Jarosław Górski


Start Jarosław Górski

Jarosław Górski

Adres strony WWW: E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

piątek, 18 kwietnia 2014 10:10

Zakładanie trawnika

Trawnik w ogrodzie przydomowym jest tłem dla kwiatów, drzew i krzewów. Trawnik prawidłowo założony i  pielęgnowany daje wrażenie przestrzeni, porządku i ładu.

Przystępując do założenia trawnika należy na około 2 tygodnie przed planowanym terminem siewu trawy lub wcześniej, glebę pod trawnik odpowiednio przygotować. Kiedy gleba osiądzie siać trawę.

Teren pod trawnik powinien być idealnie oczyszczony z chwastów trwałych w szczególności perzu i mniszka lekarskiego. Bardzo dobrym i często wykorzystywanym do całkowitego zniszczenia chwastów jest preparat chemiczny Roundup. Herbicyd ten należy stosować na zielone części roślin w dawce zgodnej z zalecaną na opakowaniu. Z terenu przeznaczonego pod założenie trawnika należy również usunąć wszelkie zanieczyszczenia mechaniczne (kamienie, pręty cegły itp.). Niekiedy zachodzi potrzeba wymiany gleby zdegradowanej z powodu zanieczyszczeń chemicznych (olejami, kwasami).

Odpowiednimi glebami pod trawnik ą gleby gliniasto-piaszczyste lub piaszczysto – gliniaste, próchniczne, żyzne o dobrej strukturze i odczynie słabo kwaśnym (pH 5,5-6,5). Po ewentualnym dowiezieniu gleby i splantowaniu terenu, grubość warstwy ornej powinna wynosić 20 – 25 cm. Gleby zbyt piaszczyste należy uzupełnić zwietrzałą gliną  lub glebą gliniastą oraz torfem. Zamiast torfu można dać rozłożony obornik w dawce 30 – 40 kg na ar. Wskazane jest również nawiezienie terenu pod trawnik mieszankami mineralnymi np. Azofoską w ilości 6 kg na ar. Wspomniane dodatki należy równomiernie rozprowadzić na całym terenie i płytko przyorać lub przekopać. Następnie teren wyrównać i zagrabić. Dla skrócenia czasu osiadania gleby można ją zwałować.

Na tak przygotowanym terenie przeznaczonym do założenie trawnika, przystępujemy do siewu trawy. Wybór gatunków traw jest bardzo istotny. Można korzystać z gotowych mieszanek traw gazonowych. Skład tych mieszanek stanowi 2 do 5 gatunków traw. Zasadniczym składnikiem mieszanek traw gazonowych jest życica trwała czyli rajgras angielski, inne gatunki to: kostrzewa czerwona, kostrzewa różnolistna, kostrzewa owcza, mietlica pospolita, wiechlina łąkowa.

Możemy korzystać również z mieszanek traw boiskowych i łąkowych.

Jako normę wysiewu przyjmuje się dla traw zakres od 1,5 do 2,5 kg na ar. Traw gazonowych można wysiewać mniej, gdyż trawy te doskonale się krzewią i przy odpowiedniej pielęgnacji (częste koszenie, wałowanie, nawadnianie) wytworzą zwartą darń przypominającą miękki dywan. Bardzo ważna jest pora siewu trawy. Przyjęto jako najwłaściwsze dwie pory: wiosenna – w kwietniu i na początku maja oraz letnią w sierpniu i we wrześniu.

Trawę można siać siewnikiem lub ręcznie. Przy siewie ręcznym nasiona powinny być rozrzucone równomiernie. Dla ułatwienia sobie pracy należy podzielić nasiona na dwie równe części i rozrzucić je w dwóch przeciwnych sobie kierunkach. Po siewie nasiona lekko przegrabić i powierzchnię przyszłego trawnika zwałować wałem gładkim.  W normalnych warunkach trawa wschodzi po 8 – 10 dniach, a po dwóch tygodniach zaczyna się krzewić. Kiedy trawa osiągnie wysokość około 10 -15 cm trzeba ja pierwszy raz skosić. Bezpośrednio po koszeniu należy ostrożnie zgrabić ściętą trawę a powierzchnię trawnika ponownie przywałować wałem gładkim.

 

Jarosław Górski

WODR Poznań

piątek, 18 kwietnia 2014 08:36

Choroby warzyw - mokra zgnilizna cebuli

Sprawcą choroby są bakterie. Mokrą zgniliznę cebuli najczęściej powodują dwie bardzo podobne do siebie bakterie z rodzaju Erwinia.

