Email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
12 września 2014

Dzikoświnia

Dzikoświnia.

 

Po żubroniach przyszedł czas na dziko-świnie, czyli krzyżówkę świni i dzika. Dziko-świnia posiada dwie główne zalety, a mianowicie pierwsza to że może być pomocna do walki ze szkodnikami, druga to walory smakowe mięsa.
Dziko-świnia w godzinę potrafi pożreć setki pędraków, chrabąszczy i turkuci podjadków. Środki chemiczne nie są dobre dla środowiska i szkodzą także drzewom. Dziko-świnie są ekologiczne i praktyczne. Z wielkim apetytem zjadają szkodniki, które są dla nich źródłem białka, a przy okazji oczyszczają ziemię. Dziko-świnia wyrusza na łowy wcześnie rano bez śniadania. W parę sekund potrafi wywęszyć szkodnika w miejscu , gdzie rośnie sadzonka drzewa. Nie spocznie , dopóki nie zje wszystkich, a czasem na metrze kwadratowym lasu może ich być nawet 60 sztuk. Syta robi sobie dołek, kładzie się w nim do góry brzuchem i odpoczywa. Jest podatna na tresowanie i niektórzy leśniczy chodzą z nimi po lesie na smyczy.
Druga zaletą dziko-świni są walory mięsa. Mięso tych zwierząt ma mniej cholesterolu, posmak dziczyzny i lepiej przyswajalne białko. Dziko-świnie mogą być w przyszłości zdrowszą alternatywą dla miłośników wieprzowiny. To jedyna rzecz w Polsce która jest jeszcze na kartki. O zwierzęta do hodowli ubiegają się rolnicy z całej Polski i nie tylko. Zainteresowanie nimi przejawiają Koreańczycy, którzy liczą że dziko-świnie rozwiązałyby ich problem żywnościowy.

