Email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

Choroba wywoływana jest przez grzyb z klasy grzybów niedoskonałych. Występuje w całej Europie, poraża odmiany grochu i peluszki.

Objawy chorobowe mogą występować zarówno na roślinach młodych, jak i częściej na starszych, zwykle w końcu czerwca i w pierwszej połowie lipca. Najpierw żółkną i skręcają się liście dolne, a następnie liście coraz wyższych pięter. Część pędu w miejscu stykania się z glebą brązowieje i często gnije. Zgnilizna obejmuje zwykle część korzenia głównego, porażeniu ulegają wszystkie jego tkanki, a nie tylko wiązki naczyniowe jak przy chorobach fuzaryjnych. Rośliny wcześnie porażone żółkną i zamierają. Z roślin starszych opadają pąki kwiatowe oraz strąki. Nasiona są źle wykształcone. Pędy są zwykle cienkie i silnie wydłużone.

Grzyb zimuje w resztkach porażonych roślin w glebie. Może przenosić się na rok następny za pośrednictwem porażonych nasion. Rozwijająca się w glebie grzybnia poraża młode rośliny przez włośniki. Rozwojowi choroby sprzyja duża wilgotność gleby i ciepła pogoda w maju i czerwcu. Wzrost nasilenia choroby następuje najczęściej w temperaturze 20-27°C.

W rejonach, gdzie choroba występuje w większym nasileniu nie należy uprawiać grochu na tym samym polu, stosując przynajmniej czteroletnią przerwę. Dobrze jest siać groch możliwie wcześnie. Po zbiorze grochu resztki roślin należy niszczyć, a pole głęboko zaorać. Nasiona przed wysiewem zaprawiać zgodnie z zaleceniami Programu Ochrony Warzyw.


Źródło: A. Studziński „Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych”.

Choroba wywoływana jest przez grzyb z klasy grzybów niedoskonałych. Występuje w całej Europie, poraża głównie groch. Askochytoza występuje przez cały okres wegetacji, jest szczególnie groźna w latach o obfitych opadach deszczu.

Tkanka szyjki korzeniowej i korzenia głównego młodszych roślin przybiera zabarwienie sinoczarne, przypominając zgorzel siewek. Opanowane rośliny zamierają lub ich wzrost jest silnie zahamowany, rośliny są osłabione. Na liściach pojawiają się rudawobrązowe plamy otoczone ciemnobrunatną obwódką. Środek plam jest jaśniejszy z licznymi ciemnobrunatnymi brodawkami. Plamy na pędach są bardziej wydłużone, lecz na młodych roślinach często łączą się obejmując dookoła pęd, który wówczas łatwo się przełamuje. Na strąkach powstają plamy podobne jak na liściach, tylko są bardziej wgłębione.

Sprawca choroby zimuje przede wszystkim w porażonych nasionach oraz w resztkach słomy grochu i peluszki, pozostawionej na polu. Chorobę rozprzestrzeniają głównie porażone nasiona, gdyż w glebie grzybnia szybko ginie. Podczas kiełkowania nasion grzyb poraża część podliścieniową, a następnie nadliścieniową młodej rośliny, gdzie wytwarzają się zarodniki rozprzestrzeniające chorobę.

Do siewu należy używać nasion zdrowych – siać możliwie wcześnie, nie przekraczając zalecanych norm wysiewu. Należy stosować przynajmniej trzyletnią przerwę w uprawie grochu i peluszki na tym samym polu. Nasiona zaprawiać, a podczas wegetacji od pojawienia się pierwszych plam stosować zabiegi chemiczne zgodnie z zaleceniami Programu Ochrony Warzyw.


Źródło: A. Studziński, Atlas Chorób i Szkodników Roślin Warzywnych.