Choroba może nasilać się w okresach gorącej i wilgotnej pogody. Porażeniu roślin przez bakterie sprzyjają nadmierne, nieodpowiednie nawożenie, mało przepuszczalne gleby oraz uszkodzenia roślin spowodowane przez szkodniki. W okresie wegetacji bakteria przenoszona jest przez owady (np. śmietka) i mechanicznie podczas prac pielęgnacyjnych.

W przechowalni choroba objawia się w początkowej fazie rozwoju ciemnymi plamami wewnątrz przechowywanych cebul. Później tkanki cebuli w porażonych miejscach miękną i ulegają rozpadowi. Cebule często pękają, następnie gniją. Tkanki zmieniają się w śluzowatą cuchnącą maź lub robią się jakby wodniste. Rozpadające się tkanki zawierają ogromne ilości bakterii.

Miejscem porażenia cebuli są otwarte ranki i pęknięcia, przez które bakterie przenikają do wnętrza. Optymalna temperatura dla rozwoju bakterii i jednocześnie choroby to 25 – 30oC. Bakterie giną w temperaturze 48 – 51oC.

Zwalczanie choroby nie jest łatwe. Wszystkie rośliny z objawami chorobowymi należy usunąć i zniszczyć. Bardzo ważne jest odpowiednie zmianowanie. Rośliny podatne, wrażliwe na chorobę nie mogą być uprawiane na tej samej glebie przez 3 lata. Należy prowadzić systematyczną ochronę roślin przed szkodnikami, ponieważ mogą one uszkadzać rośliny i roznosić bakterię.

Po wyrwaniu cebuli dojrzałej i pozostawieniu jej na polu przez 5 -10 dni celem dosuszenia lub dosuszeniu w suszarni w temperaturze 37-48oC, mokrą zgniliznę cebuli zwalczamy selekcjonując dojrzałą cebulę. Przed zmagazynowaniem należy odrzucić cebule zgniłe i nadgniłe. W przechowalni należy utrzymywać  temperaturę 0 – 1oC  i wilgotność powietrza 65%. Poszczególne partie cebuli należy często kontrolować i w razie stwierdzenia zgnilizny przebrać i chore cebule usunąć.

Chorobę powodują wirusy. Żółta karłowatość cebuli występuje we wszystkich krajach uprawiających cebulę. Pospolita jest również Polsce szczególnie na cebuli nasiennej. Poza cebulą wirus poraża również szalotkę a z roślin ozdobnych szafirki, narcyzy i żonkile. Plon cebuli konsumpcyjnej z porażonych plantacji może być niższy nawet o 35 %. Porażone cebule źle zimują i przedwcześnie wydają szczypior. Plon nasion może obniżyć się nawet o 80%.

Choroba objawia się wyraźnymi żółtymi lub jasnozielonymi smugami widocznymi na szczypiorze. Szczypior jest spłaszczony, pofałdowany a jego końce załamują się i dotykają ziemi. Szyjka cebul grubieje. Pędy nasienne mają również żółte pasy i smugi, poza tym są powyginane i wyraźnie krótsze od zdrowych.

Z roku na rok wirus przenoszony jest wraz z wysadkami oraz dymką. Na plantacjach rozprzestrzeniają go mszyce. Może też przenosić się przez ocieranie się roślin zdrowych o chore.

Profilaktyka polega na wysadzaniu na plantacjach nasiennych i z dymki cebul zdrowych, pochodzących ze zdrowych plantacji. Cebulę z siewu i z rozsady należy uprawiać w odległości co najmniej 200 metrów od cebuli nasiennej i z dymki. Chore rośliny należy jak najszybciej ostrożnie usunąć z pola. Usunięte rośliny najlepiej spalić lub głęboko zakopać. Systematyczne zwalczanie mszyc na plantacji cebuli znacznie ogranicza rozprzestrzenianie się choroby

Chorobę powoduje grzyb należący do klasy workowców i rzędu mączniaków prawdziwych. W Polsce występuje sporadycznie ale w latach sprzyjających rozwojowi grzyba może stanowić zagrożenie dla upraw buraków.