Opracował: Lech Berger

Nowy kształt dopłat bezpośrednich od 2015 roku
W 2014 roku po raz ostatni będą obowiązywały stare zasady przyznawania płatności bezpośrednich. Unia Europejska w ramach reformy Wspólnej Polityki Rolnej zmodyfikowała system płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom z państw UE. Niektóre rozwiązania są obligatoryjne dla wszystkich krajów Wspólnoty, pozostałe są opracowywane we własnym zakresie przez poszczególne państwa członkowskie. Autorskim rozwiązaniem opracownym przez nasz kraj jest wprowadzenie dodatkowej płatności tzw. płatności redystrybucyjnej. Mający obowiązywać w Polsce projekt systemu płatności bezpośrednich na lata 2015 – 2020, przygotowało Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po przeprowadzeniu ogólnopolskich konsultacji społecznych. Dokument ten trafił obecnie do Komisji Europejskiej. Projekt przygotowany przez resort rolnictwa promuje wsparcie aktywnych rolników i rozwój małych oraz średnich gospodarstw. Dopłaty mają im pomóc w tym, żeby stały się gospodarstwami towarowymi, produkującymi nie tylko na własne potrzeby. Chodzi o to, żeby dzięki dopłatom większa niż do tej pory liczba gospodarstw włączyła się w produkcję żywności dostarczanej do handlu. Aby osiągnąć ten cel nasz kraj zabiegał z sukcesem o przesuniecie 25% środków (2,34 mld euro) z II filara Wspólnej Polityki Rolnej (czyli z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020) na dopłaty bezpośrednie, czyli do I filara Wspólnej Polityki Rolnej. W ten sposób pierwotna kwota przeznaczona na te płatności zwiększy się w całej perspektywie finansowej 2014 – 2020 do 23,49 mld euro i w większości te środki zostaną skierowane na wzmocnienie małych i średnich gospodarstw i rozwój w nich produkcji żywności. Ponadto większe niż inni dopłaty będą też dostawać młodzi rolnicy. Nowością ma być uzależnienie otrzymywania części dopłat od przestrzegania przez rolników wymogów dbania o środowisko naturalne. Kolejnym novum jest planowane ograniczone wsparcie w postaci dopłat dla największych gospodarstw, które powinny sobie „dawać radę" dzięki sprzedaży własnej produkcji. Od 2015 roku maksymalna wysokość płatności bezpośrednich, które może otrzymać w ciągu roku jeden rolnik ma wynieść 150 tys. euro.
Płatności w ramach wsparcia bezpośredniego od 2015 roku będą składały się z większej liczby elementów niż do tej pory i rolnicy będą mogli ubiegać się o następujące dopłaty:
• jednolitą płatność obszarową (JPO) – 44,7% całej koperty finansowej;
• płatności z tytułu zazieleniania (tzw. płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska) – 30% całej koperty finansowej;
• płatności dla młodych rolników – 2% całej koperty finansowej;
• płatności związane z produkcją (tzw. dobrowolne wsparcie powiązane z produkcją) – 15% całej koperty finansowej, w tym 2% na dopłaty do uprawy roślin wysokobiałkowych;
• płatność dodatkową (tzw. płatność redystrybucyjna) – 8,3 całej koperty finansowej;
• przejściowe wsparcie krajowe ( płatność do tytoniu niezwiązana z produkcją).
Zasady przyznawania wsparcia w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) - nie zmieniły się w stosunku do obowiązujących wcześniej. Czyli płatność ta przysługuje tym rolnikom, którzy prowadza działalność rolniczą na co najmniej 1 hektarze gruntów. Wyjątek stanowią rolnicy, którzy mają mniej niż 1 ha użytków rolnych, lecz posiadają bydło, krowy, owce czy kozy, a więc przysługuje im płatność związana z produkcją. Przy czym warunkiem jej otrzymania będzie to, że w danym roku należna im łączna kwota płatności wyniesie co najmniej 200 euro. Co roku na realizację JPO będzie przeznaczane ponad 1,5 mld euro, a stawka na 1 ha wyniesie ok. 110 euro.
Specjalne rozwiązania w systemie płatności bezpośrednich przygotowano dla rolników gospodarujących na niewielkich areałach. Od 2015 roku mają mieć oni możliwość skorzystania z tzw. uproszczonego systemu wsparcia. Wybierając ten system będą zwolnieni z kontroli norm i wymogów wzajemnej zgodności (Cross Compliance) oraz wypełniania tzw. praktyk zazielenienia. Nie będą też objęci publikowaniem ich nazwisk w wykazach beneficjentów dopłat. Do systemu płatności dla małych gospodarstw będą włączeni automatycznie rolnicy, w przypadku, gdy łączna kwota wsparcia bezpośredniego obliczona dla całego gospodarstwa, nie przekroczy 1250 euro, chyba że nie wyrażą na to zgody. Ważne jest to, że do takiego uproszczonego systemu rolnicy mogą przystąpić tylko w 2015 roku, bowiem zgodnie z obecnym stanem prawnym w kolejnych latach nie będzie to już możliwe. Wysokość płatności w ramach tego systemu będzie obliczana jako suma poszczególnych rodzajów płatności należnych rolnikowi z tym, że maksymalnie nie może być to więcej niż równowartość 1250 euro na gospodarstwo. Rolnicy, którzy kwalifikują się do objęcia systemem płatności dla małych gospodarstw i zdecydują się na przekazanie swojego gospodarstwa innemu rolnikowi, będą mogli ubiegać się, na warunkach określonych w PROW 2014-2020, o specjalną, roczną premię w wysokości 120% rocznej płatności, do otrzymania której rolnik byłby uprawniony pozostając w systemie dla małych gospodarstw. Łączna kwota przewidziana na takie wsparcie w wynosi ok. 130 mln euro.
Płatności z tytułu zazieleniania - przeznaczono na ich realizację ok. 1 mld euro, a szacowana stawka wyniesie ok. 74 euro/ha. Takie wsparcie otrzymają rolnicy którzy w swoich gospodarstwach stosują dywersyfikację upraw, utrzymują trwałe użytki zielone (TUZ) oraz zachowują obszary proekologiczne (EFA). Obowiązek dywersyfikacji upraw nie będzie dotyczył gospodarstw o powierzchni gruntów ornych poniżej 10 ha, co oznacza, że ok. 83% rolników nie musi go realziować. Rolnicy posiadający gospodarstwa o powierzchni od 10 ha do 30 ha muszą na tych gruntach prowadzić co najmniej 2 uprawy, przy czym uprawa główna nie może zajmować więcej niż 75% gruntów. Natomiast w gospodarstwach o powierzchni powyżej 30 ha gruntów ornych należy prowadzić minimum 3 uprawy. W tym przypadku uprawa główna nie może zajmować więcej niż 75% gruntów, a dwie uprawy łącznie nie mogą zajmować więcej niż 95% powierzchni. Jeżeli rolnik wdraża w swoim gospodarstwie „pakiet rolnictwo zrównoważone" lub „pakiet ochrona gleb i wód" w ramach działania rolnośrdodowiskowo – klimatycznego PROW 2014 ? 2020 może nie realizować praktyki dywersyfikacji upraw. Warunek różnicowania upraw będzie również spełniony, gdy rolnik realizuje w swoim gospodarstwie „pakiet ochrona gleb i wód" wdrażany w ramach działania rolnośrodowiskowego z PROW 2007 – 2013. Praktyka dywersyfikacji upraw stanowi element płatności na zazielenienie, która będzie realizowana od 2015 r., co oznacza, że planując w tym roku strukturę zasiewów jesiennych w gospodarstwie dla upraw ozimych rolnik powinien ocenić, czy w roku 2015 spełni kryteria dywersyfikacji. Utrzymanie trwałych użytków zielonych (TUZ) będzie obowiązkowe niezależnie od wielkości gruntów rolnych. I tak, jeżeli rolnik posiada cenne przyrodniczo trwałe użytki zielone na obszarach Natura 2000, a informację o tym otrzyma wraz z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 rok, nie może tam wprowadzić innych upraw lub wykonywać prac agrotechnicznych, które je zniszczą. Trwałe użytki zielone znajdujące się poza obszarami Natura 2000 nie mogą być również, co do zasady, przekształcane w inne użytkowanie. Jednak istniej możliwość niewielkiego zmniejszenie takich powierzchni takich, przewidziano bowiem, że powierzchnia TUZ na poziomie krajowym może ulec, w danym roku, pewnemu zmniejszeniu, ale nie więcej niż o 5% w stosunku do powierzchni trwałych użytków zielonych w 2015 roku. Do utrzymania obszarów proekologicznych (EFA) zobowiązani są rolnicy posiadający gospodarstwa, w których powierzchnia gruntów ornych wynosi powyżej 15 ha. Gospodarstwa takie muszą przeznaczyć co najmniej 5% swoich gruntów ornych na obszary proekologiczne. Z analizy wielkości powierzchni gospodarstw rolnych w Polsce wynika, że ok. 91% z nich jest zwolnionych z realizacji tego zobowiązania. Aby ułatwić rolnikom wywiązanie się z tego warunku, możliwe będzie wspólne rozliczenia tego zobowiązania przez nie więcej niż 10 rolników. Wspólną realizację tej praktyki mogą realizować rolnicy, których gospodarstwa położone są w bliskiej odległości tj. w okręgu o średnicy 30 km. Wspólnie rozliczane mogą być jedynie przylegające obszary proekologiczne.
Płatność dla młodych rolników. To dodatkowe wsparcie będzie przysługiwało maksymalnie przez pięć lat, tym gospodarzom którzy nie mają więcej niż 40 lat. Okres przysługiwania tej płatności będzie pomniejszony o różnicę pomiędzy datą rozpoczęcia działalności rolniczej, a datą złożenie pierwszego wniosku o płatność dla młodych rolników. Zatem, jeżeli rolnik nie przekroczył 40 lat, rozpoczął działalność rolniczą w 2012 rok, a pierwszy wniosek o przyznanie płatności dla młodych rolników złoży w 2015 roku, wówczas płatność ta będzie mu przysługiwała przez 2 lata. Szacowana wysokość takiej dodatkowej płatności wyniesie ok. 62 euro/ha i będzie ona przyznawana maksymalnie do 50 hektarów.
Na realizację płatności związanych z produkcją przeznaczone będzie co roku ok. 500 mln euro. Płatności te będą przysługiwały rolnikom, którzy hodują młode bydło, krowy, owce, kozy, którzy prowadzą uprawę chmielu, roślin wysokobiałkowych, buraków cukrowych, ziemniaków skrobiowych, pomidorów, lnu, konopi włóknistych czy owoców miękkich (truskawek i malin). Wysokość wsparcia uzależniona jest od rodzaju prowadzonej produkcji.
Rolnicy, uprawnieni do jednolitej płatności obszarowej (JPO), otrzymają dodatkową płatność (tzw. płatność redystrybucyjną) do każdego uprawianego przez nich hektara ziemi mieszczącego się w przedziale od 3,01 do 30 ha. Oznacza to, że na przykład gospodarstwo o powierzchni 35 ha kwalifikujących się do jednolitej płatności obszarowej otrzyma dodatkową płatność do 27 hektarów powierzchni. a gospodarstwo o powierzchni 20 hektarów kwalifikujących się do jednolitej płatności obszarowej otrzyma dodatkową płatność do 17 hektarów powierzchni. Rocznie przewidziano na jej realizację ok. 280 mln euro, a szacowana stawka tej dopłaty wyniesie ok. 41 euro/ha.
Z kolei przejściowym wsparciem krajowym mają być objęci rolnicy, którzy w 2013 roku otrzymali z ARiMR płatność niezwiązaną z produkcją w sektorze tytoniu. W latach 2015-2020 na jego realizację przewidziano 180 mln euro. Szacowana wysokość udzielanego wsparcia wyniesie w 2015 roku ok. 4,31 zł za 1kg tytoniu odmiany Virginia i ok. 3,01 zł za1kg pozostałych odmian. Wysokość wsparcia w kolejnych latach będzie malała o 5%.
Materiał MRiRW Katarzyna Kowalska
CYDR JABŁKOWY: co to jest i jak go zrobić? Przepisy na cydr

