerel odkrył w 1839 roku efekt fotowoltaiczny. Gdy promienie słoneczne padają na materiał o niejednorodnej strukturze, w materiale powstaje siła elektromotoryczna – na tym polega efekt fotowoltaiczny.

Ogniwo fotowoltaiczne to krzemowa płytka półprzewodnikowa, wewnątrz której istnieje bariera potencjału (pole elektryczne), w postaci złącza p-n (positive – negative). Padające na fotoogniwo promieniowanie słoneczne wybija elektrony z ich miejsc w strukturze półprzewodnika, tworząc pary nośników o przeciwnych ładunkach (elektron z ładunkiem ujemnym i z ładunkiem dodatnim „dziura", powstała po jego wybiciu). Ładunki te zostają następnie rozdzielone przez istniejące na złączu p-n pole elektryczne, co sprawia, że w ogniwie pojawia się napięcie. Wystarczy do ogniwa podłączyć urządzenie pobierające energię i następuje przepływ prądu elektrycznego.

Ogniwa fotowoltaiczne najczęściej wykonuje się z krzemu – drugiego po tlenie najbardziej rozpowszechnionego pierwiastka na Ziemi, który występuje m. in. w piasku. Do produkcji fotoogniw stosowany jest krzem monokrystaliczny lub polikrystaliczny, a w najbardziej zaawansowanej technologii krzem amorficzny (a-Si) i jego stopy (a-SiGe, a-SiC).

Ogniwa fotowoltaiczne łączone są po kilkadziesiąt w moduły fotowoltaiczne, co pozwala uzyskać niezbędną moc i odpowiednie napięcie. Z modułów budowane są z kolei systemy fotowoltaiczne, wśród których wyróżnia się:

o7n89w_montaz_paneli_2

systemy podłączone za pomocą falownika do trójfazowej sieci elektroenergetycznej
i systemy autonomiczne, zasilające bezpośrednio urządzenia prądu stałego.

Zastosowanie ogniw fotowoltaicznych

Ogniwa fotowoltaiczne są obecnie powszechnie stosowane:

w zegarkach, kalkulatorach, odbiornikach radiowych,
do zasilania radiowo-telekomunikacyjnych stacji przekaźnikowych, w telefonii komórkowej,
do zasilania znaków drogowych,
do zasialnia satelitów,
do zasilania urządzeń ochrony pastwisk i lasów,
w autonomicznych systemach zasilających na przyczepach kempingowych,
do zasialnia odosobnionych stacji meteorologicznych.

Czy wiesz, że...
350 tys. paneli fotowoltaicznych, dysponujących mocą 62 MW i zajmujących powierzchnię 112 ha wejdzie w skład największej elektrowni solarnej świata, powstającej w Portugalii. Dwunastokrotnie większy od największego dotychczas obiektu tego typu zakład będzie dostarczał elektryczność 21 tys. domów.

Katarzyna Kowalska
Źródło: Czysta energia

<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 następna > ostatnia >>
Strona 3 z 8

  • O dawnych wierzeniach, obyczajach i obrzędach z Dniem Wszystkich Świętych i Dniem Zadusznym związanych. Zamieścił Janusz Michałowicz

    O dawnych wierzeniach, obyczajach i obrzędach z Dniem Wszystkich Świętych i Dniem Zadusznym związanych. O dawnych wierzeniach, obyczajach i obrzędach z Dniem Wszystkich Świętych i Dniem Zadusznym związanych Przypadające na dzień 1 i 2 listopada Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny od wieków były świętami obchodzonymi w szczególny sposób. Ich obrzędy i zwyczaje sięgają czasów pogańskich i dopiero w późniejszych wiekach zostały przystosowane do wiary chrześcijańskiej. Dzień Wszystkich Świętych wywodzi się z uroczystości oddawania czci męczennikom, którzy ofiarowali swoje życie za Chrystusa. W III wieku znana była tradycja przenoszenia relikwii świętych lub ich części na inne miejsca. Podkreślano w ten sposób fakt, że święci są własnością całego Kościoła. W 610 roku papież Bonifacy IV otrzymał od cesarza starożytną świątynię pogańską Panteon, gdzie kazał złożyć liczne relikwie, a następnie poświęcił tę budowlę na kościół pod wezwaniem Matki Bożej Męczenników. Od tamtej pory 1 maja był dniem pamięci poświęconym wszystkim zmarłym męczennikom. Papież Grzegorz III w 731 roku przeniósł tę uroczystość na dzień 1 listopada, a w 837 papież Grzegorz IV nakazał, aby 1 listopada był dniem poświęconym pamięci męczenników i wszystkich świętych kościoła katolickiego. Obchody Dnia Zadusznego zapoczątkował w chrześcijaństwie w roku 998 św. Odilon,…