Pierwsze objawy mogą wystąpić już na przełomie czerwca i lipca. Początkowo na obu stronach blaszki liściowej tworzy się słaby, białawy, mączysty nalot (grzybnia i zarodniki konidialne), później staje się on coraz wyraźniejszy i pokrywa stopniowo całą powierzchnię liścia. Choroba rozwija się zarówno w pierwszym roku uprawy jak i na nasiennikach.

Grzyb w okresie wegetacji rozprzestrzenia się przede wszystkim za pomocą zarodników konidialnych. W drugiej połowie lata tworzą się w grzybni ciemne kuliste otocznie, które są formą zimującą grzyba.

W zwalczaniu choroby duże znaczenie mają zabiegi agrotechniczne. Po zbiorze buraków pozostałe liście i inne resztki roślinne na których mogą znajdować się otocznie, należy głęboko przyorać. W rejonach silnego wystąpienia choroby należy zastosować chemiczne zabiegi ochrony roślin zgodnie z aktualnymi zaleceniami programu ochrony warzyw. Chemiczne zabiegi ochrony roślin należy stosować przede wszystkim na plantacjach nasiennych i hodowlanych, zapobiegnie to rozprzestrzenianiu się choroby.

Chorobę powoduje wiele gatunków grzybów należących do różnych klas. Zgorzel siewek buraka ćwikłowego występuje powszechnie i nieraz powoduje duże szkody.

Chorobę obserwujemy we wczesnym okresie wegetacji, już podczas i po wykiełkowaniu nasion. Po wykiełkowaniu nasion obserwuje się brunatnienie kiełków i szyjki korzeniowej. Wkrótce miejsca te jeszcze bardziej ciemnieją, przewężają się i całe rośliny obumierają wskutek czego na polu powstają puste place.

Źródłem pierwotnej infekcji mogą być nasiona, gleba oraz pozostawione na polu resztki roślinne, w których grzyby mogą zimować. W sprzyjających warunkach zarodniki grzybów rozwijają się porażając tkankę kiełkujących roślin. W zależności od rodzaju porażających rośliny grzybów nalot grzybni może mieć zabarwienie białe do brunatnego.

Zapobiegawczo, aby nie dopuścić do występowania choroby należy pamiętać o wapnowaniu gleb kwaśnych, jeżeli gleby na polu są podmokłe to należy je zdrenować. Jako przedplon dobrze jest uprawiać rośliny motylkowe, poprawiające strukturę gleby. Stosować na jesieni pełną dawkę obornika.

Nasiona przed siewem zaprawiać zgodnie z aktualnymi zaleceniami programu ochrony warzyw.

Buraków ćwikłowych nie należy siać zbyt wcześnie i zbyt głęboko, zwłaszcza na glebach zlewnych. Po wyrzędowaniu się roślin należy natychmiast spulchnić glebę, aby nie dopuścić do jej zaskorupienia. Jeśli wystąpią objawy chorobowe, należy opóźnić nieco przerywkę i podczas przerywki usunąć wszystkie rośliny słabe i porażone.

 

Jarosław Górski

wtorek, 04 lutego 2014 08:29

Choroby warzyw – chwościk buraka

Sprawcą choroby jest grzyb należący do klasy grzybów niedoskonałych. Chwościk buraka jest chorobą szeroko rozpowszechnioną w rejonach uprawy buraka. W Polsce występuje powszechnie każdego roku lecz tylko w niektórych latach z bardzo dużym nasileniem.

Od czerwca na liściach, najczęściej zewnętrznych, pojawiają się okrągławe plamy o średnicy 2 – 4 mm, barwy brunatnej, otoczone czerwonobrunatną obwódką.  Pojedyncze plamy mogą również wystąpić na ogonkach liściowych i pędach nasiennych. Przy dużym nasileniu plamki mogą pokryć często ponad 50% powierzchni liści, co powoduje ich początkowe żółknięcie, a następnie brunatnienie i zasychanie.

Źródłem infekcji są kłębki nasienne, na których zimują zarodniki konidialne zachowujące żywotność nawet do 8 miesięcy. Mogą zimować także zwarte sploty grzybni na obumarłych liściach i innych resztkach roślinnych pozostających na powierzchni lub w wierzchnich warstwach gleby.

Zarodniki konidialne kiełkują  w warunkach dużej wilgotności powietrza i w wyższej temperaturze. Kiełkująca strzępka wnika do liścia  i rozrastając się w grzybnię powoduje zamieranie tkanki, wskutek czego powstaje plama. W miejscu infekcji grzyb tworzy nowe zarodniki konidialne, które przenoszone przez wiatr zakażają liście następnych roślin.