 

042512

 

 

 

Cydr - trunek przygotowywany z soku jabłkowego i drożdży. Wykazuje właściwości antyoksydacyjne - dzięki zawartości przeciwutleniaczy neutralizuje wolne rodniki. Czy cydr ma jeszcze inne właściwości odżywcze? Jak zrobić domowy cydr? Wypróbuj przepisy na cydr zwykły i cydr musujący.
Cydr to napój alkoholowy z przefermentowanego soku jabłkowego bez dodatku cukru. Niektórzy mylą cydr z piwem jabłkowym, winem jabłkowym, albo piwem z sokiem jabłkowym. Nie można definiować cydru mówiąc, że to pół piwo. Cydr, to cydr.
Cydr może być niegazowany, musujący - z naturalnym CO2 i sztucznie gazowany dwutlenkiem węgla.
Najbardziej popularny jest na Wyspach Brytyjskich, we Francji, Hiszpanii i w Skandynawii. Ale od niedawna cydr (cider, jabłecznik, apfelwein) zdobywa uznanie Polaków.
Czym różni się cydr od wina jabłkowego?
Cydr (2-7% alk.) jest napojem o niższej zawartości alkoholu niż wino jabłkowe (9-18% alk.) Główną różnicą między nimi jest to, że w cydrze sok jabłkowy nie jest dosładzany cukrem przed fermentacją.
Cydr uznawany jest także za napój dietetyczny w porównaniu do wina. W 100 ml cydru będzie od 36 do 42 kcal, zaś w winie jabłkowym około 46 kcal.

Przepis na domowy cydr
Składniki:
• 15 kg jabłek
• drożdże specjalistyczne
• pożywka dla drożdży
Wykonanie
Sama produkcja cydru nie jest problematyczna. Najważniejszy jest odpowiedni dobór jabłek. Najlepszy cydr otrzymamy wybierając 40% jabłek kwaśnych i 60% jabłek słodkich. Jabłka kroimy (nie obieramy ich ze skórki) i wyciskamy z nich sok w sokowirówce. Sok jabłkowy przelewamy do balonu, w jakim tradycyjnie produkuje się wino, dodajemy namnożone drożdże i pożywkę. Fermentacja powinna zachodzić w temperaturze 20-24 st. Celsjusza. Po około dwóch tygodniach, kiedy trunek przestanie już pracować, zlewamy go znad osadu soku i w chłodnym miejscu pozostawiamy na czas 2-3 tygodni. Po upływie tego czasu cydr przelewamy do butelek. Nie musi dłużej leżakować. Trunek jest gotowy do wypicia!
Przepis na cydr musujący
Jabłka i sok przygotowujemy w taki sam sposób jak w przypadku zwykłego cydru. Sok fermentujemy przez 7-10 dni w temperaturze ok. 24 st. Celsjusza. Następnie przelewamy go do butelek. Najlepsze będą półlitrowe butelki do piwa. Do każdej z nich dodajemy łyżeczkę cukru. Kapslujemy butelki i odstawiamy na 3-5 dni w ciepłym miejscu (temp. ok. 24 st. Celsjusza). Cukier w reakcji z drożdżami zamieni się w delikatne bąbelki. Butelki przenosimy do chłodnego miejsca jeszcze na 3 tygodnie. Po upływie tego czasu przyjemnie musujący cydr jest gotowy!
Pamiętaj! Cydr najlepiej smakuje schłodzony.