    Napisany w środa, 22 października 2014 10:56 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 72 razy Więcej…
  • Jesienna ochrona rzepaku Zamieścił Janusz Michałowicz

    Jesienna ochrona rzepaku J E S I E N N A O C H R O N A R Z E P A K U W okresie jesiennego rozwoju zagrożenie dla upraw rzepaku ozimego stanowią:pchełki ziemne, pchełka rzepakowa, chowacz galasówek, gnatarz rzepakowiec, mszyca kapuściana, a w ostatnim okresie rolnice, piętnówki, bielinki i tantniś krzyżowiaczek.Żerowanie tych szkodników powoduje, że rośliny są osłabione i nieprawidłowo wykształcone.Gnatarz rzepakowiec to owad błonkoskrzydły o długości 6-8 mm, barwy pomarańczowej. Larwy są początkowo szarozielone z czarną głową, później aksamitnoczarne podobne do gąsienic motyli, lecz z 11 parami odnóży. Dorosła larwa ma do 2 cm długości. Szkody wyrządzają larwy zjadające liście. Na rzepaku ozimym larwy żerują głównie w okresie jesieni, zwykle do wystąpienia pierwszych przymrozków. Długa, ciepła jesień przedłuża okres żerowania larw.Rolnice motyle o aktywności nocnej. Charakteryzują się dużą płodnością i wielożernym stadium larwalnym. Cechy te sprawiają, że rolnice są przyczyną dużych strat. Samica może złożyć jednorazowo do 2000 jaj. Składa je do ziemi lub na roślinie. Gąsienice są nagie i żerują najczęściej w nocy. Ich cechą charakterystyczną jest spiralne zwijanie się w czasie spoczynku lub zaniepokojenia. Młode gąsienice zerują…





    Napisany w piątek, 10 października 2014 07:02 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 62 razy Więcej…
  • Dzikoświnia Zamieścił Janusz Michałowicz

    Dzikoświnia Dzikoświnia.   Po żubroniach przyszedł czas na dziko-świnie, czyli krzyżówkę świni i dzika. Dziko-świnia posiada dwie główne zalety, a mianowicie pierwsza to że może być pomocna do walki ze szkodnikami, druga to walory smakowe mięsa.Dziko-świnia w godzinę potrafi pożreć setki pędraków, chrabąszczy i turkuci podjadków. Środki chemiczne nie są dobre dla środowiska i szkodzą także drzewom. Dziko-świnie są ekologiczne i praktyczne. Z wielkim apetytem zjadają szkodniki, które są dla nich źródłem białka, a przy okazji oczyszczają ziemię. Dziko-świnia wyrusza na łowy wcześnie rano bez śniadania. W parę sekund potrafi wywęszyć szkodnika w miejscu , gdzie rośnie sadzonka drzewa. Nie spocznie , dopóki nie zje wszystkich, a czasem na metrze kwadratowym lasu może ich być nawet 60 sztuk. Syta robi sobie dołek, kładzie się w nim do góry brzuchem i odpoczywa. Jest podatna na tresowanie i niektórzy leśniczy chodzą z nimi po lesie na smyczy.Druga zaletą dziko-świni są walory mięsa. Mięso tych zwierząt ma mniej cholesterolu, posmak dziczyzny i lepiej przyswajalne białko. Dziko-świnie mogą być w przyszłości zdrowszą alternatywą dla miłośników wieprzowiny. To jedyna rzecz w Polsce która jest jeszcze na…





    Napisany w piątek, 12 września 2014 11:09 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 183 razy Więcej…
  • Nowy kształt dopłat bezpośrednich od 2015 roku. Zamieścił Janusz Michałowicz