18 lutego 2015

Hiacynt

Hiacynt to popularna roślina cebulowa ceniona za pachnące, dzwonkowate kwiaty w kolorze białym, żółtym, pomarańczowym, łososiowym, różowym, czerwonym, fioletowym lub niebieskim. Kwitnie w zależności od wczesności odmiany i warunków atmosferycznych od kwietnia do maja przez ok. dwa tygodnie. Rośliny zasychają pod koniec czerwca i w tym też czasie powinny być wykopane, aby po trzech miesiącach przechowywania z końcem września posadzić je do gruntu.

Hiacynty mogą pozostawać na jednym miejscu 3-4 lata. Chcąc cieszyć się co roku okazałymi kwiatami, należy zapewnić roślinom wysoki poziom nawożenia, co pozwoli cebulom uzupełnić tracone każdego roku składniki pokarmowe. W przeciwnym razie ich kwiaty będą coraz mniejsze, aż w końcu się nie ukażą.

Hiacynty mają niewielkie wymagania w stosunku do gleby (nie może być ona jednak kwaśna i bardzo wilgotna). Preferują podłoże żyzne o odczynie obojętnym oraz stanowisko słoneczne i zaciszne.

Nowe cebulki hiacyntów powstają z cebulek przybyszowych. Dorastają one w ciągu 4 lub 5 lat, zwiększając swoją objętość corocznie przez wytwarzanie od wewnątrz nowych łusek. Najładniej kwitnące będą cebule o obwodzie powyżej 18 cm.

Krokusy są jednymi z najwcześniej kwitnących wiosną roślin. Należą do wieloletnich roślin bulwiastych. Najpopularniejsze w uprawie są krokusy wielkokwiatowe.

Zakwitają w marcu – czasem wówczas, gdy jeszcze leży śnieg. Kwiaty i liście wyrastają wprost z niewielkich bulw przybyszowych, pokrytych charakterystycznymi siateczkowatymi łuskami. Wąskie liście rosną silnie dopiero po kwitnieniu. Kwiaty, w zależności od odmiany, mają barwę fioletową, niebieską, liliową, żółtą, białą, mogą być także dwubarwne.

Krokusy szybko zasychają i jeśli wymagają przesadzenia, to nie później jak w połowie czerwca bulwy krokusów powinny być wykopane. Bulwy te można przechowywać przez co najmniej trzy miesiące. Druga połowa września oraz październik to najlepszy okres na wysadzanie krokusów na nowe miejsce. Nie należy tych roślin pozostawiać na jednym miejscu dłużej jak 2-3 lata. Podłoże pod krokusy warto rok wcześniej nawieźć obornikiem bądź kompostem.

Krokusy wymagają gleby próchniczej, łatwo nagrzewającej się, przepuszczalnej i dostatecznie wilgotnej, o odczynie lekko kwaśnym. Na glebie lekkiej, piaszczysto-gliniastej i jałowej przyrosty bulw są niewielkie i rośliny mogą nie zakwitnąć. Najlepiej rosną na słonecznym bądź lekko ocienionym stanowisku.

Rannik zimowy – jest to ozdobna bylina podobnie jak przebiśnieg zwiastująca nadejście wiosny. Zakwita pięknymi żółtymi kwiatami już w lutym lub w marcu. Rannik zimowy jest niezwykle wrażliwy na wysoką temperaturę – gdy wzrasta ona powyżej 10 stopni roślina przekwita. Lubi stanowiska lekko zacienione, pod koroną drzew. Pod koniec maja liście ranników żółkną i zasychają. Jeżeli chcemy ranniki przesadzać, to trzeba je w tym czasie wykopać i przetrzymać przez dwa miesiące w przechowalni (w skrzynkach zasypane torfem), a pod koniec lipca i na początku sierpnia posadzić znów do ziemi na nowe stanowisko. Przez co najmniej pięć lat mogą rosnąć w jednym miejscu i co roku będą zwiastowały wiosnę.