039347

Właściwości zdrowotne cydru
Cydr - napój alkoholowy na bazie jabłek wykazuje silne działanie antyoksydacyjne, czyli przeciwutleniające.
Skąd biorą się antyoksydanty w cydrze? Związki pochodzą z jabłek, które są głównym składnikiem trunku. Dlatego tak ważne jest, żeby jabłka do cydru nie były obrane. To w skórce jest najwięcej związków antyoksydacyjnych, czyli składników pozytywnie wpływających na pracę organizmu. Wśród przeciwutleniaczy w cydrze najwięcej jest flawonoidów, ważna jest też obecność antocyjanów, fenoli i triterpenoidów. Cydr jest tez dobrym źródłem potasu - związku poprawiającego pracę mięśni.
Pamiętajmy jednak, że cydr jest napojem alkoholowym, a jego nadmiar w organizmie wywoła więcej negatywnych niż pozytywnych skutków.

wykorzystane materiały –„ poradnik zdrowie"
Katarzyna Kowalska

Przykładowe odmiany jabłek w zależności od kwasowości i ich zastosowanie .
dwa_jablka

Odmiany słodkie
• Landsberska – jabłka dość duże, o gładkiej, czasem tłustawej, zielonożółtej skórce. Ich miąższ jest bardzo soczysty, twardy, o winnym aromacie i bardzo słodkim smaku. Jabłka te są dobre do jedzenia na surowo, doskonałe jako dodatek do mięs, zwłaszcza do drobiu, wyśmienite do racuchów.
• Ligol – jabłka duże, o twardej, błyszczącej, żółtoczerwonej skórce. Ich miąższ jest kremowy, soczysty, kruchy, aromatyczny, lekko słodki w smaku. Ta odmiana jabłek jest dobra do jedzenia na surowo. Powstała ze skrzyżowania odmian „Linda" i „Golden Delicious".
• Lobo – jabłka duże. Ich miąższ jest delikatny, bardzo soczysty i bardzo słodki w smaku. Jabłka te są doskonałe do jedzenia na surowo
Odmiany kwaśne (mają najwięcej witaminy C)
• Szara reneta – jabłka średniej wielkości. Ich miąższ jest gruboziarnisty, soczysty, kruchy, aromatyczny, lekko kwaśny w smaku. Są to jabłka doskonałe na przetwory, wyśmienite do pieczonych i smażonych mięs.
• Piękna z Boskoop – owoc dość duży, o masie około 170 g. Ma grubą, twardą, mało błyszczącą, szorstką, złotożółtą lub żółto-brunatną skórkę, która wyjątkowo jest zarumieniona ciemno-czerwonym rumieńcem, mocno ordzawiona. Miąższ tej odmiany jabłek jest białokremowy lub jasnożółty, kruchy, dość soczysty, o smaku renetowatym, słodko-kwaśnym do kwaśnego (o posmaku korzennym), silnie aromatyczny. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie października, do konsumpcji nadają się w grudniu, w chłodni wytrzymują do kwietnia. Doskonałe na szarlotki, racuchy, kompoty, musy, dżemy i susz.


Odmiany słodko-kwaśne
• Golster – jabłka dość duże. Ich miąższ jest bardzo soczysty, łagodny, chrupiący, aromatyczny, w smaku słodko-kwaśny. Te jabłka są doskonałe do sałatek, wyśmienite do pieczenia ciast i jako nadzienie do mięs.
• Jonagold – jabłka duże. Ich miąższ jest żółty, delikatny, gruboziarnisty, soczysty, aromatyczny, w smaku słodko-kwaśny. Są to jabłka doskonałe do jedzenia na surowo, wyśmienite do sałatek.
• Spartan – jabłka średniej wielkości, soczyste, aromatyczne, doskonałe jako nadzienie do pieczonego schabu, pieczonego indyka i pieczonej kaczki.
• Wszystkie jabłka ciemnieją po przekrojeniu, ale tempo tego procesu różni się w zależności od odmiany. Aby zapobiec reakcjom enzymatycznego brązowienia, skrop owoc sokiem z cytryny albo posyp cukrem.
• Szczupłą sylwetkę będziesz zawdzięczać jabłku zjedzonemu na 30 minut przed posiłkiem. Jabłko to również świetna przekąska, gdy jesteś w ruchu.
Wykorzystano artykuł Izabeli Czajki

images

Katarzyna Kowalska

Domowa przyprawa, która poprawia nastrój i pomaga schudnąć!
Właściwości zdrowotne octu jabłkowego
Spośród długiej listy problemów zdrowotnych, z którymi ocet jabłkowy świetnie sobie radzi najważniejszymi, a zaraz najistotniejszymi, w głównej mierze dla kobiet są: utrata wagi oraz poprawa nastroju. Należy jednak wspomnieć o innych, równie cennych właściwościach tego cudownego specyfiku. Składniki w nim obecne zapobiegają chorobom, wspierają leczenie infekcji, rozpuszczają kamienie nerkowe, oczyszczają organizm z toksyn, usprawniają pracę serca, zabezpieczają przed cukrzycą, obniżają ciśnienie krwi oraz łagodzą bóle głowy.
Dodatkowo duża zawartość witaminy E, potocznie nazywanej „witaminą młodości" wpływa na zdrowy wygląd skóry i paznokci.
Cudowny składnik – pektyna
To właśnie pektyna odpowiada za wyjątkowe właściwości octu jabłkowego, jest jego głównym składnikiem. Wspomaga ona trawienie, pracę jelit, reguluje metabolizm, dzięki czemu po zjedzeniu posiłku nie czujemy się ociężale. Dodatkowo obniża poziom cholesterolu we krwi, zapobiega nadciśnieniu oraz poprawia kondycję naczyń krwionośnych.
Pomocny w walce z nadwagą
Zawarty w nim kwas octowy hamuje apetyt oraz zatrzymywanie się wody w organizmie. Według naukowców ocet jabłkowy uniemożliwia wchłanianie się skrobi do krwiobiegu, w wyniku czego podczas posiłków wchłaniamy mniej kalorii oraz uczucie sytości towarzyszy nam na dłużej, dzięki czemu nie mamy potrzeby podjadania między posiłkami. To wszystko przyczynia się do tego, że zaczynamy gubić zbędne kilogramy.
Powinnyśmy wypijać szklankę wody z 1 lub 2 łyżkami stołowymi octu jabłkowego przed każdym posiłkiem, tym sposobem dostarczymy do naszego organizmu sporą dawkę błonnika, który zapewni nam uczucie sytości.
Ocet jabłkowy a spalanie kalorii
Ocet jabłkowy usprawnia wchłanianie żelaza, które znajduje się w spożywanych przez nas pokarmach. Żelazo jest głównym składnikiem hemoglobiny i mioglobiny, które są odpowiedzialne za transport tlenu do komórek. W ten sposób ocet jabłkowy zwiększa zdolność organizmu do spalania kalorii. Wchłanianie żelaza usprawnia dostarczanie tlenu, co prowadzi do szybszego zużycia energii i dzięki temu do utraty tkanki tłuszcz

