Start Artykuły filtrowane wg daty: marca 2015

image001

Świnie rasy złotnickiej pstrej stanowią rodzima rasę świń, która jest objęta "Programem Ochrony Zasobów Genetycznych Zwierząt Gospodarskich". Program ten przewiduje wsparcie finansowe dla rolników, w wysokości 570 zł za każdą hodowaną lochę i knura. Warunkiem jest posiadanie minimum 8 loch, natomiast stado ubiegające się o dopłaty nie może przekroczyć 100 loch. Świnie te cechują się gorszymi wynikami produkcyjnymi, gorszymi dobowymi przyrostami, większym otłuszczeniem, z tej przyczyny zmniejszyło się zainteresowanie producentów wieprzowiny tą rasą.
Instytut Zootechniki przedstawia następującą charakterystykę świń tej rasy:  

Świnia rasy złotnickiej pstrej jest średnio duża, o harmonijnej budowie ciała, dobrze związana. Dopuszczalny jest dymorfizm płciowy szczególnie w starszym wieku. Głowa powinna być średniej wielkości, ryj średnio długi i prosty, uszy pochylone do przodu, średniej wielkości. Tułów długi, lekko spłaszczony, dopuszczalna jest lekka karpiowatość grzbietu. Zad dobrze wypełniony, może być lekko spadzisty. Kończyny mocne o grubej kości. Co najmniej 12 prawidłowo rozwiniętych sutek, dopuszczalna jest asymetria jednego sutka. Umaszczenie łaciate, czarno - białe, ponad 50% maści białej, przy czym najbardziej pożądany
jest układ łat sprawiający wrażenie “drugiej skóry" narzuconej na grzbiet zwierzęcia. Eliminować należy osobniki ze skórą siwo pigmentowaną pod białą szczeciną lub rudymi przebarwieniami. Szczecina powinna przybierać barwę pigmentu skóry. Knury odznaczają się wysokim libido, a lochy dużą troskliwością macierzyńską. Płodność rzeczywista wynosi około 11 prosiąt. Masa ciała dorosłych osobników: knury około 300 - 350 kg lochy około 200 - 300 kg Są to świnie w typie mięsno – słoninowym w kierunku mięsnym, późno dojrzewające, o średnim tempie wzrostu. Docelowo zwierzęta te powinny odznaczać się szybszym tempem
wzrostu oraz większą mięsnością.

image002 image003

Locha rasy złotnickiej pstrej z prosiętami po knurze mieszańcu (Duroc x Pietrain). Fot; archiwum własne autora.

W uzasadnieniu konieczności objęcia ochroną populacji świń rasy złotnickiej pstrej czytamy:
Konieczność ochrony świń złotnickich pstrych wynika z:

  • niewielkiej liczebności populacji stwarzającej zagrożenie wyginięciem,
  • występowania u tej rasy odmiennych cech fenotypowych i genetycznych,
  • występowania specyficznych genów, które u innych ras nie występują, lub też występują z małą częstością,
  • możliwości wykorzystania świń tej rasy jako rasy matecznej w produkcji towarowej, w celu uzyskania surowca rzeźnego o lepszych parametrach jakościowych. Stwierdzono, że mieszańce pochodzące z krzyżowań po lochach złotnickich pstrych i knurach pietrain nie ustępują tucznikom krzyżówkowym wbp/ pbz x pietrain.

W naszej obserwacji terenowej dokonano wstępnej analizy prosiąt przeznaczonych na tucz, które były efektem krzyżowania trójrasowego. Prosięta hybrydowe pochodzące po matce złotnickiej pstrej (czystorasowej) i knurze mieszańcu Duroc x Pietrain), należącym do komponentu ojcowskiego.

image004

Prosięta hybrydowe trójrasowe po matce złotnickiej pstrej i knurze mieszańcu Duroc x Pierain. Fot. Archiwum własne autora.

W czasie trwania obserwacji terenowej lustrowano gospodarstwo kilkukrotnie, udzielając porad, odnotowując zaszłości dotyczące hodowli, żywienia tuczników jak również dobrostanu. Obserwacją terenową objęto 32 sztuk prosiąt hybrydowych po losze złotnickiej pstrej i knurze mieszańcu (duroc x pietrain). Prosięta się urodziły się 18, 19 i 20 lutego 2013 roku. Przyjęto 19 lutego 2013 roku jako wspólna datę początkową. Dane o dacie urodzenia pozyskano z "Notesu miotów", lochy w gospodarstwie są pod kontrolą użytkowości. Prosięta zostały odsadzone od lochy gdy osiągnęły masę ciało powyżej 8 kg, miało to miejsce po 40 dniach od urodzenia w dniu 31 marca 2013 roku, a średnia masa odsadzonych prosiąt kształtowała się na poziomie 8,5 kg. Następny etap odchowu warchlaków trwał 61 dni i zakończył się 31. maja 2013 roku, a warchlaki uzyskały średnią masę ciała 29,4 kg. Tucz zasadniczy rozpoczęto 1 czerwca 2013 r. z pierwsza fazą do 70 kg i drugą do końca tuczu, gdy tuczniki osiągnęły średnią masę końcową wynoszącą 121 kg. Masę końcowa określono na podstawie faktury sprzedaży, co miało miejsce w dniu 10 października 2013 roku. W czasie trwania obserwacji analizowano żywienie jakie stosuje rolnik, w razie dużej różnicy w stosunku do zapotrzebowania korygowano je i omówiono z rolnikiem.

image005

Jedna z wizyt doradcy WODR w gospodarstwie, gdzie lochy z prosiętami są utrzymywane w systemie półotwartym, który daje wysoki standard dobrostanu. Fot; archiwum własne autora.

