Start Jarosław Górski

Jarosław Górski

Adres strony WWW: E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

piątek, 24 października 2014 13:31

Choroby warzyw – rdza fasoli

Rdza fasoli jest chorobą, której sprawcą jest grzyb należący do klasy podstawczaków. Choroba występuje we wszystkich krajach, gdzie uprawiana jest fasola. Silniejsze występowanie rdzy może znacznie zmniejszyć plon strąków oraz nasion.

Objawy choroby występują na górnej stronie liści w postaci żółtawych lub jasnobrunatnych plam. Na plamach tych zlokalizowane są ciemne uwypuklenia, tzw. kupki. Na dolnej stronie liści występują koncentrycznie ułożone białawe czarki. W połowie lata pojawiają się na obydwu stronach liści oraz na pędach i strąkach rdzawobrunatne uwypuklenia, będące skupieniami zarodników letnich. Pod koniec lata w ich miejscu powstają brunatnoczarne skupienia z zarodnikami zimowymi. Rośliny opanowane przez rdzę rosną słabiej, wcześniej porażone strąki ulegają zniekształceniu, liście przedwcześnie zamierają i zasychają.

Rdzę fasoli powoduje grzyb jednodomowy, przechodzący wszystkie fazy rozwojowe wyłącznie na fasoli. Zimuje pod postacią zarodników zimowych, które wiosną kiełkują wytwarzając zarodniki podstawkowe. Zarodniki podstawkowe są źródłem infekcji pierwotnych. Infekcji wtórnych w okresie wegetacji dokonują zarodniki letnie wytwarzane w kilku generacjach.

Gdy zauważymy pierwsze porażone rośliny na plantacji, należy je natychmiast usunąć z uprawy. Nawożenie nawozami fosforowymi i potasowymi zwiększa odporność roślin fasoli na porażenie rdzą.


Źródło: A. Studziński „Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych”.

piątek, 26 września 2014 13:51

Choroby warzyw – antraknoza fasoli

Antraknoza fasoli jest chorobą, której sprawcą jest grzyb należący do klasy grzybów niedoskonałych. Choroba występuje we wszystkich krajach, gdzie uprawiana jest fasola. W Polsce jest jedną z groźniejszych chorób fasoli powodującą nierzadko duże szkody. Poraża najsilniej odmiany szparagowe. Ponadto bardziej podatne na tę chorobę są odmiany, które silniej się rozrastają i tworzą zwarte owocostany.

Objawy choroby występują już często na liścieniach w postaci wgłębnych plamek o zabarwieniu czerwonawym lub brązowym. Nieco później na części podliścieniowej i na pędach tworzą się bardziej nieregularne, wydłużone w kształcie smug plamy nekrotyczne barwy brunatnej. Podobne objawy obserwuje się na nerwach liści, ale obejmują one często blaszkę liściową. Na strąkach tworzą się okrągławe, brunatne, często wgłębione plamy. Plamy te są duże, o średnicy do 1 cm, wyraźnie koncentryczne z brzegiem wzniesionym. W przypadku większego nasilenia choroby plamy zlewają się, obejmując dużą powierzchnię strąka. W miejscu plam tkanka strąka przeważnie ulega zniszczeniu i wówczas powstają również brunatne plamy na nasionach. Podczas wilgotnej pogody plamy na opanowanych organach roślin pokrywają się różowym nalotem.

Grzyb zimuje głównie w nasionach oraz resztkach porażonych roślin. W okresie wegetacji rozprzestrzenia się za pomocą zarodników konidialnych przenoszonych przez krople deszczu, a na większe odległości przez wiatr. Rozwojowi choroby sprzyjają zatem długotrwałe opady deszczu, obfita rosa oraz mgła.

