Start Jarosław Górski

Jarosław Górski

Adres strony WWW: E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

piątek, 18 lipca 2014 10:52

Choroby warzyw – mozaika zwykła fasoli

Mozaika zwykła fasoli jest chorobą wirusową, występującą we wszystkich krajach Europy. Rozpowszechniona jest również w Polsce. W różnym stopniu poraża odmiany fasoli zwyczajnej.

Wirus powoduje zwężenie blaszek liściowych, które jednocześnie są zmniejszone i zawinięte w dół. Na powierzchni blaszek liściowych powstają różnej wielkości wydęcia układające się wzdłuż nerwu głównego. Brzegi liści przybierają zabarwienie jasnozielone do żółtawego. Podobne rozjaśnienia występują pomiędzy grubszymi nerwami, przy czym przylegające do nich części blaszki pozostają intensywnie zielone. Porażone rośliny są zahamowane we wzroście, kwitną słabo i  na ogół z dużym opóźnieniem. Strąki są mniejsze i zniekształcone oraz zawierają nie w pełni rozwinięte nasiona. Objawy porażenia i stopień nasilenia choroby zależą w dużym stopniu od odmiany fasoli, terminu zakażenia oraz czynników atmosferycznych.

Wirus przenosi się na rok następny z nasionami, a w okresie wegetacji jest przenoszony z sokiem przy ocieraniu się roślin oraz przede wszystkim przez wiele gatunków mszyc. Mszyce na plantacji fasoli należy bezwzględnie zwalczać, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa.

Źródło: A. Studziński, Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych

wtorek, 08 lipca 2014 14:14

Choroby warzyw – chwościk chrzanu

Sprawcą choroby jest grzyb z klasy grzybów niedoskonałych. Choroba występuje w większości krajów Europy, w tym również w Polsce. Poraża odmiany uprawne chrzanu oraz chrzan dziko rosnący. W sprzyjających dla rozwoju choroby warunkach może wyrządzić większe szkody, szczególnie na plantacjach uprawnych. W warunkach klimatycznych Polski rzadko powoduje szkody o znaczeniu gospodarczym.

Charakterystyczne objawy choroby to pojawiające się na obu stronach porażonych liści okrągławe plamy o średnicy od 3 do 15 mm. Zabarwienie plam jest początkowo brudnozielone, a później jasnobrunatne z brudnooliwkowym nalotem.

Zimuje głównie grzybnia na obumarłych liściach. Z grzybni tej rozwijają się na wiosnę zarodniki konidialne dokonujące pierwotnych infekcji. W okresie wegetacji chrzanu infekcji wtórnych dokonują zarodniki konidialne wytwarzające się z grzybni na powierzchni plam. Rozwojowi choroby sprzyja ciepła pogoda z częstymi i obfitymi opadami deszczu.

Zwalczanie choroby polega na usuwaniu i paleniu porażonych liści, co ogranicza występowanie choroby w następnym roku. Przy spodziewanym, dużym nasileniu choroby, gdy pojawią się pierwsze plamy, można opryskać rośliny preparatem miedziowym i w razie czego powtórzyć zabieg po 7-10 dniach. Dodatek środka zwiększającego przyczepność cieczy użytkowej zwiększy skuteczność zabiegu.

Jarosław Górski

Źródło: A.Studziński, Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych.

wtorek, 01 lipca 2014 11:34

Choroby warzyw - szara pleśń cebuli

Sprawcą choroby są trzy grzyby należące do klasy grzybów niedoskonałych. Powodują one powszechnie znaną chorobę przechowalniczą cebuli.

W latach wilgotnych już na polu pod koniec okresu wegetacji pojawia się na obumierających, leżących na ziemi liściach szary, pylący nalot. Taki sam nalot może pokazać się na dojrzewających nasiennikach, których łodygi łamią się. Nasiona mają zmniejszoną zdolność kiełkowania. W przechowalniach objawy choroby występują najpierw na szyjce cebuli w postaci brunatnych, lekko zagłębionych plam. W miejscu plam tkanki miękną i gniją. Zgnilizna obejmuje stopniowo całą cebulę. Po pewnym czasie w okolicy szyjki pojawia się gęsty, szary nalot, a między łuskami cebuli i na jej powierzchni czarne grudki. Są to przetrwalniki grzyba. W końcu cebula całkowicie zasycha.