Analiza żywienia tuczników.
image006
image007

Analizę żywienia oparto o "Normy żywienia świń z 1993 r." Z wyliczeń wynikało, że w dotychczasowym żywieniu było zbyt mało lizyny w 1 kg paszy pełnoporcjowej, co daje 0,57 g lizyny na 1 MJ EM, wobec 0,65 g lizyny przewidzianej w normach. Postanowiono zwiększyć udział koncentratu BIOGOLDEN 15/12,5 z .10% do 13%, co uwidocznia poniższe wyliczenie.

Poniżej poprawiona receptura paszy pełnoporcjowej.
image006
image008

Symulacja przyrostów od urodzenia do sprzedaży tj. od 1,5 kg do 121 kg mc

Przedział masy ciała

Przyrost masy ciała

Ilość dni odchowu - tuczu

Przyrost dobowy masy ciała

1,5 kg – 8,5 kg

7 kg

40 dni

175 g

8,5 kg – 30 kg

21,5 kg

61 dni

352 g

30 kg – 70 kg

40 kg

57 dni

701 g

70 kg – 121 kg

51 kg

75 dni

680 g

1,5 kg – 121 kg

119,5 kg

233 dni

512 g
Średni dobowy przyrost życiowy

Porównano uzyskany wynik 512 g z przyrostami standaryzowanymi różnych ras z hodowli elitarnej. Wyniki Instytutu Zootechniki i POLSUSU wskazują, że standaryzowane dobowe przyrosty (od urodzenia do 180 dnia życia) kształtują się na poziomie dla ♀ 634 g. Elitarny knur niemieckiej firmy JSR Hirschmann GmgH użytkowany w "INSEFARM" Sp. z o.o. w Śmiłowie charakteryzował się przyrostem standaryzowanym na poziomie 680 g. Rasa puławska charakteryzuje się standaryzowanymi przyrostami w granicach 451 – 515 g.

image010

 

image011

Przeprowadzono również symulację tempa przyrostów w zależności od wieku dla prosiąt i tuczników hybrydowych, które zostały poddane obserwacji terenowej.

image012

 

image013

Przeanalizowano zużycie paszy pełnoporcjowej (receptura wyżej). Z obliczeń wynika, że na 1 kg przyrostu w przedziale wagowym 30 – 121 kg, zużyto 3,35 kg. Cena 1 kg paszy pełnoporcjowej wyniosła 1,02 zł za kg, według cen z 2013 roku. Rolnik sprzedał tuczniki po 5,80 zł za kilogram plus VAT, co dało cenę brutto 6,26 zł/kg.


Opracował; Jan Sarnowski WODR Poznań 2014 r.

Opublikowany w kategorii: genetyka
poniedziałek, 05 maja 2014 11:00

Przepękla ogórkowata

Na berlińskich targach Fruit Logistica zaprezentowano bardzo oryginalne owoce rośliny o nazwie PRZEPĘKLA OGÓRKOWATA ( Momordica charantia L.) inaczej balsamka ogórkowata. Należy ona do  rodziny dyniowatych, do tej samej co ogórek.  Jest rośliną jednoroczną, ma pnącą łodygę i pokryta jest włoskami. Owoce są podobne do ogórka a ich skórka pokryta jest dużą ilością małych brodawek. Początkowo owce przybierają barwę jasnozieloną, by w miarę dojrzewania zmienić ją na żółtą. Uważa się je za afrodyzjak. Najważniejszą ich zaletą potwierdzoną w badaniach klinicznych jest zawartość w owocach polipeptydu gurmarinu, który ma podobne działanie do insuliny i wpływa na zmniejszenie poziomu cukru w organizmie. W wielu krajach jej właściwości wykorzystuje się w zaleceniach do diety diabetyków.  Oprócz tego warzywo zawiera witaminy - A, B1, B2 i C, a także żelazo, potas i lecytynę. Wartość użytkową i właściwości lecznicze mają wszystkie części nadziemne rośliny. Do spożycia nadają się młode pędy, kwiaty i liście, które spożywa się po ugotowaniu. Jak podają informacje oprócz postaci świeżej warzywo to jest oferowane również w formie sproszkowanego ekstraktu. W Polsce jest to roślina mało jeszcze popularna, chociaż firma W. Legutko posiada w swoim asortymencie jej nasiona. Do niedawna można było ją kupić wyłącznie w sklepach Europy Zachodniej oferujących azjatyckie produkty. Szybko jednak została tam zauważona przez Europejczyków - szukających nowych rozwiązań kulinarnych. Jej owoce uchodzą za najbardziej gorzkie warzywo świata, które po odpowiednim przygotowaniu tzn. moczeniu w mleku lub słonej wodzie spotkać można w daniach kuchni azjatyckiej i afrykańskiej.

Na podstawie informacji ze stron internetowych.

Dorota Piękna-Paterczyk

SPD

Opublikowany w kategorii: produkcja ogrodnicza

Posiadanie zwierząt w gospodarstwie agroturystycznym powoduje, że stają się one bardziej atrakcyjne. Zwierzęta te stanowią swoisty „magnes”, który przyciąga turystów z małymi dziećmi, a także osoby dorosłe. W gospodarstwie, zwłaszcza agroturystycznym powinny być utrzymywane zwierzęta różnych gatunków, a w obrębie gatunku poszczególnych ras. Zwierzęta te swym zachowaniem i wyglądem będą wzbudzały zainteresowanie pensjonariuszy. W tym opracowaniu chciałbym ograniczyć swoje spostrzeżenia tylko do trzody chlewnej, a właściwie do rasy złotnickiej pstrej.

image001

Locha rasy złotnickiej pstrej z prosiętami utrzymywana w systemie półotwartym Fot; archiwum autora.