Aby zapobiegać chorobie, należy wysiewać nasiona zdrowe i pochodzące ze zdrowych plantacji, nie przekraczając norm wysiewu. Profilaktycznie nasiona należy zaprawiać zgodnie z zaleceniami Programu Ochrony Warzyw. Opryskiwać plantację środkami ochrony roślin należy również zgodnie z zaleceniami Programu Ochrony Warzyw, nierzadko już wkrótce po wzejściu roślin.

piątek, 26 września 2014 11:15

Formowanie i prowadzenie żywopłotu

Cięcie żywopłotu po posadzeniu

Krzewy liściaste sadzone wiosną tnie się zaraz po posadzeniu, sadzone jesienią dopiero na przedwiośniu – luty, marzec. Żywopłoty formowane tniemy nisko 5-10 cm nad ziemią, aby doprowadzić do właściwego zwarcia krzewów. Krzewy ozdobne z kwiatów w żywopłotach nienormowanych tnie się tak, jak krzewy sadzone pojedynczo, tzn. skracamy przede wszystkim ich długie pędy w różnym stopniu od około 1/3 do 2/3 oraz usuwamy całkowicie przy ziemi pędy krzyżujące się i słabe. Rośliny zimozielone, zarówno liściaste jak i iglaste, nie mogą być tak radykalnie skracane. Na ogół wystarcza tu niewielkie cięcie korekcyjne, wyrównawcze.

Dalsze prowadzenie żywopłotu

Pierwszy etap prowadzenia żywopłotu to jego formowanie, czyli doprowadzenie go do określonych rozmiarów. Przy sadzeniu młodych roślin trwa on przynajmniej kilka lat. Roczny przyrost żywopłotu na tym etapie należy utrzymywać w granicach około 5-15 cm, przy czym mniejsze wartości dotyczą żywopłotów ogródkowych i niskich.

Drugi etap prowadzenia to stabilizacja żywopłotu, czyli ograniczenie do minimum jego podwyższania. Usuwamy teraz nowe pędy prawie całkowicie, pozostawiając tylko ich nasady o długości 1-2 cm. Żywopłot formowany musi wyglądać porządnie przez cały rok, a więc powinien stale utrzymywać swoje ściśle geometryczne kształty. Osiągniemy to wykonując w odpowiednim terminie przynajmniej dwa cięcia; pierwsze późną wiosną lub wczesnym latem, a więc w końcu maja lub czerwcu, kiedy młode pędy nie są jeszcze zbyt zdrewniałe; drugie latem w sierpniu, kiedy wzrost jest już zakończony, a więc nie wyrastają już nowe pędy. Między pierwszym a drugim zasadniczym cięciem należy wykonać cięcie korekcyjne, usuwając wybujałe pędy z żywopłotu.

Opracowanie: Jarosław Górski, WODR Poznań

 

Bakterioza obwódkowa fasoli jest chorobą bakteryjną, występującą w całej Europie. W Polsce jest notowana we wszystkich rejonach kraju. Powoduje nierzadko duże szkody.

Objawy choroby występują już często na liścieniach i łodygach młodych siewek w postaci czerwonobrunatnych plamek. Później na liściach tworzą się nieregularne, jasnozielone jakby tłuste plamy, otoczone żółtą, rozlaną obwódką, widoczną tylko we wczesnym stadium rozwoju choroby. Następnie plamy ciemnieją i zasychają. Na strąkach plamy są okrągławe, wgłębione, ciemnozielone (na odmianach o zielonych strąkach) lub żółtoszare (na odmianach o żółtych strąkach) z wyraźną obwódką. Podczas wilgotnej pogody pojawiają się na plamach śluzowate kropelki, tzw. rosa bakteryjna. Porażeniu ulegają również nasiona. Na nasionach białych powstają żółte plamy różnej wielkości. Wcześniej porażone nasiona mogą się pomarszczyć, a plamy na nich przybierają barwę brunatną. Jeżeli bakterie przedostaną się do wiązek przewodzących roślin, to wyglądają one jak ugotowane, zwiędnięte. Na pędach plamy są zwykle wydłużone, barwy brunatnej.