Zwalczając chorobę, należy po zbiorze buraków resztki roślinne głęboko przyorać (grzybnia przyorana na głębokość 20 cm traci po pewnym czasie żywotność). Dobrze jest siać buraki z dala od plantacji nasiennych, używając do tego bezwzględnie nasion zaprawionych na sucho zgodnie z zaleceniami programu ochrony warzyw. Stosować obfite nawożenie organiczne i mineralne szczególnie potasem, gdyż zwiększa on odporność roślin na choroby. W rejonach silnego występowania chwościka należy w okresie wegetacji opryskiwać rośliny od pojawienia się pierwszych plam co 7 – 10 dni  preparatami zalecanymi w programie ochrony warzyw.

Jarosław Górski

czwartek, 09 stycznia 2014 14:53

Choroby warzyw – rdza bobu

Sprawcą choroby jest grzyb należący do klasy podstawczaków. Rdza bobu jest chorobą szeroko rozpowszechnioną nie tylko w Polsce, ale również w innych krajach. Choroba występuje corocznie w różnym nasileniu, lecz dostrzegana jest dopiero pod koniec okresu wegetacji. Zazwyczaj nie powoduje większej obniżki plony, jedynie w latach dużym nasileniu straty są duże.

Wiosną najpierw na górnej stronie liści , niekiedy i na pędach powstają małe spermogonia z owalnymi piknosporami. Na dolnej stronie liści oraz na pędach i strąkach pojawiają się pylące żółte skupiska zarodników wiosennych. Latem początkowo na dolnej, później również na górnej stronie liści, na ogonkach liściowych i pędach pojawiają się jasnobrunatne skupienia zarodników letnich o średnicy ok. 1 mm. Pod koniec okresu wegetacji tworzą się ciemnobrunatne skupienia zarodników zimowych.

Silnie porażone rośliny słabiej rosną , liście ich brunatnieją i zamierają.

Grzyb jest gatunkiem jednodomowym, pełnocyklicznym. Najczęściej zimuje w postaci zarodników zimowych. W sprzyjających warunkach mogą zimować również zarodniki letnie, które wiosną zakażają młode rośliny.

Zwalczając chorobę, należy natychmiast po zbiorze nasion zniszczyć resztki porażonych roślin najlepiej przez spalenie. W zwalczaniu również duże znaczenie mają: głęboka orka bezpośrednio po zbiorze roślin, stosowanie zmianowania oraz intensywne nawożenie potasem.

Źródło: atlas chorób i szkodników roślin warzywnych

Oliwnik jest cenionym gatunkiem nie tylko dla swych jadalnych owoców, ale też ze względu na bardzo przyjemny zapach. W uprawie amatorskiej najczęściej uprawia się oliwnika wąskolistnego, srebrzystego oraz jadalnego i baldaszkowego.

Oliwnik srebrzysty   dzięki srebrzystym liściom jest jednym z najpiękniejszych oliwników. Krzew ten dorasta do 1 – 2 m wysokości, krzewi się w szerz dzięki rozłogom. Ma eliptyczne, wąskie i bardzo długie liście 4 – 10 cm. Z wierzchu są szarosrebrzyste, ciemniejsze, od spodu są srebrne błyszczące z brązowymi kropkami. Ma rdzawobrązowe pędy, pozbawione cierni. Kwiaty wyrastają w kątach liści zwykle w czerwcu. Są ok. 15 mm długie, lejkowate, dwubarwne. Z zewnątrz srebrne, od wewnątrz żółte. Owocuje w końcu sierpnia, wytwarzając żółte, kuliste owoce o średnicy ok. 10 mm.

Oliwnik srebrzysty doskonale rośnie na glebach suchych, piaszczystych w miejscach nasłonecznionych. Silnie rozrasta się w szerz – dlatego warto boczne pędy wycinać wg uznania. Dobrze zimuje. Jest odporny na zanieczyszczenia powietrza, zasolenie gleby i suszę. Ze względu na dużą odporność polecany jest do nasadzeń przydrożnych, miejskich, nadmorskich, na gleby jałowe, do umacniania skarp, na wiatrochrony – wszędzie tam gdzie dla innych roślin jest za trudno. W ogrodach ładnie prezentuje się na tle roślin ciemnozielonych i czerwonych.