Świnie rasy złotnickiej pstrej są objęte programem ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich. Należy ona do nielicznych ras rodzimych. Mimo, że pochodzi z północno – wschodnich kresów dawnej Rzeczpospolitej (Wileńszczyzna), to wytworzenie tej rasy i skonsolidowanie jej cech rasowych wiąże się ściśle z Wielkopolską. Jest to świnia mało wybredna co do żywienia oraz warunków utrzymania. Zwierzęta te od wczesnej wiosny do późnej jesieni mogą być utrzymywane w systemie półotwartym z zapewnieniem pomieszczenia, w którym mogą się schronić podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych (deszcz, wiatr, słońce, chłody). Urządzenie kwater z budkami do schronienia się zwierząt, z pewnością wzbogaci architekturę krajobrazu gospodarstwa agroturystycznego.

 

image002 image003

Budki zapewniające ochronę zwierząt przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi Fot; Wiesław Skorupa

 

Dużą zaletą świń rasy złotnickiej pstrej w agroturystyce jest ubarwienie zwierząt. Na białym  tle znajdują się liczne czarne łaty. Lochy te kryte knurami ras komponentu ojcowskiego jak; duroc lub knurem mieszańcowym (duroc x pietrain) dają prosięta, u których na brązowym ubarwieniu są czarne łaty. Pojawiają się również prosięta o ubarwieniu brązowym. Ubarwienie świń złotnickich pstrych i ich mieszańców wzbogacają gospodarstwo agroturystyczne o dodatkowy koloryt.

image005 image006

Po lewej stronie prosię o ubarwieniu brązowym, cecha po duroc, po prawej na białym tle czarne łaty cecha po pietrain.

image007 image006

Prosięta o różnym ubarwieniu. Fot. Archiwum autora

Żywienie świń złotnickich nie powinno stanowić większych trudności. Jak już wcześniej wspomniałem jest to rasa mało wymagająca, co nie oznacza, że ta część chowu może być zaniedbana. Zgodnie z dobrą praktyką i zachowaniem warunków dobrostanu musimy żywienie to oprzeć na zbilansowanej dawce pokarmowej. Genotyp dotyczący dziennych przyrostów tuczników czystej rasy złotnickiej pstrej, która charakteryzuje się stosunkowo niskimi przyrostami. Ta cecha była przyczyną zaniechania chowu świń złotnickich w wielu gospodarstwach, mimo, że mięso z tych tuczników charakteryzuje się bardzo wysokimi walorami smakowymi i kulinarnymi. W programie hodowlanym ochrony zasobów genetycznych świń złotnickich pstrych czytamy, że konieczność ochrony tych świń wynika z:

  • występowania u tej rasy odmiennych cech fenotypowych i genetycznych,
  • występowania specyficznych genów, które u innych ras nie występują, lub też występują z małą częstotliwością,
  • możliwość wykorzystania świń tej rasy jako rasy matecznej w produkcji towarowej, w celu uzyskania surowca rzeźnego o lepszych parametrach jakościowych. Stwierdzono, że mieszańce pochodzące z krzyżowania po lochach złotnickich pstrych i knurach pietrain nie ustępują tucznikom krzyżówkowym wbp/pbz x pietrain.

W dalszej części programu ochrony czytamy; „ zwierzęta te mogą także spełniać funkcje pozaprodukcyjne  , stanowiąc element krajobrazu. Z tego względu mogą okazać się atrakcyjnym elementem stad zwierząt w gospodarstwach agroturystycznych”

Dobre wyniki w tuczu można uzyskać krzyżując lochy złotnickie pstre z knurami rasy duroc. Potomstwo z tego krzyżowania w całości przeznaczamy na tucz. Osobniki te przy zbilansowanym żywieniu osiągają przyrosty dzienne na poziomie 700 g, jest to bardzo istotne, gdyż zabieg krzyżowania  poprawia wyraźnie ekonomikę tuczu. U tuczników pochodzących z krzyżowania zaobserwowano poprawę mięsności, przy jednoczesnym zachowaniu wyjątkowych walorów smakowych i kulinarnych mięsa, które jest charakterystyczne dla wieprzowiny pochodzącej od świń złotnickich czystorasowych.

Poniżej przykład receptury paszy pełnoporcjowej przeznaczonej dla tuczników hybrydowych, gdzie komponentem matecznym była locha złotnicka pstra, a komponentem ojcowskim knur mieszaniec (duroc x pietrain).

Wartość mieszanki pełnoporcjowej dla świń 30 – 110 kg mc.

image008
image009

Osobnym zagadnieniem jest chów i żywienie świń w gospodarstwie ekologicznym. Charakterystyczną cechą rolnictwa ekologicznego jest wzajemne powiązanie; gleba -  roślina – zwierzę i jest prowadzone w cyklu zamkniętym. Jest to taki system gospodarowania, w którym nie stosuje się w uprawie roślin syntetycznych nawozów, pestycydów, regulatorów wzrostu, a w produkcji zwierzęcej syntetycznych dodatków paszowych. W rolnictwie ekologicznym nie uprawia się roślin genetycznie modyfikowanych oraz nie stasuje się pasz z roślin genetycznie modyfikowanych (GMO). Dąży się, aby gospodarstwo było samowystarczalne, a cele ekologiczne były nadrzędne nad ekonomicznymi.