Rozwojowi choroby sprzyja duża wilgotność powietrza oraz gęsty siew. Na rok następny bakterie przenoszone są głównie przez porażone nasiona, rzadziej przez resztki chorych roślin. W okresie wegetacji rozprzestrzeniają się przez krople deszczu i zakażają sąsiednie rośliny przez szparki oddechowe lub rany.

Aby zapobiegać chorobie, należy wysiewać nasiona zdrowe i pochodzące ze zdrowych plantacji, nie przekraczając norm wysiewu. Podczas wilgotnej pogody nie należy wykonywać prac pielęgnacyjnych, gdyż zwiększa to możliwość infekcji. Opryskiwać plantację środkami ochrony roślin zgodnie z zaleceniami Programu Ochrony Warzyw, nie rzadko już wkrótce po wzejściu roślin.

Opracował: Jarosław Górski
Źródło: A.Studziński ,Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych".

piątek, 18 lipca 2014 10:52

Choroby warzyw – mozaika zwykła fasoli

Mozaika zwykła fasoli jest chorobą wirusową, występującą we wszystkich krajach Europy. Rozpowszechniona jest również w Polsce. W różnym stopniu poraża odmiany fasoli zwyczajnej.

Wirus powoduje zwężenie blaszek liściowych, które jednocześnie są zmniejszone i zawinięte w dół. Na powierzchni blaszek liściowych powstają różnej wielkości wydęcia układające się wzdłuż nerwu głównego. Brzegi liści przybierają zabarwienie jasnozielone do żółtawego. Podobne rozjaśnienia występują pomiędzy grubszymi nerwami, przy czym przylegające do nich części blaszki pozostają intensywnie zielone. Porażone rośliny są zahamowane we wzroście, kwitną słabo i  na ogół z dużym opóźnieniem. Strąki są mniejsze i zniekształcone oraz zawierają nie w pełni rozwinięte nasiona. Objawy porażenia i stopień nasilenia choroby zależą w dużym stopniu od odmiany fasoli, terminu zakażenia oraz czynników atmosferycznych.

Wirus przenosi się na rok następny z nasionami, a w okresie wegetacji jest przenoszony z sokiem przy ocieraniu się roślin oraz przede wszystkim przez wiele gatunków mszyc. Mszyce na plantacji fasoli należy bezwzględnie zwalczać, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa.

Źródło: A. Studziński, Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych

wtorek, 08 lipca 2014 14:14

Choroby warzyw – chwościk chrzanu

Sprawcą choroby jest grzyb z klasy grzybów niedoskonałych. Choroba występuje w większości krajów Europy, w tym również w Polsce. Poraża odmiany uprawne chrzanu oraz chrzan dziko rosnący. W sprzyjających dla rozwoju choroby warunkach może wyrządzić większe szkody, szczególnie na plantacjach uprawnych. W warunkach klimatycznych Polski rzadko powoduje szkody o znaczeniu gospodarczym.

Charakterystyczne objawy choroby to pojawiające się na obu stronach porażonych liści okrągławe plamy o średnicy od 3 do 15 mm. Zabarwienie plam jest początkowo brudnozielone, a później jasnobrunatne z brudnooliwkowym nalotem.

Zimuje głównie grzybnia na obumarłych liściach. Z grzybni tej rozwijają się na wiosnę zarodniki konidialne dokonujące pierwotnych infekcji. W okresie wegetacji chrzanu infekcji wtórnych dokonują zarodniki konidialne wytwarzające się z grzybni na powierzchni plam. Rozwojowi choroby sprzyja ciepła pogoda z częstymi i obfitymi opadami deszczu.

Zwalczanie choroby polega na usuwaniu i paleniu porażonych liści, co ogranicza występowanie choroby w następnym roku. Przy spodziewanym, dużym nasileniu choroby, gdy pojawią się pierwsze plamy, można opryskać rośliny preparatem miedziowym i w razie czego powtórzyć zabieg po 7-10 dniach. Dodatek środka zwiększającego przyczepność cieczy użytkowej zwiększy skuteczność zabiegu.