Oliwnik wąskolistny to małe drzewo lub rozłożysty krzew o wysokości do 6 m. Młode gałązki są słabo cierniste; starsze – cierniste, srebrzystobiałe. Jest odporny na dymy przemysłowe i suszę, dlatego też nadaje się do zadrzewiania piaszczystych nieużytków i rekultywacji terenów poprzemysłowych oraz do sadzenia w miastach.

Podobnie jak oliwnik srebrzysty dobrze rośnie na glebach suchych, piaszczystych, nawet kamienistych i żwirowatych. Wzbogaca glebę w azot, wchodząc w współżycie z bakteriami glebowymi. Jest krzewem wybitnie światłolubnym i wymaga pełnego słońca. Jest bardzo wytrzymały na wysokie temperatury powietrza i niską zawartość pary wodnej w powietrzu. Oliwniki nie urosną na glebie podmokłej. Rosną wolno i dlatego mogą  znaleźć miejsce w każdym ogrodzie.

Czerwone ze srebrnym nalotem owoce oliwnika jadalnego są kwaskowate, nieco cierpkie, w smaku podobne do rabarbaru. Można je spożywać w stanie świeżym. Owoce oliwnika wąskolistnego o barwie srebrnożółtej są natomiast mączyste i słodkie.

sobota, 07 grudnia 2013 09:31

Jagodnik przydomowy – malina czarna

Jest to gatunek popularny w Stanach Zjednoczonych Ameryki, wyglądem przypominają jeżyny, ponieważ tak jak one mają czarne owoce. Rośliny są kolczaste i nie wytwarzają odrostów korzeniowych. Od jeżyn różnią się tym, że podczas zbiorów owoce oddzielają się jak maliny od dna kwiatowego. Maliny czarne dojrzewają w lipcu wraz z późnymi odmianami malin czerwonych.

Krzewy malin czarnych sadzimy w rzędzie co 1m. W porównaniu z malinami czerwonymi inny jest sposób prowadzenia roślin. Na początku czerwca, gdy młode pędy osiągną wysokość 1 m, należy „uszczknąć” ich wierzchołki, aby wywołać wytworzenie bocznych rozgałęzień. W roku następnym na przedwiośniu rozgałęzienia te skraca się do 25 cm. Każdy rozgałęziony pęd wygląda wówczas jak małe drzewko. W krzewie pozostawia się najwyżej pięć takich pędów. Po owocowaniu pędy dwuletnie wycinamy przy ziemi.

Bristol – odmiana dojrzewająca w lipcu, plenna. Owoce są nieduże, czarne z nalotem, kuliste lub lekko spłaszczone. Przy odpowiednim cięciu uzyskuje się wysokie plony.

Od pierwszego października 2013 r. obowiązują znowelizowane przepisy podatku VAT. Szczególnie dotyczą one przedsiębiorców handlujących m.in. stalą i ich kontrahentów (nabywców), czyli również rolników zarówno rozliczających się z podatku VAT na zasadach ogólnych jak i tzw. ryczałtowców. Ryczałtowcy są również z mocy ustawy podatnikami podatku VAT, lecz zwolnionymi. Po pierwszym października nie zawsze sprzedawca rozliczy podatek VAT z tytułu sprzedaży stali i innych wyrobów (zawartych w zał. nr 11 ustawy o VAT). Obowiązek ten nałożono w niektórych sytuacjach na nabywcę - jest to tzw. odwrotne obciążenie.

Wszystko to wynika z art.17 ust. 1 pkt 7 ustawy, który to przepis mówi kiedy mamy do czynienia z odstępstwem od reguły w zakresie rozliczania podatku należnego. Zgodnie z nim podatnikami podatku VAT są również osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary wymienione w załączniku nr 11 ustawy o VAT o ile spełnione są określone warunki:

  • sprzedawcą jest podatnik VAT, którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art.113 ust. 1 i 9 ustawy,
  • nabywcą jest podatnik VAT (zarówno czynny jak i zwolniony – np. rolnik ryczałtowy),
  • sama dostawa czyli towar nie jest objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy ( a więc dotyczącym dostawy towarów używanych).

W uproszczeniu mówiąc, jeżeli sprzedawcą jest czynny podatnik VAT a nabywcą podatnik VAT czynny lub zwolniony, przedmiotem dostawy jest towar wymieniony w załączniku nr 11 do ustawy, do którego nie ma zastosowania zwolnienie przewidziane dla sprzedaży towarów używanych, podatek VAT od takiej transakcji winien rozliczyć nabywca a nie sprzedawca.