Produkcja zwierzęca jest nieodłącznym działem w gospodarstwie ekologicznym. Z jednej strony zwierzęta są konsumentem ekologicznej paszy, a z drugiej strony dostarczają materię organiczną do użyźnienia gleby. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 w Artykule 22 dopuszcza stosowanie nieekologicznych materiałów paszowych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego pod warunkiem, że są wymienione w załączniku V rozporządzenia, z pewnymi ograniczeniami.

Przykładowa dzienna dawka paszy dla tuczników w przedziale wagowym 30 – 70 kg w żywieniu ekologicznym.

image008
image010

Przykładowa dzienna dawka paszy dla tuczników w przedziale wagowym 70 –110 kg w żywieniu ekologicznym.

image008
image011

Tak skonstruowane dawki żywieniowe powinny zapewnić zadowalające efekty tuczu świń. Uzyskany produkt, a więc mięso wieprzowe musi być pełnowartościowe, wyprodukowane zgodnie wymogami bezpieczeństwa żywnościowego, powinno charakteryzować się dużymi walorami kulinarnymi jak smak , jakość, czy wygląd.

 

image012

Tuczniki hybrydowe złotnicka pstra x F1(duroc/pietrain) Fot. Archiwum autora.

Opracował; Jan Sarnowski WODR Poznań    2014 r.

Opublikowany w kategorii: trzoda chlewna
Jest to najgroźniejsza choroba podstawy źdźbła zbóż. Występuje na pszenicy ozimej, jęczmieniu, życie, pszenżycie. Najmniej podatny na porażenie jest owies. Pojawia się we wszystkich rejonach uprawy zbóż, szczególnie tam gdzie są łagodne i wilgotne zimy oraz chłodne wiosny. Łamliwość podstawy źdźbła zbóż ma największe znaczenie na zbożach ozimych. Zboża jare są mniej narażone na porażenie. Spowodowane jest to krótszym okresem, w którym może nastąpić infekcja. Sprawcą łamliwości podstawy źdźbła zbóż jest grzyb Tapesia yallundae (stadium doskonałe). Stadium konidialne to Pseudocercosporella herpotrichoides, w obrębie którego wyróżniamy dwa typy wzrostowe grzyba:

- Ramulispora herpotrichoides var. acuformis (typ R – żytnie). Typ R zasiedla komórki i tkanki naczyniowe, które są odpowiedzialne za transport wody i składników pokarmowych. Wolno przerasta je i ogranicza transport składników pokarmowych do rozwijającego się kłosa. Powoduje ograniczenie wzrostu rośliny poprzez powolny jej rozwój. Łamliwość podstawy źdźbła zbóż typu R nazwano cichym zabójcą zbóż, w wyniku dużych strat ziarna.

- Ramulispora herpotrichoides var. herpotrichoides (typ W – pszeniczne). Typ W zasiedla przestrzeń międzykomórkową w tkance źdźbła zbóż. Mimo szybkiego tempa rozwoju grzybni, typ W powoduje mniejsze straty plonu, ponieważ odżywia się pasożytniczo tylko w komórkach miękiszu źdźbła.

Typy te różnią się cechami morfologicznymi, barwą, tempem wzrostu kolonii na pożywce oraz skłonnością do zarodnikowania. Typ R można rozróżnić od typu W przeprowadzając bardzo wrażliwy test PCR, który pozwala wychwycić różnice występujące w budowie DNA obydwu typów. Test ten przeprowadzony w fazie BBCH30 pozwala określić typ grzyba przed wystąpieniem objawów. Wynik analizy pomaga w podjęciu decyzji dotyczącej wykonania zabiegu oraz doborze właściwego fungicydu. Typ R ma większy negatywny wpływ niż typ W na plon, siłę źdźbła i masę tysiąca ziaren. Typ R jest trudniejszy do oceny i trudniejszy do zwalczenia.

Grzyb może żyć w glebie przez kilka lat jako saprotrof. W intensywnej uprawie zbóż łamliwość podstawy źdźbła zbóż jest uważana za chorobę o dużej szkodliwości (głównie w uprawie pszenicy). Straty plonu mogą wynosić od 15 do 30%. Próg szkodliwości dla pszenicy w fazie krzewienia oraz 1,2 kolanka to od 20 do 25% chorych roślin. Choroba powoduje spadek ilości oraz masy ziarna. Przy silnym porażeniu może nie dochodzić nawet do tworzenia się ziarna lub powstaje ziarno słabo wykształcone.

Objawy:

Pierwsze objawy, które są trudne do rozpoznania mogą wystąpić już jesienią na młodych roślinach. Pojawiają się pod koniec krzewienia i na początku strzelania w źdźbło. Początkowo na zewnętrznych pochwach liściowych występują bursztynowo-brunatne, wydłużone nekrozy. W efekcie, w okresie zimy ginie część porażonych siewek. Może to prowadzić do przerzedzenia roślin na plantacji. Porażone rośliny krzewią się słabo. W okresie wegetacji grzyb z pochew liściowych przedostaje się na podstawy źdźbła. Wyraźne objawy chorobowe pojawiają się w fazie strzelania w źdźbło, a często dopiero w fazie kłoszenia. Na pochwach liściowych, a później na dolnych międzywęźlach źdźbła, tworzą się owalne, wydłużone, jasnobrunatne plamy (medalionowe), z ciemnobrunatną, rozmytą obwódką. Środkowa część plam jest jasnoszara. Plamy bez ostrego odgraniczenia przechodzą w zdrową tkankę. W zależności od stopnia porażenia plamy występują pojedynczo lub mogą łączyć się ze sobą obejmując cały obwód pędu. W centralnej części plam widoczne są ciemne punkty, sploty grzybni. Na obszarze plam, w źdźble tworzy się watowata grzybnia. W efekcie podstawa źdźbła próchnieje i źdźbła łamią się. W miejscach plam tkanki rośliny murszeją i zasychają co przyczynia się do utrudnionego przewodzenia wody i składników pokarmowych. Chore rośliny przedwcześnie dojrzewają, a ich kłosy bieleją. Powoduje to słabe wykształcenie ziarna. Przy silnym porażeniu źdźbła łamią się w różnych kierunkach i wylegają. Czasami wyleganie jest znaczne. Choroba może być mylona z ostrą plamistością oczkową powodowaną przez Rhizoctonia spp. W przeciwieństwie do pleśni śniegowej łamliwość nie występuje placami, lecz opanowuje łany na większej powierzchni. Objawy choroby najlepiej widać tuż przed dojrzewaniem zbóż.