Grzyby zimują na przechowywanej cebuli. Z wysadkami cebuli przedostają się na pole. Z przetrwalników rozwija się grzybnia żyjąca na obumarłych łuskach. W odpowiednich warunkach grzybnia wytwarza zarodniki, które przenoszone przez wiatr i deszcz przedostają się na rośliny cebuli, porażając liście i wnikając przez szyjkę do wnętrza cebuli. Najczęściej jednak infekcja następuje po obcięciu szczypioru. Sprzyja jej wysoka wilgotność powietrza i niedosuszenie cebul po zbiorze.

W zwalczaniu tej choroby najważniejszym jest racjonalne nawożenie plantacji azotem – cebuli nie można przenawozić tym składnikiem. Należy zbierać cebulę w pełni dojrzałą możliwie podczas suchej pogody. Po wyrwaniu cebulę suszyć na polu przez 5-10 dni i po tym czasie obcinać szczypior. W razie potrzeby dosuszyć cebulę w temperaturze 37-48oC. Porażonej cebuli nie wolno magazynować. Zdrową cebulę przechowywać w temperaturze 0-1oC i wilgotności powietrza około 65%.

Opracował: Jarosław Górski
Żródło: A. Studziński „Atlas Chorób i Szkodników Roślin Warzywnych”

 

 

 

piątek, 30 maja 2014 09:29

Zakładanie żywopłotu

Zasadniczym zadaniem żywopłotów, jak wynika z ich nazwy, jest tworzenie żywego, zwartego ogrodzenia, zastępującego płoty, parkany i mury. Bronią więc one dostępu nieproszonym gościom – ludziom i zwierzętom, chronią przed kurzem, osłabiają siłę wiatrów wysuszających glebę. Wpływają korzystnie na mikroklimat, zapobiegają tworzeniu się zasp śnieżnych przy drogach i torach kolejowych, zasłaniają szpecące otoczenie, śmietniki, komposty. Nie można również pominąć ich wartości zdobniczych, jako żywych elementów naszych ogrodów, parków i zieleńców.

Ze względu na konkretne zadania żywopłotów, rośliny żywopłotowe muszą spełniać określone wymogi w stosunku do specyficznej uprawy jaką jest żywopłot.

Rośliny żywopłotowe muszą znosić przycinanie – stałe cięcie nie powinno wpływać osłabiająco na rośliny ani powodować ich przedwczesnego zamierania. Powinny posiadać zdolność do zagęszczania się – cięcie powinno pobudzać do wzrostu pączki śpiące, znajdujące się na starszych gałęziach i pniach. Nie powinny tworzyć odrostów i rozłogów – w przeciwnym wypadku żywopłot trudno utrzymać w określonych granicach. Dobrze będzie jeżeli rośliny żywopłotowe będą odporne na choroby i szkodniki oraz wytrzymałe na niskie temperatury – cecha ważna szczególnie w rejonach o długich mroźnych zimach.

Ważniejsze gatunki krzewów oraz drzew na żywopłoty formowane i nie formowane:

  • Berberys pospolity – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 1,5 m, średnio przydatny do formowania. Krzew na gleby suche i średnio wilgotne, częścią ozdobną są kwiaty i owoce.
  • Buk pospolity – drzewo zrzucające liście na zimę, dające żywopłot o wysokości od 1,0 do 4,0 m, o dużej przydatności do formowania. Drzewo przydatne na gleby średnio wilgotne.
  • Bukszpan wieczniezielony – krzew zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,5 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Cis pospolity – drzewo zimozielone, dające żywopłot o wysokości od 1,0 do 3,0 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Drzewo przydatne na gleby średnio wilgotne.
  • Dereń biały – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 1,5 m wysokości, średnio przydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne i wilgotne, częścią ozdobną są pędy.
  • Jałowiec pospolity – krzew zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 1,5 m wysokości, o dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Karagana syberyjska – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 2,0 m, o dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby suche i średnio wilgotne.
  • Ligustr pospolity – krzew częściowo zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 2,0 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Mahonia pospolita – krzew zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, nieprzydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne. Częścią ozdobną są kwiaty i owoce.
  • Pięciornik krzewiasty – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, średnio przydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby suche i średnio wilgotne. Częścią ozdobną są kwiaty.
  • Pigwowiec japoński – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, średnio przydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne. Częścią ozdobną są kwiaty i owoce.
  • Przeczka alpejska – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Tawuła białokwiatowa – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, nieprzydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby suche, częścią ozdobną są kwiaty.
  • Żywotnik zachodni – drzewo zimozielone, dające żywopłot o wysokości od 1,0 do 4,0 m, o dużej przydatności do formowania. Drzewo przydatne na gleby średnio wilgotne.