 

JAK ZROBIĆ SMACZNY, DOMOWY OCET JABŁKOWY
Składniki:
• 1 - 1½ kg jabłek najlepiej kwaśnych (w oryginalnym przepisie skórki z jabłek)
• 1 - 1¼ litra wody
• 4 - 5 łyżeczek miodu naturalnego lub cukru najlepiej nieoczyszczonego

Wykonanie:
Umyte jabłka pozbawiamy gniazd nasiennych (jak zauważyłam niektórzy ich nie usuwają), drobno kroimy i wrzucamy do słoja. Zalewamy przegotowaną, chłodną i osłodzoną wodą (autorka zaleca 1 łyżeczkę miodu naturalnego lub cukru najlepiej nieoczyszczonego na 250 ml wody). Może być miód naturalny. Przykrywamy gęstą ściereczką, ściśle obwiązujemy i pozostawiamy w ciepłym miejscu na 4 tygodnie. Od czasu do czasu mieszamy drewnianą łyżką, a kiedy przestanie się pienić, fermentacja dobiegnie końca, przelewamy przez gazę do butelek i odstawiamy najlepiej w chłodne miejsce. Ocet jabłkowy nie psuje się, bo sam w sobie jest konserwantem.

uwaga:
Jeżeli podczas fermentacji pojawi się pleśń, zawartość słoja należy wylać. Przyczyną pleśni najczęściej są nieodpowiednie jabłka. Autorka poleca stare odmiany, nie polewane chemią. Dobry ocet wychodzi z papierówek, kronselek, antonówek.
Jeżeli po rozlaniu do butelek ocet fermentuje, to oznacza, że za wcześnie został zlany. I jak zaleca autorka można po 4 tygodniach odlać część octu, a resztę pozostawić, by jeszcze nabierał mocy.
Wykorzystano artykuł Anny Krasuckiej „Poradnik zdrowia" Katarzyna Kowalska

03 września 2014

Dieta jabłkowa

Dieta jabłkowa – oczyszczenie organizmu

 

Dieta jabłkowa to idealna propozycja na weekend. Jabłka oczyszczają organizm z toksyn i poprawiają przemianę materii. Dieta jabłkowa daje efekty już po trzech dniach stosowania. Dlaczego warto jeść jabłka i jakie dania można przygotować z tymi owocami.
Jabłka są bogate w błonnik, witaminy, minerały i antyoksydanty. Z tego powodu idealnie nadają się na dietę oczyszczającą.
Na diecie jabłkowej można zgubić nie tylko zbędne kilogramy – jabłka są polecane szczególnie osobom, które mają wysoki cholesterol. Żadna monodieta nie jest jednak w pełni bezpieczna, zatem zanim przystąpimy do diety jabłkowej, musimy poznać kilka podstawowych zasad.
Oczyszczająca dieta jabłkowa dobra tylko na kilka dni!
Jak w każdej diecie, także i w tej najważniejsze jest ograniczenie kalorii. Nie da się zastąpić wszystkich posiłków jabłkami, ponieważ możemy doprowadzić do wyniszczenia organizmu.
Trzeba się także odpowiednio przygotować do diety. Na kilka dni przed kuracją zacznij stopniowo ograniczać ilość jedzenia, szczególnie rezygnując ze słodyczy, alkoholu i kawy. Węglowodany są jednak niezbędne do życia – cukry proste zastąp złożonymi, a białe pieczywo zastąp pełnoziarnistym.
Dieta jabłkowa ma właściwości przede wszystkim oczyszczające. Jabłka są bogate w błonnik i pektyny, które wiążą toksyny, osłabiają wchłanianie węglowodanów, wspomagają przemianę materii i przyspieszają trawienie.
Skuteczność diety nie polega spożywaniu samych jabłek. Konieczne jest zmniejszenie kaloryczności posiłków do 1000 kalorii na dobę. Dieta taka może jednak wyniszczyć organizm. Wiele osób skarży się na bóle i zawroty głowy w pierwszym dniu jej stosowania. Z tego względu diety jabłkowej nie wolno stosować dłużej niż pięć dni (ewentualnie do tygodnia z zastosowaniem opisanego wcześniej przygotowania). Z tego powodu dieta jabłkowa idealnie nadaje się na weekend.
Rano pij ocet jabłkowy
W diecie jabłkowej zaleca się rozpoczęcie dnia od wypicia szklanki wody z łyżką octu jabłkowego. Ocet jabłkowy ma wspomagać fizjologiczną florę bakteryjną przewodu pokarmowego i przyspieszać przemianę materii.
Takie postępowanie odradza się jednak osobom cierpiącym na zgagę, chorobę wrzodową, dolegliwości dyspeptyczne, zespół jelita drażliwego i inne schorzenia przewodu
Propozycje przykładowych posiłków na dietę jabłkową
Śniadania:
• mus z jabłek z jogurtem naturalnym,
• jabłko z kefirem i cynamonem,
• płatki owsiane z jogurtem i surowe jabłko,
• pełnoziarniste pieczywo z białym serem i musem jabłkowym,
• naleśnik z białym serem i jabłkowym,
• wafle ryżowe z jabłkiem.
Obiady:
• zupa jabłkowa,
• pierś kurczaka, pieczone jabłka i śliwkami, ryż,
• pierś kurczaka zapieczona z jabłkiem, brokuł gotowany na parze, ryż,
• stek z jabłkami, kasza pęczak,
• grillowany łosoś z jabłkami, ryż.
Przekąski:
• chlebek chrupki z chudym twarożkiem i jabłkiem,
• kompot jabłkowy z całymi kawałkami owoców,
• naturalny jogurt/kefir z jabłkiem.
Kolacje:
• jabłka zapiekane z ryżem,
• gotowany szpinak z kromką pełnoziarnistego chleba, pieczone jabłko,
• jabłka zapiekane z szynką.
Zawsze pamiętaj o tych zasadach!
1. Dzień zaczynaj od szklanki wody (może być z octem jabłkowym).
2. W ciągu dnia wypijaj 2 litry płynów. Unikaj mocnej herbaty, wskazane są natomiast herbatki ziołowe i owocowe.
3. Jabłka zjadaj ze skórkami – są one bogate są w błonnik i witaminy.
4. Jeżeli źle się poczujesz, będziesz osłabiony lub pojawią się bóle głowy – sięgnij po przekąskę. Jeżeli dolegliwości będą się powtarzać, dietę należy przerwać.
A po diecie...
Po diecie jabłkowej stopniowo poszerzaj jadłospis. To może być odpowiedni moment, żeby na stałe zmienić nawyki żywieniowe. Zacznij najpierw od produktów lekkostrawnych, ale wciąż unikaj słodyczy.
Wykorzystano artykuł Lek. Pauliny Krawczyk Katarzyna Kowalska