Źródłem infekcji są głównie resztki pożniwne, samosiewy roślin zbożowych i niektóre trawy, przez które patogen przenosi się na następny rok. Grzybnia powstaje w miejscu plam; żyje w źdźbłach aż do rozłożenia się słomy. Na grzybni tworzą się zarodniki konidialne, które są przyczyną infekcji. Zakażają one siewki zboża tuż nad ziemią, nie uszkadzając korzeni. Tworzące się na ściernisku owocniki stadium workowego (apotecja) nie mają dużego znaczenia w rozwoju choroby. Temperatura optymalna dla zarodnikowania wynosi od 2 do 4°C, a dla infekcji od 8 do 10°C i duża wilgotność powietrza. Czas rozwoju infekcji w temperaturze 10°C wynosi 15 godzin. Konidia mogą zarażać rośliny przez całą jesień. W miejscach infekcji po 3, 4 tygodniach inkubacji na pochwach liściowych można zauważyć brunatne i wodniste nekrozy, które powiększając się przypominają medaliony. W miejscu plam pusta przestrzeń wypełnia się zbitym splotem szarych strzępek. Na plamach w krótkim czasie pojawiają się zarodniki. Rozwojowi choroby sprzyjają dobre gleby, gęste łany, wczesny i głęboki siew jesienią, częsta uprawa zbóż na tym samym polu, ciepła i wilgotna jesień, łagodne zimy, chłodna i wilgotna wiosna. Szkodliwość zwiększa susza na początku lata. Silne porażenie roślin obserwuje się na glebach ciężkich, charakteryzujące się wysokim poziomem wód gruntowych, niskim pH i wysokiej zawartości próchnicy.

Ochrona polega na:

  • stosowaniu właściwego płodozmianu – ograniczanie nadmiernego udziału zbóż i rotacja w uprawie zbóż
  • stosowaniu częstszej uprawy w płodozmianie zbóż jarych niż ozimych
  • prawidłowej agrotechnice czyli stosowaniu terminowej podorywki i dokładnej orki – niszczą źródła infekcji
  • dokładnym przyoraniu resztek pożniwnych gatunku przedplonowego
  • stosowaniu późnego terminu siewu – co ogranicza infekcję jesienią
  • starannym przygotowaniu gleby do siewu
  • stosowaniu doczyszczonego, zdrowego i prawidłowo zaprawionego materiału siewnego
  • opryskiwaniu roślin w fazie jednego, dwóch kolanek fungicydami systemicznymi, zawierającymi związki benzimidazolowe. Dobrą skutecznością charakteryzują się też preparaty zawierające prochloraz. Zabieg opryskiwania należy wykonywać, gdy porażenie przekroczy próg szkodliwości (BBCH 29-32 od 20 do 25% chorych roślin)
  • uprawianiu odmian tolerancyjnych lub o małej podatności na chorobę; zgodnie z ich rejonizacją
  • stosowaniu środków skracających źdźbło (retardanty) – przyczyniają się one do zmniejszenia niebezpieczeństwa wylegania

Tomasz Olejnicki – WODR Poznań

Źródło: notatnik rolnika, internet

Opublikowany w kategorii: zboża

Ankietę na temat przyszłości rolnictwa ekologicznego w Europie, zamieszczoną przez KE w połowie stycznia, a zakończoną  13.04.2014 wypełniło 45 tys. respondentów. 96 proc. wszystkich ankiet pochodzi od obywateli UE. Resztę stanowią odpowiedzi stowarzyszeń, władz publicznych, czy zainteresowanych spółek. Jak podała KE wszystkie odpowiedzi będą teraz analizowane, aby wzbogacić aktualnie trwający przegląd ram politycznych i prawnych dla rolnictwa ekologicznego w Europie w ciągu najbliższych lat. Skalę odzewu obywateli na ankietę, unijny komisarz ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich określił jako sukces.

Pokazuje to, że obywatele mają wysokie oczekiwania dotyczące rolnictwa ekologicznego. Sektor ten jest obecnie na rozdrożu i stoi w obliczu ważnych decyzji rzutujących na przyszłość. Obywatele coraz częściej postrzegają rolnictwo ekologiczne jako punkt odniesienia dla zrównoważonej produkcji, a to zapewnia realne możliwości rozwoju tego sektora. Wg Daciana Ciolosa komisarza ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich wyzwaniem będzie zaspokojenie popytu bez utraty wartości sektora, czy obniżenia standardów, przy jednoczesnym wzmacnianiu więzi i zaufania konsumentów.

Opublikowany w kategorii: Podstawy prawne rolnictwa ekologicznego

Podłogi drewniane, przez lata były pielęgnowane –odnawiane środkami naturalnymi  takimi jak  oleje i woski , stęsknieni za tym co naturalne , coraz chętniej wracamy do tych metod.