    Nowy kształt dopłat bezpośrednich od 2015 roku. Nowy kształt dopłat bezpośrednich od 2015 roku W 2014 roku po raz ostatni będą obowiązywały stare zasady przyznawania płatności bezpośrednich. Unia Europejska w ramach reformy Wspólnej Polityki Rolnej zmodyfikowała system płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom z państw UE. Niektóre rozwiązania są obligatoryjne dla wszystkich krajów Wspólnoty, pozostałe są opracowywane we własnym zakresie przez poszczególne państwa członkowskie. Autorskim rozwiązaniem opracownym przez nasz kraj jest wprowadzenie dodatkowej płatności tzw. płatności redystrybucyjnej. Mający obowiązywać w Polsce projekt systemu płatności bezpośrednich na lata 2015 – 2020, przygotowało Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po przeprowadzeniu ogólnopolskich konsultacji społecznych. Dokument ten trafił obecnie do Komisji Europejskiej. Projekt przygotowany przez resort rolnictwa promuje wsparcie aktywnych rolników i rozwój małych oraz średnich gospodarstw. Dopłaty mają im pomóc w tym, żeby stały się gospodarstwami towarowymi, produkującymi nie tylko na własne potrzeby. Chodzi o to, żeby dzięki dopłatom większa niż do tej pory liczba gospodarstw włączyła się w produkcję żywności dostarczanej do handlu. Aby osiągnąć ten cel nasz kraj zabiegał z sukcesem o przesuniecie 25% środków (2,34 mld euro) z II filara Wspólnej Polityki Rolnej (czyli z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich…





    Napisany w czwartek, 04 września 2014 10:54 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 214 razy Więcej…
  • Cydr jabłkowy - co to jest i jak go zrobić? Zamieścił Janusz Michałowicz

    Cydr jabłkowy - co to jest i jak go zrobić? CYDR JABŁKOWY: co to jest i jak go zrobić? Przepisy na cydr         Cydr - trunek przygotowywany z soku jabłkowego i drożdży. Wykazuje właściwości antyoksydacyjne - dzięki zawartości przeciwutleniaczy neutralizuje wolne rodniki. Czy cydr ma jeszcze inne właściwości odżywcze? Jak zrobić domowy cydr? Wypróbuj przepisy na cydr zwykły i cydr musujący.Cydr to napój alkoholowy z przefermentowanego soku jabłkowego bez dodatku cukru. Niektórzy mylą cydr z piwem jabłkowym, winem jabłkowym, albo piwem z sokiem jabłkowym. Nie można definiować cydru mówiąc, że to pół piwo. Cydr, to cydr.Cydr może być niegazowany, musujący - z naturalnym CO2 i sztucznie gazowany dwutlenkiem węgla.Najbardziej popularny jest na Wyspach Brytyjskich, we Francji, Hiszpanii i w Skandynawii. Ale od niedawna cydr (cider, jabłecznik, apfelwein) zdobywa uznanie Polaków.Czym różni się cydr od wina jabłkowego?Cydr (2-7% alk.) jest napojem o niższej zawartości alkoholu niż wino jabłkowe (9-18% alk.) Główną różnicą między nimi jest to, że w cydrze sok jabłkowy nie jest dosładzany cukrem przed fermentacją.Cydr uznawany jest także za napój dietetyczny w porównaniu do wina. W 100 ml cydru będzie od 36 do 42 kcal, zaś…





    Napisany w środa, 03 września 2014 13:21 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 183 razy Więcej…
  • Przykładowe odmiany jablek w zależności od kwasowości i ich zastosowanie. Zamieścił Janusz Michałowicz