Zimowit jesienny – jest to ozdobna roślina cebulowa kwitnąca jesienią. Wiosną (w marcu, kwietniu) wypuszcza liście, które zasychają z końcem czerwca. Wówczas po dwóch, trzech latach uprawy, gdy jest taka potrzeba, cebule zimowitów można wykopać. Tylko przez około 4 tygodnie przechowujemy je w przechowalni i na początku sierpnia muszą być koniecznie posadzone ponownie do ziemi, aby we wrześniu mogły zakwitnąć. Zimowit lubi stanowisko słoneczne lub nieznacznie zacienione, wilgotne i jednocześnie przepuszczalne o dużej zawartości składników pokarmowych. Zimowit to roślina trująca, w związku z tym nie powinna być sadzona w ogrodach, gdzie często przebywają małe dzieci.

20 stycznia 2015

Tulipany

Ozdobne rośliny cebulowe. Znamy obecnie około 15 tysięcy odmian tulipanów, które różnią się pochodzeniem, zastosowaniem, terminem kwitnienia, barwą, kształtem i wielkością kwiatów.

Wszystkie odmiany zostały podzielone na 15 różnych grup: pojedyncze wczesne, pełne wczesne, tulipany Mendla, tulipany Triumph (zajmują drugie miejsce w uprawie), mieszańce Darwina (pozycja pierwsza w uprawie), tulipany Darwina, tulipany liliokształtne, pojedyncze późne, tulipany papuzie, tulipany Rembrandta, pełne późne i cztery grupy tzw. tulipanów botanicznych.

Tulipany najlepiej rosną w glebie zasobnej w próchnicę, głęboko spulchnionej i wilgotnej. Rozmnaża się je wegetatywnie z cebul przybyszowych, które powstają każdego roku z cebuli matecznej w ilości 2-5 sztuk. Dlatego też, ze względu na drobnienie cebul nie powinniśmy uprawiać tulipanów w tym samym miejscu dłużej niż 2 lata. Należy pamiętać, aby po przekwitnięciu kwiatów usuwać powstające owoce, gdyż inaczej tworzą się cebule słabe. Wszystkie tulipany wykopujemy z końcem czerwca. Przed sadzeniem cebul na nowe miejsce powinno się grządkę nawieźć obornikiem w dawce 5-7 kg/m2. Tulipany sadzimy do gruntu od 20 września, nie później jednak jak do końca października.

Choroba wywoływana jest przez grzyb z klasy glonowców. Występuje na grochu, peluszce, wyce i innych bobowatych.

Na górnej stronie liści pojawiają początkowo żółtawe, później brunatnożółte plamy, ograniczone nerwami – przybierają kształt kanciasty. Na dolnej stronie liścia w miejscu plam występuje szary lub fioletowy nalot. Porażone liście zwykle wcześniej zamierają i zasychają. w przypadku silnego porażenia roślin pędy ulegają skróceniu i zgrubieniu, a dolna strona liścia pokrywa się obfitym nalotem.

Źródłem infekcji pierwotnej są resztki porażonych roślin, w których grzyb zimuje w postaci kulistych, grubościennych zarodników zimowych. Ponadto uważa się, że grzyb może się przenosić za pośrednictwem porażonych nasion. w okresie wegetacji grzyb rozprzestrzenia się za pomocą zarodników konidialnych, tworzących się na dolnej stronie liści. Rozwojowi choroby sprzyjają lata obfitujące w opady i stosunkowo chłodne.

Plantacje zakładać należy możliwie daleko od pól, na których uprawiano groch w poprzednim roku. Należy wysiewać zdrowe nasiona na polu dobrze przygotowanym. Konieczna jest głęboka orka jesienna oraz odpowiednie nawożenie, zwłaszcza fosforem i potasem. Profilaktycznie należy po zbiorach grochu niszczyć resztki roślin i pole głęboko zaorać. Cenniejsze plantacje, np. nasienne, z chwilą wystąpienia pierwszych plam na liściach należy chronić preparatami chemicznymi zgodnie z zaleceniami programu ochrony warzyw.