Olejowanie podłóg, parkietów jest dzisiaj wiele łatwiejsze niż kilkadziesiąt lat temu. Przyczyniły się do tego unowocześnione środki i sposoby nanoszenia oleju.Właściwie pielęgnowane podłogi zabezpieczone w ten sposób odwdzięczą się pięknym wyglądem, pogłębia urodę naturalnego nie pokrytego lakierem drewna.

Podłoga zaolejowana jest antystatyczna mniej śliska od lakierowanej i ciepła w dotyku, olej nie tworzy dodatkowej warstwy na powierzchni podłogi lecz wnika głęboko w strukturę drewna i chroni je od wewnątrz. Na powierzchni podłóg olejowanych nie widać tak jak na lakierowanych drobnych uszkodzeń mechanicznych – zarysowań, ubytków materiałowych. Impregnacja zapobiega wnikaniu wody a jednocześnie nie zatyka porów drewna. Co ułatwia przenikanie pary wodnej przez posadzkę i zachować naturalne właściwości  drewna. Drewno zaimpregnowane olejem cały czas oddycha co sprzyja lepszemu nawilżeniu wnętrza pomieszczenia.

Olej przed naniesieniem na powierzchnię wymaga starannego przygotowania podłogi przed nałożeniem. Konieczne jest ścisłe przestrzeganie sposobu nanoszenia przerw pomiędzy fazami olejowania. Podłoga olejowana w początkowym okresie użytkowania łatwiej się brudzi niż lakierowana. Na podłodze zaolejowanej nie powinno się stawiać przedmiotów metalowych. Olej może wchodzić w reakcję  z metalem co prowadzi do powstawania ciemnych plam na drewnie.

Olejowanie jest alternatywą do kilkukrotnego lakierowania powierzchni lakierem. Olej zmniejszając połysk uwypukla strukturę i usłojenie powierzchni oraz wydobywa kolor drewna. Najczęściej olejem impregnuje się jesion, dąb, drewno egzotyczne. Niektóre gatunki drewna lepiej zaolejować niż pokryć lakierem. Nakładając lakier na tłuste drewno, które ma wiele związków oleistych /żywicy/ trudno uzyskać powierzchnię o dobrej przyczepności i naturalnym wyglądzie.

Gdzie i w jakich pomieszczeniach olejować podłogi.

Można to robić we wszystkich pokojach dziennych, sypialniach, pracowniach. Właściwości olejowanych podłóg pozwalają stosować je tam gdzie jest trudno dobrać właściwy lakier lub gdzie lakier się nie sprawdzi.

Olejowanie w łazienkach – olej nasyca pory drewna i utwardza je dzięki temu para wodna nie wnika w głąb materiału ,zatrzymuje się na warstwie powierzchniowej  a równocześnie może wydobywać się na zewnątrz. Czas w którym woda oddziałowuje na drewno jest bardzo krótki , dlatego drewno w łazience oraz miejscach  stale narażonych na wilgoć  warto zabezpieczyć olejem.

Olejowanie korytarzy  - podłoga jest odporna na ścieranie dlatego stosuje się ją w korytarzach lub bezpośrednio przy wejściu do mieszkania.

Olejowanie tarsów- tu wykorzystuje się olej przeznaczony na zewnętrzne konstrukcje drewniane.Pokrywa się nim taras 2- 3 razy w roku po ,w i po sezonie letnim ,powierzchnia drewna tarasowego jest wówczas zabezpieczona nie tylko przed wilgocią ale także przed korozją biologiczną a drewlno zachowuje  pogłębioną naturalną barwę.

Skład oleju- zawiera  90 –do 99% oleju naturalnego dzięki temu że mają niewiele rozpuszczalników lub są od nich wolne , w mieszkaniu nie ma zapachu środków chemicznych – składniki nie odparowują. .Nakłada się je szybciej i zużywa znacznie mniej niż tych  z zawartością rozpuszczalników.

Czas schnięcia oleju – najczęściej to czasookres od 4- do 12 godzin Ostrożne użytkowanie powierzchni można  rozpocząć po 24 godzinach a pełne po 7-miu dniach  , jeżeli podłoga jest zaolejowana na gorąco, podgrzanym olejem czas schnięcia  skraca się do 5-ciu dni.

Kolory – sposobem na zmianę koloru podłogi jest dodanie do oleju pigmentu w wybranym kolorze. Im więcej barwnika tym tym intensywność barwy jest większa .Kolor uzyskuje się już przy pierwszym nałożeniu oleju z barwnikiem .Najbardziej ryzykowne jest dodawanie do olejów białych barwników.Podłoga na którą nałożono wałkiem lub pędzlem olej barwiony / przykładowo biały/nie roztarto na mokro pędzlem  przypominać będzie pomazaną białą farbę olejną . Drewno olejowane nie może być wcześniej bejcowane, bejca brudzić będzie wszystko, co zetknie się z podłogą.

Przygotowanie używanych parkietów do olejowania i lakierowania lakierami bezbarwnymi.

Podłogi muszą być dobrze przygotowane do lakierowania i olejowania gdyż poprzez cyklinowanie zle wykonane cyklinowanie uwidacznia , uwypuklane są wszelkie niedoróbki , widoczne są  wszystkie nierówności cyklinowania , podłoga powinna być cyklinowana różnej grubości papierów ściernych  a ostatnie szlifowanie powinno zakończyć szpachlowanie  powierzchni .

Podłogi drewniane olejowane powinny być minimum dwukrotnie pokryte olejem i po około  ośmiu godzinach druga warstwa powinna być spolerowana grubym materiałem pochodzenia wełnianego.