    Przykładowe odmiany jablek w zależności od kwasowości i ich zastosowanie. Przykładowe odmiany jabłek w zależności od kwasowości i ich zastosowanie . Odmiany słodkie• Landsberska – jabłka dość duże, o gładkiej, czasem tłustawej, zielonożółtej skórce. Ich miąższ jest bardzo soczysty, twardy, o winnym aromacie i bardzo słodkim smaku. Jabłka te są dobre do jedzenia na surowo, doskonałe jako dodatek do mięs, zwłaszcza do drobiu, wyśmienite do racuchów.• Ligol – jabłka duże, o twardej, błyszczącej, żółtoczerwonej skórce. Ich miąższ jest kremowy, soczysty, kruchy, aromatyczny, lekko słodki w smaku. Ta odmiana jabłek jest dobra do jedzenia na surowo. Powstała ze skrzyżowania odmian „Linda" i „Golden Delicious".• Lobo – jabłka duże. Ich miąższ jest delikatny, bardzo soczysty i bardzo słodki w smaku. Jabłka te są doskonałe do jedzenia na surowoOdmiany kwaśne (mają najwięcej witaminy C)• Szara reneta – jabłka średniej wielkości. Ich miąższ jest gruboziarnisty, soczysty, kruchy, aromatyczny, lekko kwaśny w smaku. Są to jabłka doskonałe na przetwory, wyśmienite do pieczonych i smażonych mięs.• Piękna z Boskoop – owoc dość duży, o masie około 170 g. Ma grubą, twardą, mało błyszczącą, szorstką, złotożółtą lub żółto-brunatną skórkę, która wyjątkowo jest zarumieniona ciemno-czerwonym rumieńcem, mocno ordzawiona.…





    Napisany w środa, 03 września 2014 13:14 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 179 razy Więcej…
  • Domowa przyprawa, która poprawia nastrój i pomaga schudnąć! Zamieścił Janusz Michałowicz

    Domowa przyprawa, która poprawia nastrój i pomaga schudnąć! Domowa przyprawa, która poprawia nastrój i pomaga schudnąć! Właściwości zdrowotne octu jabłkowegoSpośród długiej listy problemów zdrowotnych, z którymi ocet jabłkowy świetnie sobie radzi najważniejszymi, a zaraz najistotniejszymi, w głównej mierze dla kobiet są: utrata wagi oraz poprawa nastroju. Należy jednak wspomnieć o innych, równie cennych właściwościach tego cudownego specyfiku. Składniki w nim obecne zapobiegają chorobom, wspierają leczenie infekcji, rozpuszczają kamienie nerkowe, oczyszczają organizm z toksyn, usprawniają pracę serca, zabezpieczają przed cukrzycą, obniżają ciśnienie krwi oraz łagodzą bóle głowy.Dodatkowo duża zawartość witaminy E, potocznie nazywanej „witaminą młodości" wpływa na zdrowy wygląd skóry i paznokci.Cudowny składnik – pektynaTo właśnie pektyna odpowiada za wyjątkowe właściwości octu jabłkowego, jest jego głównym składnikiem. Wspomaga ona trawienie, pracę jelit, reguluje metabolizm, dzięki czemu po zjedzeniu posiłku nie czujemy się ociężale. Dodatkowo obniża poziom cholesterolu we krwi, zapobiega nadciśnieniu oraz poprawia kondycję naczyń krwionośnych.Pomocny w walce z nadwagąZawarty w nim kwas octowy hamuje apetyt oraz zatrzymywanie się wody w organizmie. Według naukowców ocet jabłkowy uniemożliwia wchłanianie się skrobi do krwiobiegu, w wyniku czego podczas posiłków wchłaniamy mniej kalorii oraz uczucie sytości towarzyszy nam na dłużej, dzięki czemu…





    Napisany w środa, 03 września 2014 12:56 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 159 razy Więcej…
  • Dieta jabłkowa Zamieścił Janusz Michałowicz

    Dieta jabłkowa Dieta jabłkowa – oczyszczenie organizmu   Dieta jabłkowa to idealna propozycja na weekend. Jabłka oczyszczają organizm z toksyn i poprawiają przemianę materii. Dieta jabłkowa daje efekty już po trzech dniach stosowania. Dlaczego warto jeść jabłka i jakie dania można przygotować z tymi owocami.Jabłka są bogate w błonnik, witaminy, minerały i antyoksydanty. Z tego powodu idealnie nadają się na dietę oczyszczającą.Na diecie jabłkowej można zgubić nie tylko zbędne kilogramy – jabłka są polecane szczególnie osobom, które mają wysoki cholesterol. Żadna monodieta nie jest jednak w pełni bezpieczna, zatem zanim przystąpimy do diety jabłkowej, musimy poznać kilka podstawowych zasad.Oczyszczająca dieta jabłkowa dobra tylko na kilka dni!Jak w każdej diecie, także i w tej najważniejsze jest ograniczenie kalorii. Nie da się zastąpić wszystkich posiłków jabłkami, ponieważ możemy doprowadzić do wyniszczenia organizmu.Trzeba się także odpowiednio przygotować do diety. Na kilka dni przed kuracją zacznij stopniowo ograniczać ilość jedzenia, szczególnie rezygnując ze słodyczy, alkoholu i kawy. Węglowodany są jednak niezbędne do życia – cukry proste zastąp złożonymi, a białe pieczywo zastąp pełnoziarnistym.Dieta jabłkowa ma właściwości przede wszystkim oczyszczające. Jabłka są bogate w błonnik i pektyny,…