Jarosław Górski

Źródło: A.Studziński, Atlas chorób i szkodników roślin warzywnych.

wtorek, 01 lipca 2014 11:34

Choroby warzyw - szara pleśń cebuli

Sprawcą choroby są trzy grzyby należące do klasy grzybów niedoskonałych. Powodują one powszechnie znaną chorobę przechowalniczą cebuli.

W latach wilgotnych już na polu pod koniec okresu wegetacji pojawia się na obumierających, leżących na ziemi liściach szary, pylący nalot. Taki sam nalot może pokazać się na dojrzewających nasiennikach, których łodygi łamią się. Nasiona mają zmniejszoną zdolność kiełkowania. W przechowalniach objawy choroby występują najpierw na szyjce cebuli w postaci brunatnych, lekko zagłębionych plam. W miejscu plam tkanki miękną i gniją. Zgnilizna obejmuje stopniowo całą cebulę. Po pewnym czasie w okolicy szyjki pojawia się gęsty, szary nalot, a między łuskami cebuli i na jej powierzchni czarne grudki. Są to przetrwalniki grzyba. W końcu cebula całkowicie zasycha.

Grzyby zimują na przechowywanej cebuli. Z wysadkami cebuli przedostają się na pole. Z przetrwalników rozwija się grzybnia żyjąca na obumarłych łuskach. W odpowiednich warunkach grzybnia wytwarza zarodniki, które przenoszone przez wiatr i deszcz przedostają się na rośliny cebuli, porażając liście i wnikając przez szyjkę do wnętrza cebuli. Najczęściej jednak infekcja następuje po obcięciu szczypioru. Sprzyja jej wysoka wilgotność powietrza i niedosuszenie cebul po zbiorze.

W zwalczaniu tej choroby najważniejszym jest racjonalne nawożenie plantacji azotem – cebuli nie można przenawozić tym składnikiem. Należy zbierać cebulę w pełni dojrzałą możliwie podczas suchej pogody. Po wyrwaniu cebulę suszyć na polu przez 5-10 dni i po tym czasie obcinać szczypior. W razie potrzeby dosuszyć cebulę w temperaturze 37-48oC. Porażonej cebuli nie wolno magazynować. Zdrową cebulę przechowywać w temperaturze 0-1oC i wilgotności powietrza około 65%.

Opracował: Jarosław Górski
Żródło: A. Studziński „Atlas Chorób i Szkodników Roślin Warzywnych”

 

 

 

piątek, 30 maja 2014 09:29

Zakładanie żywopłotu

Zasadniczym zadaniem żywopłotów, jak wynika z ich nazwy, jest tworzenie żywego, zwartego ogrodzenia, zastępującego płoty, parkany i mury. Bronią więc one dostępu nieproszonym gościom – ludziom i zwierzętom, chronią przed kurzem, osłabiają siłę wiatrów wysuszających glebę. Wpływają korzystnie na mikroklimat, zapobiegają tworzeniu się zasp śnieżnych przy drogach i torach kolejowych, zasłaniają szpecące otoczenie, śmietniki, komposty. Nie można również pominąć ich wartości zdobniczych, jako żywych elementów naszych ogrodów, parków i zieleńców.

Ze względu na konkretne zadania żywopłotów, rośliny żywopłotowe muszą spełniać określone wymogi w stosunku do specyficznej uprawy jaką jest żywopłot.

Rośliny żywopłotowe muszą znosić przycinanie – stałe cięcie nie powinno wpływać osłabiająco na rośliny ani powodować ich przedwczesnego zamierania. Powinny posiadać zdolność do zagęszczania się – cięcie powinno pobudzać do wzrostu pączki śpiące, znajdujące się na starszych gałęziach i pniach. Nie powinny tworzyć odrostów i rozłogów – w przeciwnym wypadku żywopłot trudno utrzymać w określonych granicach. Dobrze będzie jeżeli rośliny żywopłotowe będą odporne na choroby i szkodniki oraz wytrzymałe na niskie temperatury – cecha ważna szczególnie w rejonach o długich mroźnych zimach.