Podłogi drewniane lakierowane powinny być pokryte minimum trzykrotnie lakierem bezbarwnym a każdą pokrytą warstwę należy ostrożnie przeszlifować papierem ściernym o drobniutkim uziarnieniu.

Tak zakonserwowane odnowione powierzchnie podłóg drewnianych przy normalnym użytkowaniu powinny bezproblemowo przetrwać do następnej renowacji to znaczy do czasu 4 lat.

Specj. ds. budownictwa i mechanizacji
WODR P-ń   Bogdan KOT
Opublikowany w kategorii: Budownictwo

Od 15 maja do 21 czerwca 2014 r. Oddziały Regionalne Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa będą przyjmowały wnioski o przyznanie pomocy z działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Wsparcie to jest finansowane z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013. W zbliżającym się naborze ARiMR ma do rozdzielenia 796,47 mln zł. Podczas konferencji prasowej zorganizowanej 18 kwietnia br. w siedzibie centrali ARiMR w Warszawie, Prezes Andrzej Gross powiedział, że to wsparcie jest bardzo oczekiwane na polskiej wsi i dlatego jest uruchamiane niezwłocznie po podpisaniu rozporządzenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Marka Sawickiego, które reguluje zasady tegorocznego naboru.  Prezes Andrzej Gross podkreślił, że Polska spośród krajów całej Unii Europejskiej ma najmłodszych rolników. Według badań młodzi gospodarze ( do 40 lat) stanowią w państwach Wspólnoty tylko 7%, tymczasem w Polsce ten odsetek sięga aż 13%.  Szef Agencji wyraził nadzieję, że dzięki tegorocznemu naborowi, liczba młodych rolników jeszcze się zwiększy.

Szczegóły dotyczące tegorocznego naboru wniosków przedstawił zastępca Prezesa ARiMR Cezary Szeliga. Zwrócił uwagę na zmiany wprowadzone w tegorocznym naborze, w stosunku do zasad obowiązujących w ubiegłych latach. Najważniejszą z nich jest zwiększenie kwoty pomocy, którą może otrzymać młody rolnik. Teraz premia wyniesie 100 tys. zł a poprzednio było to 75 tys. zł. ponadto wydłużony został z 12 do 15 miesięcy okres prowadzenia gospodarstwa przez młodego rolnika, liczony przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Wydłużony został też termin na uzupełnienia wykształcenia przez młodych rolników, w przypadku wystąpienia tzw. siły wyższej. Dotychczas było tak, że rolnicy, mieli na uzupełnienie wykształcenia 3 lata od momentu otrzymania decyzji o przyznaniu wsparcia. Teraz, termin ten został wydłużony do 3 lat i 9 miesięcy, ale tylko w przypadku wystąpienia tzw. siły wyższej np. zamknięcia szkoły do której uczęszczał rolnik. Ta zmiana dotyczy także beneficjentów z lat ubiegłych, ale muszą oni udokumentować zaistnienie szczególnych zdarzeń losowych, które sprawiły, że wykształcenie zdobyli z opóźnieniem.

ARiMR będzie musiała pracować szybciej przy rozpatrywaniu wniosków. Do 50 dni zmniejszy się czas jaki będzie miała Agencja na weryfikację oraz pełną merytoryczna ocenę złożonych wniosków. Krótszy także będzie termin pozwalający na dokonanie przez młodych rolników, uzupełnień i poprawek w złożonych wnioskach o pomoc. Po otrzymaniu z ARiMR wezwania do usunięcie braków formalnych,  teraz  będą mieli na to tylko 7 dni.  Dlatego ważne jest, aby starali się przygotować bardzo starannie i dokładnie swoje wnioski o wsparcie, by uniknąć stresów związanych z krótkim terminem na wprowadzenie zmian i poprawek. W czasie konferencji w ARiMR poinformowano też, że w tym naborze nie będzie limitów finansowych przyznanego poszczególnym województwom, będzie natomiast jedna koperta finansowa dla całego kraju. O kolejności przysługiwania wsparcia zadecyduje liczba zdobytych punktów przez wnioskujących o uzyskanie premii dla młodych rolników. Będą one poznawane na podstawie trzech kryteriów: powierzchnia użytków rolnych - maksymalnie można otrzymać 16 pkt. ( im większe gospodarstwo tworzy młody rolnik rozpoczynające swoja samodzielną działalność tym dostanie więcej punktów) ; wykształcenia młodego rolnika - maks. 5 pkt. ( im wyższe wykształcenie tym więcej punktów) oraz stopy bezrobocia w powiecie, w którym położone jest gospodarstwo - maks. 5 pkt. (oznacza to priorytet dla rolników gospodarujących na terenach na których panuje wysokie bezrobocie). Warunkiem przyznania pomocy będzie uzyskanie przez starającego się o uzyskanie premii rolnika, co najmniej 7 punktów.

Pozostałe zasady przyznawania tej pomocy nie zostały zmienione w stosunku do tych, które obowiązywały w poprzednich naborach wniosków. Tegoroczny nabór będzie już piątym zorganizowanym przez ARiMR w ramach realizacji PROW 2007 - 2013. Poprzednie zostały przeprowadzone w latach 2008 - 2011. ARiMR przyznała w ich wyniku blisko 1,6 mld zł wsparcia. Premie ułatwiające start zawodowy trafiły do ponad 23 tys. młodych rolników.