    Napisany w środa, 03 września 2014 12:52 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 163 razy Więcej…
  • Brzoskwinie Zamieścił Janusz Michałowicz

    Brzoskwinie A może brzoskwinie? Brzoskwinie rosną dobrze w rejonach o średniej rocznej temperaturze nie mniejszej niż 8 st.C, a suma temperatur dodatnich okresu wegetacji jest większa niż 2500 st.C.   Warunki temperaturowe w poszczególnych porach roku, optymalne dla dobrego wzrostu brzoskwiń:- zima łagodna (średnia temp. w styczniu nie mniejsza niż -2 st.C)- wiosna bez dużych przymrozków- lato długie, słoneczne- jesień ciepła, słoneczna, nie za sucha i nie za wilgotna. Najlepsze rejony do uprawy brzoskwini w Polsce to tereny położone w zachodniej oraz południowej i południowo-wschodniej częsci kraju. Warunki do prawidłowej uprawy brzoskwiń: - nie można sadzić drzewek w zagłębieniach i miejscach bezodpływowych- optymalne miejsca do sadzenia to stoki skierowane na południowo-zachodnie oraz zachodnie, osłonięte przed wiatrem za pomocą np. pasa drzew- nie można sadzić drzewek w miejscach o zmniejszonej ilości światła słonecznego- nie można sadzić drzewek w miejscach o zbyt dużej wilgotności gleby- odczyn gleby powinien bycobojętny, posiadać wartość ok. pH 6,6 do 7 W ostatnich latach w rejonie Poznania powstały wielohektarowe nasadzenia brzoskwiń .Roczna sprzedaż tych owoców wynosi obecnie około 60 tys.ton ( prawie dwa razy więcej niż czereśni), z…





    Napisany w sobota, 09 sierpnia 2014 08:57 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 196 razy Więcej…
  • Poplon z gorczycy białej Zamieścił Janusz Michałowicz

    Poplon z gorczycy białej POPLON Z GORCZYCY BIAŁEJ-Roślina pełna zalet. W międzyplonie ścierniskowym roślina ta, dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu, działa jak naturalny głębosz, powodując jej rozluźnienie i zwiększa możliwości gromadzenia wody.Zaletą gorczycy jest szybkie tempo wzrostu, nawet przy niewielkiej wilgotności gleby. W połowie września plon suchej masy roślin wynosi ok. 1 t/ha (rośliny o wysokości 30 cm), a już po miesiącu, przy korzystnym układzie pogody, jest 2–3-krotnie większy. Rozwijająca się masa zielona gorczycy zacienia glebę i ogranicza rozwój chwastów. Zaobserwowano, że wydzielane przez gorczycę substancje aktywne mają działanie alleopatyczne, czyli hamujące kiełkowanie i wzrost niektórych gatunków chwastów, np. chwastnicy jednostronnej. Do jej zalet należy także niski koszt zakupu nasion. Poza tym zwykle uzyskuje się kilkuprocentowy wzrost plonowania rośliny następczej, który rekompensuje koszty poniesione na uprawę gleby oraz zakup nasion.W wypadku, gdy w następnym roku na danym polu będą uprawiane buraki cukrowe, szczególnie warto wysiewać odmiany mątwikobójcze gorczycy. W wypadku gorczycy białej najczęściej następuje spowolnienie tempa rozwoju larw mątwika. Natomiast rośliny rzodkwi oleistej zwiększają udział samców w populacji mątwika, a facelii – przedwczesne, przy braku rośliny żywicielskiej, wychodzenie larw z cyst. Jest to najlepszy sposób…





    Napisany w piątek, 08 sierpnia 2014 06:43 w Nowości z Jarocina
    Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł! Czytany 377 razy Więcej…