Przed sadzeniem żywopłotu ważne jest odpowiednie przygotowanie gleby i o ile to możliwe, wybór stanowiska – miejsca gdzie będzie żywopłot rósł.

Światło słoneczne ma duży wpływ na wzrost i wygląd roślin. Korzystnie wpływa na pokrój drzew i krzewów, ich zagęszczenie, kwitnienie i owocowanie. Zacienione żywopłoty formowane łatwo stracą dolne gałęzie i staną się ażurowe, a nie cięte słabo kwitną. W takich, niekorzystnych miejscach należy więc sadzić rośliny cieniolubne lub cienioznośne jak: cisy, a z liściastych zimozielone, przede wszystkim bukszpan. Nie powinno sadzić się żywopłotu pod szerokimi konarami drzew. Przeciętnie żyzna i wilgotna gleba, nie zachwaszczona roślinami trwałymi, nie wymaga specjalnego przygotowania przed sadzeniem żywopłotu. Pod gleby bardzo suche lub mokre czy alkaliczne lub kwaśne należy dobrać odpowiednie gatunki krzewów. Przed sadzenie zaleca się przekopanie pasa ziemi w miejscu przyszłego żywopłotu, uzależniając jego szerokość i głębokość m. in. od jakości i wielkości systemu korzeniowego sadzonych roślin. Najważniejsze przy tym jest wybranie korzeni i kłączy chwastów trwałych (np. perz, osty, powój), które później są prawie niemożliwe do usunięcia ze środka żywopłotu. Poprawa jakości gleby słabszej polega na dodaniu lepszej ziemi (np. kompostowej), torfu ogrodniczego lub starego dobrze rozłożonego obornika, zwłaszcza gdy sadzimy rośliny o zwiększonych wymaganiach glebowych.

Żywopłoty z krzewów zrzucających liście na zimę sadzi się w tym samym okresie roku co iine krzewy tzn. wiosną (marzec, kwiecień) lub jesienią (październik, listopad). Krzewy w żywopłotach sadzi się zwykle jedno lub dwurzędowo, rzadziej wielorzędowo. Łatwiejsze w prowadzeniu są żywopłoty niestrzeżone, które zakładamy z krzewów osiągających taką wielkość i formę jaki ma być żywopłot. Żywopłoty strzyżone są mniej zalecane, należy je odtwarzać przede wszystkim w zieleni zabytkowej. Żywopłot jednorzędowy sadzi się przy sznurze jednym rzędem. Krzewy mające bardziej rozrośnięty system korzeniowy sadzi się w rowy głębokości 30 cm równo ustawiając je przy jednej krawędzi. Przy sadzeniu żywopłotu dwurzędowego rów powinien być odpowiednio szeroki w zależności od zaplanowanej odległości między rzędami np. 30 – 50 cm, a krzewy rozmieszczone przy obu krawędziach. Sadząc w rowie, należy najpierw rozmieścić rośliny i częściowo zasypać korzenie, aby rośliny się nie przesuwały. Następnie dosypuje się gleby do połowy głębokości rowu i przytrzymując każdy krzew kolejno, udeptuje się ziemię. Później należy zasypać rów całkowicie i ponownie ziemię udeptać. Przy sadzeniu jesiennym po podlaniu okopcowuje się cały żywopłot. Wiosną usypuje się wzdłuż wałki pomocne przy podlewaniu. Żywopłoty z dużych krzewów sadzi się przy sznurze sadząc każdą roślinę oddzielnie. Krzewy po posadzeniu należy obficie podlać, dając 10 l wody pod roślinę.

piątek, 30 maja 2014 07:35

Choroby warzyw – rdza pora

Sprawcą choroby jest grzyb, należący do klasy podstawczaków. Poraża cebulę zwyczajną, pora, szalotkę szczypiorek i czosnek. Występuje najczęściej na szczypiorku, wyrządzając szkody oznaczeniu gospodarczym.