AR i MR Departament Komunikacji Społecznej

Opublikowany w kategorii: PROW
poniedziałek, 05 maja 2014 08:18

Choroby warzyw – głownia cebuli

Sprawcą choroby jest grzyb należący do klasy podstawczaków. Choroba występuje w klimacie umiarkowanym, znana jest w wielu krajach europejskich, również w Polsce. Poraża przede wszystkim cebulę uprawianą z siewu, por i niektóre dziko rosnące gatunki roślin cebulowych. Nie poraża cebuli uprawianej z rozsady i dymki.

Choroba objawia się zaraz na początku wegetacji. Na liścieniach i pierwszych liściach porażonych siewek widać krótkie, ciemne i zgrubiałe smużki. W okresie 3 – 4 tygodni duża część chorych siewek zamiera. Na plantacji powstają charakterystyczne puste place. W miarę wzrostu roślin na liściach powstają długie sine smugi. W obrębie smug skóra liści pęka i wysypują się brunatno czarne zarodniki. W późniejszym okresie wegetacji podobne smugi powstają na liściach i cebulach roślin starszych. Porażone rośliny, które przeżyją tworzą cebule gorszej jakości, gnijące podczas przechowywania.

Zarodniki z porażonych roślin przedostają Siudo gleby, w której mogą przetrwać kilka lat w stanie spoczynku, nie tracąc zdolności do infekcji. W sprzyjających warunkach kiełkujące zarodniki tworzą grzybnię, która przenika do liścienia kiełkującej rośliny a później do młodych liści. Grzyb nie przenosi się na nasionach.

W zapobieganiu występowaniu choroby i jej zwalczaniu ważnym jest płodozmian. Na tym samym polu nie należy uprawiać cebuli częściej niż co 3 – 4 lata. Nasiona wysiewać do gleby należycie przygotowanej, nie za wilgotnej o pH nie niższym od 6,5. Nasiona przed siewem należy zaprawiać zgodnie z aktualnym programem ochrony warzyw..

 Jarosław Górski

Opublikowany w kategorii: warzywa

Nowe wieże GE pozwolą budować farmy wiatrowe w miejscach dotąd nieopłacalnych

Inżynierowie GE stworzyli wieżę dla turbin wiatrowych, której wysokość to niemal 140 metrów. Pozwoli to budować farmy wiatrowe w miejscach o słabszych warunkach wiatrowych.

Tradycyjne wieże turbin wiatrowych mają kształt stalowych rur. Nowa koncepcja opracowana przez inżynierów GE zakłada wykorzystanie stalowych kratownic otulonych warstwą włókna szklanego. Dźwigary kratowe mogą być przewożone w kontenerach i składane w miejscu ostatecznego przeznaczenia.

image001

Nowa wieża turbiny wiatrowej. Źródło: GE

Prototyp wieży powstał w ośrodku testów GE w Tehachapi w Kalifornii. Na jej szczycie zainstalowano wirnik o średnicy około 120 metrów oraz nową turbinę o mocy 2,75 megawatów. Wieża składa się z pięciu filarów, dzięki czemu charakteryzuje się szerszą podstawą i lepszą stabilnością niż tradycyjne wieże rurowe. Osłona z włókna szklanego chroni wieżę przed działaniem czynników atmosferycznych i jest równie wytrzymała jak pozostałe elementy konstrukcji.

image002

Nowa wieża turbiny wiatrowej: stalowe kratownice osłonięte warstwą włókna szklanego. Źródło: GE

- Dzięki wieży o przestrzennej konstrukcji kratowej farmy wiatrowe będą mogły powstawać w nowych lokalizacjach, przyczyniając się do dalszego rozwoju energetyki wiatrowej. Jest to kolejny krok w kierunku budowy coraz wyższych wież, przekraczających nawet 150 metrów - mówi Cliff Harris, szef europejskiego działu GE Renewable Energy.

GE zaangażowane jest w rozwój technologii wiatrowych od samego początku. W 1887 roku, Charles F. Brush zbudował w Cleveland w Ohio pierwszą turbinę wiatrową produkującą elektryczność. Gigantyczna konstrukcja ważyła 4 tony, miała prawie 20 metrów wysokości, 144 drewniane łopaty oraz długi ogon przypominający ogon komety. Turbina Brusha produkowała 12 kilowatów energii elektrycznej - dziś taką ilość prądu zużywają trzy amerykańskie gospodarstwa domowe. W późniejszym okresie firma Brusha połączyła się z GE.

image003

Turbina wiatrowa Brusha. Źródło: wikipedia

Na podstawie: gramwzielone.pl

Opublikowany w kategorii: Rodzaje odnawialnych źródeł energii
poniedziałek, 05 maja 2014 07:21

Powrót stawki VAT do 22% od 2017 roku.

Minister Finansów Mateusz Szczurek w TVN Biznes i Świat powiedział że:

„W 2017 roku nastąpi obniżenie głównej stawki VAT do 22%. Tak zapisaliśmy w aktualizacji programu konwergencji, którym … zajmował się Komitet Rady Ministrów, a w przyszłym tygodniu zajmie się rząd”.

Od 2011 roku stawki VAT wynoszą 5, 8 i 23%.

Podniesienie stawki VAT z 22 do 23 % nastąpiło 1 stycznia 2011 roku. Rząd wtedy deklarował, że w 2014 roku nastąpi powrót do niższego poziomu VAT. Ówczesny Minister Finansów przekonywał wtedy, że jest to rozwiązanie doraźne mające na celu poprawę sytuacji budżetu państwa.

 

 

 

Przybyła Agnieszka

Dział Ekonomiki

Opublikowany w kategorii: Podatek VAT
<< pierwsza < poprzednia 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 następna > ostatnia >>
Strona 86 z 324