Ważniejsze gatunki krzewów oraz drzew na żywopłoty formowane i nie formowane:

  • Berberys pospolity – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 1,5 m, średnio przydatny do formowania. Krzew na gleby suche i średnio wilgotne, częścią ozdobną są kwiaty i owoce.
  • Buk pospolity – drzewo zrzucające liście na zimę, dające żywopłot o wysokości od 1,0 do 4,0 m, o dużej przydatności do formowania. Drzewo przydatne na gleby średnio wilgotne.
  • Bukszpan wieczniezielony – krzew zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,5 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Cis pospolity – drzewo zimozielone, dające żywopłot o wysokości od 1,0 do 3,0 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Drzewo przydatne na gleby średnio wilgotne.
  • Dereń biały – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 1,5 m wysokości, średnio przydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne i wilgotne, częścią ozdobną są pędy.
  • Jałowiec pospolity – krzew zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 1,5 m wysokości, o dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Karagana syberyjska – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 2,0 m, o dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby suche i średnio wilgotne.
  • Ligustr pospolity – krzew częściowo zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 1,0 do 2,0 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Mahonia pospolita – krzew zimozielony, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, nieprzydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne. Częścią ozdobną są kwiaty i owoce.
  • Pięciornik krzewiasty – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, średnio przydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby suche i średnio wilgotne. Częścią ozdobną są kwiaty.
  • Pigwowiec japoński – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, średnio przydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne. Częścią ozdobną są kwiaty i owoce.
  • Przeczka alpejska – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, o bardzo dużej przydatności do formowania. Krzew przydatny na gleby średnio wilgotne.
  • Tawuła białokwiatowa – krzew zrzucający liście na zimę, dający żywopłot o wysokości od 0,5 do 1,0 m, nieprzydatny do formowania. Krzew przydatny na gleby suche, częścią ozdobną są kwiaty.
  • Żywotnik zachodni – drzewo zimozielone, dające żywopłot o wysokości od 1,0 do 4,0 m, o dużej przydatności do formowania. Drzewo przydatne na gleby średnio wilgotne.

Przed sadzeniem żywopłotu ważne jest odpowiednie przygotowanie gleby i o ile to możliwe, wybór stanowiska – miejsca gdzie będzie żywopłot rósł.

Światło słoneczne ma duży wpływ na wzrost i wygląd roślin. Korzystnie wpływa na pokrój drzew i krzewów, ich zagęszczenie, kwitnienie i owocowanie. Zacienione żywopłoty formowane łatwo stracą dolne gałęzie i staną się ażurowe, a nie cięte słabo kwitną. W takich, niekorzystnych miejscach należy więc sadzić rośliny cieniolubne lub cienioznośne jak: cisy, a z liściastych zimozielone, przede wszystkim bukszpan. Nie powinno sadzić się żywopłotu pod szerokimi konarami drzew. Przeciętnie żyzna i wilgotna gleba, nie zachwaszczona roślinami trwałymi, nie wymaga specjalnego przygotowania przed sadzeniem żywopłotu. Pod gleby bardzo suche lub mokre czy alkaliczne lub kwaśne należy dobrać odpowiednie gatunki krzewów. Przed sadzenie zaleca się przekopanie pasa ziemi w miejscu przyszłego żywopłotu, uzależniając jego szerokość i głębokość m. in. od jakości i wielkości systemu korzeniowego sadzonych roślin. Najważniejsze przy tym jest wybranie korzeni i kłączy chwastów trwałych (np. perz, osty, powój), które później są prawie niemożliwe do usunięcia ze środka żywopłotu. Poprawa jakości gleby słabszej polega na dodaniu lepszej ziemi (np. kompostowej), torfu ogrodniczego lub starego dobrze rozłożonego obornika, zwłaszcza gdy sadzimy rośliny o zwiększonych wymaganiach glebowych.