Wiosna na liściach pojawiają się żółte lub pomarańczowe, okrągłe lub wydłużone plamki. Nieco później ukazują się małe plamki rdzawoczerwone, są one rozproszone na liściu lub ustawione w rzędach, okryte cienkim nabłonkiem, który po pewnym czasie pęka, odsłaniając złoża rdzawych zarodników. Pod koniec wegetacji pojawiają się plamki czarne, długości ok. 1mm, długo okryte nabłonkiem.

Rdza pora jest rdzą jednodomową. Zimują zarodniki, które wiosną kiełkują zakażając rośliny żywicielskie. Przez cały okres wegetacji rdza rozprzestrzenia się głównie za pomocą zarodników. W końcu na porażonych roślinach tworzą się jesienne stadia rozwojowe rdzy – zarodniki typu przetrwalnikowego.

Rozwój choroby można ograniczyć dokładnie zbierając i paląc resztki roślin po zbiorze. Aby uniemożliwić kiełkowanie zarodników na wiosnę należy po zbiorze pole głęboko zaorać.. Ponadto należy stosować właściwe zmianowanie. W razie wystąpienia choroby należy plantację opryskać preparatami chemicznymi z dodatkiem środka zwiększającego przyczepność, zgodnie z zaleceniami programu ochrony warzyw.

poniedziałek, 19 maja 2014 07:15

Pielęgnacja trawnika

Podstawowe prace pielęgnacyjne w utrzymaniu trawnika to: koszenie, odchwaszczanie, nawadnianie i nawożenie. Inne zabiegi pielęgnacyjne to: cięcie pionowe oraz przewietrzanie.

Koszenie.

Regularne koszenie trawy zapewnia estetyczny wygląd trawnika, powoduje lepsze krzewienie się trawy, nie dopuszcza do jej zakwitania oraz niszczy chwasty. Koszenie powinno odbywać się raz w tygodniu począwszy od kwietnia do października. W pierwszym roku uprawy trawnik po każdym koszeniu należy wałować. Wysokość koszenia 3,0 – 4,0 cm. Do koszenia trawników najwłaściwsze są kosiarki mechaniczne. Trawę nie skoszoną przy brzegach trawnika należy skosić podkaszarką lub powycinać nożycami. Najlepiej jest gdy kosiarka zaopatrzona jest w zbiornik na skoszoną trawę , gdyż w przeciwnym wypadku trzeba ją zgrabiać ręcznie. Zebraną trawą można ściółkować grupy krzewów, bądź przeznaczyć ją na kompost.

Odchwaszczanie.

Chwasty jednoroczne niszczy się przez częste koszenie, uniemożliwiając im wytworzenie nasion i rozsianie się. Chwasty trwałe trzeba usuwać ręcznie przed każdym koszeniem. Mniszki i osty wycina się głęboko (15-20cm) z korzeniami za pomocą specjalnej motyczki w kształcie dłuta lub noża. Mech usuwa się grabiami, szczególnie wiosną należy go dokładnie wygrabić oraz przez wapnowanie. Większe powierzchnie trawników należy odchwaszczać chemicznie za pomocą herbicydów.

Nawadnianie.

Jeśli nie pada deszcz, trawniki muszą być podlewane. Szczególnie wskazane jest podlewanie po każdym koszeniu. Trawniki ogrodowe (dywanowe) należy podlewać w okresach suszy nawet codziennie. Wskazane jest aby woda przesiąkła w podłoże na głębokość kilkunastu centymetrów. W tym celu należy na 1 m2 dostarczyć kilkanaście a nawet kilkadziesiąt litrów wody.