09 sierpnia 2014

Brzoskwinie

A może brzoskwinie?
Brzoskwinie rosną dobrze w rejonach o średniej rocznej temperaturze nie mniejszej niż 8 st.C, a suma temperatur dodatnich okresu wegetacji jest większa niż 2500 st.C.

 

Warunki temperaturowe w poszczególnych porach roku, optymalne dla dobrego wzrostu brzoskwiń:
- zima łagodna (średnia temp. w styczniu nie mniejsza niż -2 st.C)
- wiosna bez dużych przymrozków
- lato długie, słoneczne
- jesień ciepła, słoneczna, nie za sucha i nie za wilgotna.

Najlepsze rejony do uprawy brzoskwini w Polsce to tereny położone w zachodniej oraz południowej i południowo-wschodniej częsci kraju.

Warunki do prawidłowej uprawy brzoskwiń:

- nie można sadzić drzewek w zagłębieniach i miejscach bezodpływowych
- optymalne miejsca do sadzenia to stoki skierowane na południowo-zachodnie oraz zachodnie, osłonięte przed wiatrem za pomocą np. pasa drzew
- nie można sadzić drzewek w miejscach o zmniejszonej ilości światła słonecznego
- nie można sadzić drzewek w miejscach o zbyt dużej wilgotności gleby
- odczyn gleby powinien bycobojętny, posiadać wartość ok. pH 6,6 do 7

W ostatnich latach w rejonie Poznania powstały wielohektarowe nasadzenia brzoskwiń .Roczna sprzedaż tych owoców wynosi obecnie około 60 tys.ton ( prawie dwa razy więcej niż czereśni), z czego 50 tys. Pochodzi z importu. Wydaje się ze nadszedł czas bardziej poważnie zająć się tym gatunkiem. Jeżeli zapewnimy optymalne warunki wzrostu w pierwszym sezonie wegetacji po posadzeniu, a zima będzie łagodna to już w drugim sezonie wegetacyjnym drzewko brzoskwini powinno dać 2-4 kg owoców, w trzecim 10-15, a w czwartym 20-30kg. Zdrowe drzewo w wieku 5-10 lat może plonować na poziomie 40-50 kg owoców z drzewa. Jednak w naszych warunkach klimatycznych owocowanie drzew nie jest tak regularne , ze względu na uszkodzenia pąków kwiatowych przez mrozy zimowe oraz przymrozki wiosenne .Polecane odmiany to Harnaś, Royalvee, Reliance,Redhaven, Velvet, Iskra, Inka.