Źródło: A. Studziński „Atlas Chorób i Szkodników Roślin Warzywnych”.

Jest to ozdobna roślina cebulowa wyrastająca do 75 cm wysokości, kwitnie bardzo obficie pod koniec marca z początkiem kwietnia. Kwiaty są koloru purpurowo-brązowego do 5 cm długości. Na łodydze może być nawet do 25 kwiatów.

Wymaga żyznej i wilgotnej gleby. Mimo wczesnej pory kwitnienia jest całkowicie mrozoodporna. Możemy ją uprawiać na jednym miejscu przez 3-4 lata. Jeżeli zachodzi konieczność przesadzenia lub po upływie 4 lat uprawy w jednym miejscu, cebule cesarskiej korony należy wykopać. Cesarską koronę wykopujemy pod koniec czerwca, gdy rośliny zaczynają zasychać, po okresie spoczynku w przechowalni sadzimy ją do gruntu zaraz na początku września, aby cebule przed nastaniem zimy dobrze się ukorzeniły.

Cesarska korona odstrasza krety.

Choroba wywoływana jest przez grzyb z klasy workowców, rzędu mączniaków prawdziwych. Oprócz wszystkich odmian grochu choroba atakuje również peluszkę i wykę. Przy wczesnym porażeniu może powodować znaczną obniżkę plonu nasion.

Mączniak prawdziwy poraża górną stronę liści, pędy i strąk. Widoczny jest na tych częściach roślin biały, delikatny, mączysty nalot. Liście żółkną i zasychają. Strąki zniekształcają się i brunatnieją. Często obumierają całe rośliny.

Silniejszemu występowaniu choroby sprzyja ciepła i wilgotna pogoda (20oC i wilgotność powietrza 95%). Grzyb zimuje w resztkach roślin w postaci tzw. otoczni zawierających w sobie worki, które wiosną w sprzyjających warunkach pęcznieją, pękają i wyrzucają z siebie duże ilości zarodników, które dokonują infekcji pierwotnych.

W zwalczaniu choroby ważna jest profilaktyka. Po zbiorze strąków i resztek roślin należy zastosować głęboką orkę. Możliwie wczesne sianie grochu opóźnia rozwój choroby. W razie potrzeby stosować opryski chemiczne zgodnie z zaleceniami aktualnego programu ochrony warzyw.


Źródło: A. Studziński „Atlas Chorób i Szkodników Roślin Warzywnych”.

Mozaika zwykła grochu to choroba wirusowa występująca we wszystkich niemal krajach Europy, w tym również w Polsce. Poraża nie tylko groch, ale również peluszkę, bobik, wykę siewną oraz łubiny.

Objawy mozaiki zwykłej fasoli są widoczne w temperaturze 18-24oC, w temperaturze niższej (12-14oC) choroba rozwija się bezobjawowo. Widoczne objawy choroby pojawiają się na liściach. Nerwy liści wyraźnie żółkną, a na blaszkach liści i przylistków powstają mozaikowe przebarwienia. Między nerwami występują często, ostro odcinające się od całej blaszki, ciemnozielone plamy, których intensywna ciemnozielona barwa z czasem zanika. Zwykle kształt liści i pokrój rośliny pozostają niezmienione, tylko czasem liście ulegają zniekształceniu.

Wirus przenosi się z sokiem roślin i za pośrednictwem wielu gatunków mszyc, zwłaszcza mszycy grochowej i mszycy brzoskwiniowo-ziemniaczanej.

Chorobę zwalcza się przez stosowanie izolacji przestrzennej od pól z zeszłoroczną uprawą. Na plantacjach prowadzi się selekcję negatywną – szczególnie na plantacjach nasiennych. W okresie przelotu form uskrzydlonych mszyc, należy zwalczać je stosując insektycydy zalecane przez aktualny program ochrony warzyw.


Źródło: A. Studziński „Atlas Chorób i Szkodników Roślin Warzywnych”.