Jeżeli nie ma możliwości podlewania to należy w okresach suszy pozostawić świeżo skoszoną trawę przez kilka dni na trawniku. Zabezpiecza to bowiem glebę przed nadmiernym wysuszaniem, a rośliny przed uszkodzeniem przez słońce.

Nawożenie.

Do właściwego wyglądu trawnika niezbędne jest jego nawożenie w okresie wegetacji. Najważniejszym składnikiem nawozów, wykorzystywanych do dobrego utrzymywania trawnika jest azot, natomiast mniej ważnym potas. Azot jako składnik łatwiej wymywany należy stosować w kilku dawkach np. w kwietniu, czerwcu i sierpniu po 0,6 – 0,9 kg N/ar czyli po 1,8 – 2,4 kg saletry amonowej na 1 ar. Nawozy potasowo – fosforowe stosujemy jednorazowo późną jesienią  w ilości 0,8 – 1,2 kg K2O, 0,6 – 0,8 kg P2O5 na 1 ar, czyli około 1,6 – 2,4 kg soli potasowej i 3,0 – 4,0 kg superfosfatu pojedynczego na 1 ar.

Cięcie pionowe.

Zabieg ten ma na celu porozcinanie sfilcowanej warstwy powstałej z obumarłych rozłogów trawy i rozłożonych źdźbeł, pozostałych po skoszeniu. Zabieg ten wykonuje się co kilka lat wczesną wiosną za pomocą specjalnych ostrych grabi a następnie wygrabia się sfilcowaną warstwę.

Przewietrzanie.

Starsze trawniki trzeba co kilka lat przewietrzać, służą do tego specjalne aeratory z umieszczonymi na wale rurko – łopatkami wycinającymi w trawniku i glebie kilkunastocentymetrowej głębokości i około 1 cm średnicy otworki. Glebę wyrzucaną przez aeratory na wierzch zgrabia się i usuwa. Zarówno po cięciu pionowym jak i przewietrzaniu łatwiej przenika do korzeni powietrze i woda.

Jarosław Górsk
WODR Poznań

Sprawcą choroby jest grzyb, występujący wszędzie tam, gdzie uprawia się cebulę, czosnek i szczypiorek. Poraża również niektóre dziko rosnące gatunki z rodzaju cebulowych.

Choroba rozwija się na liściach i pędach kwiatostanowych w postaci nalotu grzybni barwy szarej do szaro fioletowej. Nalot stopniowo pokrywa coraz większe partie liści i pędów. Z biegiem czasu w miejscu nalotu pojawiają się jasnozielone z czasem żółknące plamy. W końcowej fazie choroby porażone liście całe żółkną, więdną i zamierają. Charakterystyczne dla mączniaka rzekomego jest wtórne porażenie chorych liści i pędów przez grzyby saprofityczne, które tworzą na powierzchni liści ciemny nalot grzybni.

Cebula wydaje wciąż nowe liście, wskutek czego powstaje charakterystyczna gruba szyjka.

Grzyb zimuje w postaci grzybni w porażonych cebulach i nasionach oraz w postaci zarodników przetrwalnikowych w resztkach roślinnych i glebie, w której mogą zachować żywotność do 6 lat. W okresie wegetacji grzyb wytwarza zarodniki konidialne, które w warunkach naszego kraju są źródłem infekcji na plantacjach cebuli. Zarodnikowanie przebiega szczególnie intensywnie przy wilgotności powietrza zbliżonej do 100%.

Bardzo duże znaczenie zapobiegawcze w zwalczaniu choroby ma wczesne niszczenie chwastów zwiększających wilgotność powietrza w strefie roślin. Na nasienniki należy przeznaczać wyłącznie cebule zdrowe o cienkich szyjkach, pochodzące z nie porażonej plantacji. Od momentu pojawienia się pierwszych objawów choroby, plantacje należy opryskiwać zgodnie z zaleceniami najnowszego programu ochrony roślin warzywnych.
poniedziałek, 05 maja 2014 08:18

Choroby warzyw – głownia cebuli

Sprawcą choroby jest grzyb należący do klasy podstawczaków. Choroba występuje w klimacie umiarkowanym, znana jest w wielu krajach europejskich, również w Polsce. Poraża przede wszystkim cebulę uprawianą z siewu, por i niektóre dziko rosnące gatunki roślin cebulowych. Nie poraża cebuli uprawianej z rozsady i dymki.