Lech Berger

ZD Jarocin Gmina Jaraczewo

POPLON Z GORCZYCY BIAŁEJ-Roślina pełna zalet.
W międzyplonie ścierniskowym roślina ta, dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu, działa jak naturalny głębosz, powodując jej rozluźnienie i zwiększa możliwości gromadzenia wody.
Zaletą gorczycy jest szybkie tempo wzrostu, nawet przy niewielkiej wilgotności gleby. W połowie września plon suchej masy roślin wynosi ok. 1 t/ha (rośliny o wysokości 30 cm), a już po miesiącu, przy korzystnym układzie pogody, jest 2–3-krotnie większy. Rozwijająca się masa zielona gorczycy zacienia glebę i ogranicza rozwój chwastów. Zaobserwowano, że wydzielane przez gorczycę substancje aktywne mają działanie alleopatyczne, czyli hamujące kiełkowanie i wzrost niektórych gatunków chwastów, np. chwastnicy jednostronnej. Do jej zalet należy także niski koszt zakupu nasion. Poza tym zwykle uzyskuje się kilkuprocentowy wzrost plonowania rośliny następczej, który rekompensuje koszty poniesione na uprawę gleby oraz zakup nasion.
W wypadku, gdy w następnym roku na danym polu będą uprawiane buraki cukrowe, szczególnie warto wysiewać odmiany mątwikobójcze gorczycy. W wypadku gorczycy białej najczęściej następuje spowolnienie tempa rozwoju larw mątwika. Natomiast rośliny rzodkwi oleistej zwiększają udział samców w populacji mątwika, a facelii – przedwczesne, przy braku rośliny żywicielskiej, wychodzenie larw z cyst. Jest to najlepszy sposób na ograniczenie liczebności mątwika burakowego, poprawienie struktury gleby i zwiększenie jej porowatości oraz wprowadzenie do niej masy organicznej porównywalnej z połową dawki obornika.
Stosowanie gorczycy jako międzyplonu zalecane jest szczególnie na stanowiskach o krótkiej rotacji buraków (buraki wracają na to samo pole co 2–3 lata) oraz w zmianowaniu z rzepakiem, który również jest rośliną żywicielską dla mątwika burakowego. Uprawa gorczycy mątwikobójczej przyczynia się do ograniczenia liczebności nicieni w glebie o 30–50 procent. W sprzyjających warunkach, przy długim okresie wegetacji i zastosowaniu nowoczesnych odmian, takich jak np. Sirota, redukcja cyst nicieni w glebie może wynieść nawet 90 procent. Aby tak się stało, materiał siewny gorczycy musi pochodzić z pewnego źródła. W przeciwnym razie, jak przestrzegają hodowcy gorczycy, zastosowanie zwykłej odmiany gorczycy lub odmiany mątwikobójczej, która była reprodukowana dłużej niż przez 2–3 lata, wywołuje skutek odwrotny do oczekiwanego, doprowadzając do wzrostu zawartości cyst w glebie, co odbije się spadkiem plonu buraków i zainfekuje glebę tym szkodnikiem na długie lata.
Mulcz z gorczycy
Coraz częściej gorczyca jest uprawiana jako mulcz i pozostawiana na zimę. Ten sposób jest stosowany przy uprawie konserwującej glebę. Poprawia on jej strukturę, zmniejsza zlewność i reguluje stosunki wodne poprzez usprawnienie podsiąku kapilarnego i ograniczenie parowania z powierzchni pola. Poprawa uwilgotnienia sprzyja równomiernym wschodom roślin. Na terenach pagórkowatych mulczowanie znacznie ogranicza nasilenie erozji wodnej i wietrznej. Jest ona o 95 proc. mniejsza w stosunku do pól z tradycyjną uprawą płużną. Ograniczenie erozji przyczynia się z kolei do zmniejszenia strat fosforu, głównie ze zmywami powierzchniowymi. Pozostawienie masy międzyplonu na powierzchni pola stwarza dobre warunki do rozwoju dżdżownic, co przyczynia się do polepszenia właściwości fizycznych wierzchniej warstwy gleby i przyspiesza przemiany materii organicznej.
Nie do przecenienia jest też udział gorczycy w ograniczaniu strat azotu mineralnego z gleby. Rocznie wynoszą one w Polsce 15–20 kg N/ha. Tymczasem utrzymywanie jak najdłużej okrywy roślinnej na polu jest najskuteczniejszym sposobem, aby straty te ograniczyć do minimum. Uprawa gorczycy w międzyplonie ścierniskowym przedłuża ten okres o 70 dni, a dodatkowo pobieranie przez rośliny azotu azotanowego i wody zmniejsza wymycie azotanów. Gorczyca już od początku rozwoju roślin zmniejsza koncentrację azotanów w glebie. Ponadto obecność żywych korzeni hamuje mineralizację substancji organicznej w glebie, z której pochodzi większość wymywanego azotu. Jesienią, na polach z gorczycą, ilość azotu w glebie do głębokości do 60 cm była nawet o 50 kg N/ha mniejsza niż na polach bez gorczycy.
Korzystny wpływ gorczycy na wartość stanowiska, wyrażony w przyroście plonów rośliny następczej, jest zwykle większy w wypadku uprawy na słabszych glebach i nieodpowiednim zmianowaniu niż na glebach lepszych i przy poprawnej agrotechnice. Sporadycznie występujący negatywny wpływ międzyplonu ścierniskowego na plonowanie rośliny następczej wynika najczęściej z niestarannego i nierównomiernego wymieszania masy roślinnej z glebą, co zwiększa nierównomierność wschodów.
Ważne jest takie dobranie momentu uprawy i siewu, aby zapewnić zachowanie jak największej ilości wilgoci w glebie. Ilość wysiewu gorczycy wynosi 18–22 kg/ha (w przypadku niedoborów wilgoci oraz dużej ilości resztek pożniwnych należy stosować wyższą normę). Siewu dokonuje się siewnikiem zbożowym. W przypadku braku możliwości precyzyjnego wysiania tak małej ilości nasion można zastosować „wypełniacz masy" (np. nasiona gorczycy można zmieszać z odpowiednią granulacją odsianych suchych wysłodków). Dobre wyniki w postaci równomiernej obsady gorczycy daje zastosowanie do siewu agregatu czynnego wyposażonego w redlice tarczowe.
Termin siewu uzależniony jest od czasu zbioru zbóż. Optymalny to 5–15 sierpnia. Nie należy opóźniać siewu po 20 sierpnia. Szybkość wschodów, wzrostu i rozwoju zielonej masy uzależniona jest głównie od przebiegu opadów, do którego należy dostosować termin siewu. Zbyt wczesny siew stwarza z kolei ryzyko zakwitnięcia roślin gorczycy i osypania się nasion, co stworzy problem zwalczania gorczycy jako chwastu w uprawie buraków.
Gorczyca może być przyorana jesienią jako nawóz zielony. Wcześniej musi być rozdrobniona broną talerzową. Działa wtedy jako nawóz organiczny i jest szczególnie polecana na glebach lżejszych o nieuregulowanych warunkach wodnych. W badaniach prowadzonych w RZD SGGW w Żelaznej dowiedziono, że taki sposób uprawy, w stosunku do uprawy tradycyjnej ścierniska (zbiór słomy po kombajnie, podorywka), istotnie zwiększał plony korzeni buraków i liści, a także biologicznego i technologicznego plonu. Przyczyniał się także do ograniczenia wystąpienia zgnilizn korzeni buraków.