Żywopłoty z krzewów zrzucających liście na zimę sadzi się w tym samym okresie roku co iine krzewy tzn. wiosną (marzec, kwiecień) lub jesienią (październik, listopad). Krzewy w żywopłotach sadzi się zwykle jedno lub dwurzędowo, rzadziej wielorzędowo. Łatwiejsze w prowadzeniu są żywopłoty niestrzeżone, które zakładamy z krzewów osiągających taką wielkość i formę jaki ma być żywopłot. Żywopłoty strzyżone są mniej zalecane, należy je odtwarzać przede wszystkim w zieleni zabytkowej. Żywopłot jednorzędowy sadzi się przy sznurze jednym rzędem. Krzewy mające bardziej rozrośnięty system korzeniowy sadzi się w rowy głębokości 30 cm równo ustawiając je przy jednej krawędzi. Przy sadzeniu żywopłotu dwurzędowego rów powinien być odpowiednio szeroki w zależności od zaplanowanej odległości między rzędami np. 30 – 50 cm, a krzewy rozmieszczone przy obu krawędziach. Sadząc w rowie, należy najpierw rozmieścić rośliny i częściowo zasypać korzenie, aby rośliny się nie przesuwały. Następnie dosypuje się gleby do połowy głębokości rowu i przytrzymując każdy krzew kolejno, udeptuje się ziemię. Później należy zasypać rów całkowicie i ponownie ziemię udeptać. Przy sadzeniu jesiennym po podlaniu okopcowuje się cały żywopłot. Wiosną usypuje się wzdłuż wałki pomocne przy podlewaniu. Żywopłoty z dużych krzewów sadzi się przy sznurze sadząc każdą roślinę oddzielnie. Krzewy po posadzeniu należy obficie podlać, dając 10 l wody pod roślinę.

piątek, 30 maja 2014 07:35

Choroby warzyw – rdza pora

Sprawcą choroby jest grzyb, należący do klasy podstawczaków. Poraża cebulę zwyczajną, pora, szalotkę szczypiorek i czosnek. Występuje najczęściej na szczypiorku, wyrządzając szkody oznaczeniu gospodarczym.

Wiosna na liściach pojawiają się żółte lub pomarańczowe, okrągłe lub wydłużone plamki. Nieco później ukazują się małe plamki rdzawoczerwone, są one rozproszone na liściu lub ustawione w rzędach, okryte cienkim nabłonkiem, który po pewnym czasie pęka, odsłaniając złoża rdzawych zarodników. Pod koniec wegetacji pojawiają się plamki czarne, długości ok. 1mm, długo okryte nabłonkiem.

Rdza pora jest rdzą jednodomową. Zimują zarodniki, które wiosną kiełkują zakażając rośliny żywicielskie. Przez cały okres wegetacji rdza rozprzestrzenia się głównie za pomocą zarodników. W końcu na porażonych roślinach tworzą się jesienne stadia rozwojowe rdzy – zarodniki typu przetrwalnikowego.

Rozwój choroby można ograniczyć dokładnie zbierając i paląc resztki roślin po zbiorze. Aby uniemożliwić kiełkowanie zarodników na wiosnę należy po zbiorze pole głęboko zaorać.. Ponadto należy stosować właściwe zmianowanie. W razie wystąpienia choroby należy plantację opryskać preparatami chemicznymi z dodatkiem środka zwiększającego przyczepność, zgodnie z zaleceniami programu ochrony warzyw.

poniedziałek, 19 maja 2014 07:15

Pielęgnacja trawnika

Podstawowe prace pielęgnacyjne w utrzymaniu trawnika to: koszenie, odchwaszczanie, nawadnianie i nawożenie. Inne zabiegi pielęgnacyjne to: cięcie pionowe oraz przewietrzanie.

Koszenie.