Choroba objawia się zaraz na początku wegetacji. Na liścieniach i pierwszych liściach porażonych siewek widać krótkie, ciemne i zgrubiałe smużki. W okresie 3 – 4 tygodni duża część chorych siewek zamiera. Na plantacji powstają charakterystyczne puste place. W miarę wzrostu roślin na liściach powstają długie sine smugi. W obrębie smug skóra liści pęka i wysypują się brunatno czarne zarodniki. W późniejszym okresie wegetacji podobne smugi powstają na liściach i cebulach roślin starszych. Porażone rośliny, które przeżyją tworzą cebule gorszej jakości, gnijące podczas przechowywania.

Zarodniki z porażonych roślin przedostają Siudo gleby, w której mogą przetrwać kilka lat w stanie spoczynku, nie tracąc zdolności do infekcji. W sprzyjających warunkach kiełkujące zarodniki tworzą grzybnię, która przenika do liścienia kiełkującej rośliny a później do młodych liści. Grzyb nie przenosi się na nasionach.

W zapobieganiu występowaniu choroby i jej zwalczaniu ważnym jest płodozmian. Na tym samym polu nie należy uprawiać cebuli częściej niż co 3 – 4 lata. Nasiona wysiewać do gleby należycie przygotowanej, nie za wilgotnej o pH nie niższym od 6,5. Nasiona przed siewem należy zaprawiać zgodnie z aktualnym programem ochrony warzyw..

 Jarosław Górski

piątek, 18 kwietnia 2014 10:10

Zakładanie trawnika

Trawnik w ogrodzie przydomowym jest tłem dla kwiatów, drzew i krzewów. Trawnik prawidłowo założony i  pielęgnowany daje wrażenie przestrzeni, porządku i ładu.

Przystępując do założenia trawnika należy na około 2 tygodnie przed planowanym terminem siewu trawy lub wcześniej, glebę pod trawnik odpowiednio przygotować. Kiedy gleba osiądzie siać trawę.

Teren pod trawnik powinien być idealnie oczyszczony z chwastów trwałych w szczególności perzu i mniszka lekarskiego. Bardzo dobrym i często wykorzystywanym do całkowitego zniszczenia chwastów jest preparat chemiczny Roundup. Herbicyd ten należy stosować na zielone części roślin w dawce zgodnej z zalecaną na opakowaniu. Z terenu przeznaczonego pod założenie trawnika należy również usunąć wszelkie zanieczyszczenia mechaniczne (kamienie, pręty cegły itp.). Niekiedy zachodzi potrzeba wymiany gleby zdegradowanej z powodu zanieczyszczeń chemicznych (olejami, kwasami).

Odpowiednimi glebami pod trawnik ą gleby gliniasto-piaszczyste lub piaszczysto – gliniaste, próchniczne, żyzne o dobrej strukturze i odczynie słabo kwaśnym (pH 5,5-6,5). Po ewentualnym dowiezieniu gleby i splantowaniu terenu, grubość warstwy ornej powinna wynosić 20 – 25 cm. Gleby zbyt piaszczyste należy uzupełnić zwietrzałą gliną  lub glebą gliniastą oraz torfem. Zamiast torfu można dać rozłożony obornik w dawce 30 – 40 kg na ar. Wskazane jest również nawiezienie terenu pod trawnik mieszankami mineralnymi np. Azofoską w ilości 6 kg na ar. Wspomniane dodatki należy równomiernie rozprowadzić na całym terenie i płytko przyorać lub przekopać. Następnie teren wyrównać i zagrabić. Dla skrócenia czasu osiadania gleby można ją zwałować.

Na tak przygotowanym terenie przeznaczonym do założenie trawnika, przystępujemy do siewu trawy. Wybór gatunków traw jest bardzo istotny. Można korzystać z gotowych mieszanek traw gazonowych. Skład tych mieszanek stanowi 2 do 5 gatunków traw. Zasadniczym składnikiem mieszanek traw gazonowych jest życica trwała czyli rajgras angielski, inne gatunki to: kostrzewa czerwona, kostrzewa różnolistna, kostrzewa owcza, mietlica pospolita, wiechlina łąkowa.