Najważniejszą kwestią dla nabywcy jest sposób rozliczenia podatku VAT po dokonaniu zakupu towarów wymienionych w zał. nr 11 ustawy.

Jeżeli sprzedawcą jest czynny podatnik VAT a nabywcą osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej lub prowadząca działalność gospodarczą, lecz dokonująca zakupu na potrzeby nie związane z tą działalnością, czyli prywatnie to VAT należny rozlicza sprzedawca na zasadach ogólnych. Nabywca zapłaci sprzedawcy kwotę brutto za zakupione towary, więc w tym przypadku nie ma on obowiązku rozliczania podatku VAT.

Jeśli natomiast nabywcą jest inny podatnik VAT to na nim spoczywa obowiązek rozliczenia podatku VAT od tej transakcji, gdyż zapłaci on sprzedawcy kwotę netto za zakupione towary – bez podatku VAT. Należy zaznaczyć, że w tym przypadku na fakturze dokumentującej sprzedaż sprzedawca winien umieścić stosowną adnotacją w postaci zwrotu „odwrotne obciążenie”.

Ponadto inaczej rozlicza podatek VAT nabywca, który jest podatnikiem czynnym (np. rolnik rozliczający się z podatku VAT na zasadach ogólnych), a inaczej rozlicza podatek VAT nabywca, który jest podatnikiem podatku VAT zwolnionym (np. rolnik  ryczałtowy).

Nabywca, który jest podatnikiem czynnym zakup ten księguje po stronie sprzedaży naliczając od wartości netto faktury 23% podatku i w deklaracji VAT – 7 lub VAT – 7K wpisuje w odpowiedniej pozycji po stronie sprzedaży wartość netto zakupionych wyrobów i wartość podatku VAT, który należałoby odprowadzić do urzędu skarbowego. Ale tego podatku ten nabywca fizycznie nie odprowadza, gdyż jednocześnie w tej samej deklaracji zakup ten nabywca ma prawo zaksięgować po stronie zakupu. Czyli w odpowiedniej pozycji dolicza wartość netto zakupu do wartości pozostałych zakupów (lub zakupów inwestycyjnych) oraz wartość naliczonego przez siebie podatku VAT dodaje do wartości podatku VAT podlegającego odliczeniu. Wniosek jest taki, że wartości wyliczonego przez nabywcę podatku VAT w ramach jednej deklaracji się „wyzerują” i faktycznie podatnik VAT czynny jako nabywca towarów z zał. nr 11 fizycznie podatku VAT od tej transakcji nie zapłaci, ale podatek ten musi być w ten sposób rozliczony.

Nabywca, który jest podatnikiem podatku VAT zwolnionym np. rolnik ryczałtowy, który nie ma obowiązku składania do urzędu skarbowego deklaracji VAT – 7 lub VAT – 7K rozlicza zakupione towary z zał. nr. 11 ustawy, służące do prowadzonej przez niego produkcji w następujący sposób. Od wartości netto widniejącej na fakturze dokumentującej zakup towaru oblicza 23% podatku VAT.

Wypełnia deklarację podatkową VAT- 9M, wpisując wartość netto zakupionych towarów oraz wyliczoną wartość podatku VAT odpowiednio w pozycjach 14 i 15 deklaracji.

Wypełnioną prawidłowo deklarację VAT – 9M za miesiąc, w którym zakupiono towar składa we właściwym dla siebie urzędzie skarbowym, a wyliczony podatek, faktycznie jako podatek należny, wpłaca na konto tegoż urzędu skarbowego. Czynności te nabywca, który jest podatnikiem podatku VAT zwolnionym np. rolnik ryczałtowy zobowiązany jest dokonać do  25 dnia, następnego miesiąca po miesiącu, w którym dokonał zakupu.

Przed pierwszym października 2013 roku o powyższych zasadach musieli pamiętać przede wszystkim podatnicy handlujący złomem, odpadami czy zużytymi akumulatorami. Obecnie wyżej opisanymi sposobami rozliczania podatku VAT zostały objęte dodatkowo m.in. wyroby ze stali, miedzi czy metali nieżelaznych – rozszerzony załącznik nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług.

<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 następna > ostatnia >>
Strona 1 z 5