Regularne koszenie trawy zapewnia estetyczny wygląd trawnika, powoduje lepsze krzewienie się trawy, nie dopuszcza do jej zakwitania oraz niszczy chwasty. Koszenie powinno odbywać się raz w tygodniu począwszy od kwietnia do października. W pierwszym roku uprawy trawnik po każdym koszeniu należy wałować. Wysokość koszenia 3,0 – 4,0 cm. Do koszenia trawników najwłaściwsze są kosiarki mechaniczne. Trawę nie skoszoną przy brzegach trawnika należy skosić podkaszarką lub powycinać nożycami. Najlepiej jest gdy kosiarka zaopatrzona jest w zbiornik na skoszoną trawę , gdyż w przeciwnym wypadku trzeba ją zgrabiać ręcznie. Zebraną trawą można ściółkować grupy krzewów, bądź przeznaczyć ją na kompost.

Odchwaszczanie.

Chwasty jednoroczne niszczy się przez częste koszenie, uniemożliwiając im wytworzenie nasion i rozsianie się. Chwasty trwałe trzeba usuwać ręcznie przed każdym koszeniem. Mniszki i osty wycina się głęboko (15-20cm) z korzeniami za pomocą specjalnej motyczki w kształcie dłuta lub noża. Mech usuwa się grabiami, szczególnie wiosną należy go dokładnie wygrabić oraz przez wapnowanie. Większe powierzchnie trawników należy odchwaszczać chemicznie za pomocą herbicydów.

Nawadnianie.

Jeśli nie pada deszcz, trawniki muszą być podlewane. Szczególnie wskazane jest podlewanie po każdym koszeniu. Trawniki ogrodowe (dywanowe) należy podlewać w okresach suszy nawet codziennie. Wskazane jest aby woda przesiąkła w podłoże na głębokość kilkunastu centymetrów. W tym celu należy na 1 m2 dostarczyć kilkanaście a nawet kilkadziesiąt litrów wody.

Jeżeli nie ma możliwości podlewania to należy w okresach suszy pozostawić świeżo skoszoną trawę przez kilka dni na trawniku. Zabezpiecza to bowiem glebę przed nadmiernym wysuszaniem, a rośliny przed uszkodzeniem przez słońce.

Nawożenie.

Do właściwego wyglądu trawnika niezbędne jest jego nawożenie w okresie wegetacji. Najważniejszym składnikiem nawozów, wykorzystywanych do dobrego utrzymywania trawnika jest azot, natomiast mniej ważnym potas. Azot jako składnik łatwiej wymywany należy stosować w kilku dawkach np. w kwietniu, czerwcu i sierpniu po 0,6 – 0,9 kg N/ar czyli po 1,8 – 2,4 kg saletry amonowej na 1 ar. Nawozy potasowo – fosforowe stosujemy jednorazowo późną jesienią  w ilości 0,8 – 1,2 kg K2O, 0,6 – 0,8 kg P2O5 na 1 ar, czyli około 1,6 – 2,4 kg soli potasowej i 3,0 – 4,0 kg superfosfatu pojedynczego na 1 ar.

Cięcie pionowe.

Zabieg ten ma na celu porozcinanie sfilcowanej warstwy powstałej z obumarłych rozłogów trawy i rozłożonych źdźbeł, pozostałych po skoszeniu. Zabieg ten wykonuje się co kilka lat wczesną wiosną za pomocą specjalnych ostrych grabi a następnie wygrabia się sfilcowaną warstwę.

Przewietrzanie.

Starsze trawniki trzeba co kilka lat przewietrzać, służą do tego specjalne aeratory z umieszczonymi na wale rurko – łopatkami wycinającymi w trawniku i glebie kilkunastocentymetrowej głębokości i około 1 cm średnicy otworki. Glebę wyrzucaną przez aeratory na wierzch zgrabia się i usuwa. Zarówno po cięciu pionowym jak i przewietrzaniu łatwiej przenika do korzeni powietrze i woda.

Jarosław Górsk
WODR Poznań

<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 następna > ostatnia >>
Strona 1 z 6