Możemy korzystać również z mieszanek traw boiskowych i łąkowych.

Jako normę wysiewu przyjmuje się dla traw zakres od 1,5 do 2,5 kg na ar. Traw gazonowych można wysiewać mniej, gdyż trawy te doskonale się krzewią i przy odpowiedniej pielęgnacji (częste koszenie, wałowanie, nawadnianie) wytworzą zwartą darń przypominającą miękki dywan. Bardzo ważna jest pora siewu trawy. Przyjęto jako najwłaściwsze dwie pory: wiosenna – w kwietniu i na początku maja oraz letnią w sierpniu i we wrześniu.

Trawę można siać siewnikiem lub ręcznie. Przy siewie ręcznym nasiona powinny być rozrzucone równomiernie. Dla ułatwienia sobie pracy należy podzielić nasiona na dwie równe części i rozrzucić je w dwóch przeciwnych sobie kierunkach. Po siewie nasiona lekko przegrabić i powierzchnię przyszłego trawnika zwałować wałem gładkim.  W normalnych warunkach trawa wschodzi po 8 – 10 dniach, a po dwóch tygodniach zaczyna się krzewić. Kiedy trawa osiągnie wysokość około 10 -15 cm trzeba ja pierwszy raz skosić. Bezpośrednio po koszeniu należy ostrożnie zgrabić ściętą trawę a powierzchnię trawnika ponownie przywałować wałem gładkim.

 

Jarosław Górski

WODR Poznań

piątek, 18 kwietnia 2014 08:36

Choroby warzyw - mokra zgnilizna cebuli

Sprawcą choroby są bakterie. Mokrą zgniliznę cebuli najczęściej powodują dwie bardzo podobne do siebie bakterie z rodzaju Erwinia.

Choroba może nasilać się w okresach gorącej i wilgotnej pogody. Porażeniu roślin przez bakterie sprzyjają nadmierne, nieodpowiednie nawożenie, mało przepuszczalne gleby oraz uszkodzenia roślin spowodowane przez szkodniki. W okresie wegetacji bakteria przenoszona jest przez owady (np. śmietka) i mechanicznie podczas prac pielęgnacyjnych.

W przechowalni choroba objawia się w początkowej fazie rozwoju ciemnymi plamami wewnątrz przechowywanych cebul. Później tkanki cebuli w porażonych miejscach miękną i ulegają rozpadowi. Cebule często pękają, następnie gniją. Tkanki zmieniają się w śluzowatą cuchnącą maź lub robią się jakby wodniste. Rozpadające się tkanki zawierają ogromne ilości bakterii.

Miejscem porażenia cebuli są otwarte ranki i pęknięcia, przez które bakterie przenikają do wnętrza. Optymalna temperatura dla rozwoju bakterii i jednocześnie choroby to 25 – 30oC. Bakterie giną w temperaturze 48 – 51oC.

Zwalczanie choroby nie jest łatwe. Wszystkie rośliny z objawami chorobowymi należy usunąć i zniszczyć. Bardzo ważne jest odpowiednie zmianowanie. Rośliny podatne, wrażliwe na chorobę nie mogą być uprawiane na tej samej glebie przez 3 lata. Należy prowadzić systematyczną ochronę roślin przed szkodnikami, ponieważ mogą one uszkadzać rośliny i roznosić bakterię.

Po wyrwaniu cebuli dojrzałej i pozostawieniu jej na polu przez 5 -10 dni celem dosuszenia lub dosuszeniu w suszarni w temperaturze 37-48oC, mokrą zgniliznę cebuli zwalczamy selekcjonując dojrzałą cebulę. Przed zmagazynowaniem należy odrzucić cebule zgniłe i nadgniłe. W przechowalni należy utrzymywać  temperaturę 0 – 1oC  i wilgotność powietrza 65%. Poszczególne partie cebuli należy często kontrolować i w razie stwierdzenia zgnilizny przebrać i chore cebule usunąć.

<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 następna > ostatnia >>
Strona 1 z 6