 

Jerzy Pękała
ZD Jarocin
Materiał źródłowy; Autor: farmer.pl

Międzyplony ścierniskowe – warto czy nie

 

Uprawa międzyplonów to nie tylko wywiązanie się z programów rolnośrodowiskowych, ale też wzbogacenie gleby w substancje organiczne i mikroorganizmy. Warto o tym pamiętać po zbiorze rośliny uprawnej, bo przecież trwają żniwa.
Trzeba wiedzieć, że uprawa międzyplonów wpływa na zwiększenie plonowanie rośliny następczej, a także działa fitosanitarnie. W jaki sposób? Poprzez wysianie międzyplonu można bowiem wyeliminować lub ograniczyć rozwój niektórych patogenów.
Jest też ważnym czynnikiem, w sytuacji, kiedy zmniejsza się w gospodarstwach produkcja zwierzęca, a co za tym idzie dostępność w nawozy organiczne np. obornik. Szczególnie istotne jest to na glebach lekkich, gdzie ograniczony jest dobór gatunków roślin uprawnych.
Międzyplony można uprawiać na zielony nawóz, który wzbogaca glebę w próchnicę oraz w celu poprawy właściwości fizyko-chemicznych gleby, stosunków wodno-powietrznych i ograniczenia wymywania składników mineralnych do głębszych warstw gleby oraz wykorzystania nadmiaru azotu zgromadzonego w glebie i ograniczenia jego strat.
Jeśli chodzi o międzyplony ścierniskowe to jednym z problemów ich uprawy jest spiętrzenie w czasie siewu prac polowych związanych ze żniwami. Uprawia się je po roślinach, które wcześnie schodzą z pola.
Międzyplony ścierniskowe lubią równomiernie rozłożone opady deszczu najlepiej, kiedy od lipca do września wynoszą one blisko 150 mm opadów. Jeśli chodzi o temperaturę to średnia nie powinna być niższa niż 12°C. Ważna jest też długość okresu ich wegetacji, która przeciętnie wynosi 65-90 dni.
Jakie rośliny wybiera się pod międzyplony ścierniskowe? Najczęściej uprawia się: facelię błękitną, łubiny, seradelę, bobik, groch pastewny, rzepak i gorczycę. Można też sporządzić mieszanki z 2-4 gatunków o zbliżonej długości okresu wegetacji i wymaganiach glebowych oraz podobnej wielkości nasion, aby mieć ułatwiony łączny siew.
Naukowcy na gleby lekkie zalecają np. mieszanki: łubin żółty (130 kg/ha) + wyka kosmata (40 kg/ha), seradela (30 kg/ha) + facelia (3 kg/ha), gorczyca biała (10 kg/ha) + facelia (5 kg/ha).
Z kolei na przeciętne warunki glebowe polecana jest: łubin żółty (100 kg/ha) + groch pastewny (100 kg/ha), łubin wąskolistny (140 kg/ha) + groch pastewny (100 kg/ha).
Na gleby ciężkie wskazane są: bobik (80 kg/ha) + groch pastewny (80 kg/ha) + wyka siewna (40 kg/ha).

Jerzy Pękała
ZD Jarocin
Materiał źródłowy; Autor: farmer.pl,

Facelia na poplon ścierniskowy

 

Facelię błękitną można uprawiać na wszystkich rodzajach gleb, nawet na suchych. Generalnie roślina ta ma małe wymagania glebowe kl. IV-V, można ją uprawiać na glebach kompleksu żytniego bardzo dobrego i dobrego, ale dobrze, gdyby gleba powinna być w dobrej kulturze, niezaperzona i niezakwaszona (pH obojętne).
Przyorana zielona masa może bowiem spróbować zastępować obornik, którego wielu gospodarstwom brakuje, bo nie prowadzą często produkcji zwierzęcej, a jego równowartość dochodzi do 200-250 dt. Uprawa na korzystny stosunek C: N i wpływa na dobry rozkład w glebie.
Aktualnie w Krajowym Rejestrze znajduje się siedem odmian facelii. Najwcześniej zarejestrowaną jest Stala, która pochodzi z Poznańskiej Hodowli Roślin. Inne to Angelia, której pełnomocnikiem jest Saaten Union Polska, następnie Natra - wyhodowana przez Alicję Ramendę, Lisette - pełnomocnik DSV Polska, Asta - Ramendy, Anabela - PHR i Atara (również wyhodowana przez Alicję Ramendę).

Zdaniem naukowców na lepszych stanowiskach powinno wysiewać się 8 - 10 kg/ha, a na słabszych normę wysiewu można zwiększyć do 12, a nawet 15 kg. Przed siewem powinno się wykonać orkę na głębokość 12-15 cm po zbiorze przedplonu oraz doprawić agregatem z wałem strunowym na głębokość 2-3 cm.
Kiedy facelię chcemy uprawiać w poplonach, po wcześnie schodzących przedplonach, to można ją wysiewać w następujących mieszankach: facelia (4 kg) + wyka (40 kg), facelia (4 kg) + seradela (40 kg). W praktyce stosuje się często mieszanki: facelia (6 kg) + gorczyca (10 kg), facelia (3 kg) + łubin żółty (80 kg).
Zieloną masę facelii można bezpośrednio przyorać, ale też zwałować lub rozdrobnić sieczkarnią i wówczas przyorać. Na szczęście rośliny są dość kruche i nie ma problemu z przyoraniem.

Jerzy Pękała
ZD Jarocin
Materiał źródłowy; Autor: farmer.pl